یادداشت‌ها | فاطمه بهروزفخر

بالاخره همت کردم و صفحهٔ اینستاگرام «خانه کرامت» رو ساختم. پیشاپیش ممنونم که قصه بچه‌ها رو دنبال می کنید. www.instagram.com/Khaneye_Keramat #خانه_کرامت

۳۲ سالگی‌ام تمام شد و وارد سن‌ تازه‌ام شدم. پدرم در تبریک تولدم نوشته بود: تولدت مبارک دخترم؛ نه برای اینکه یک سال بزرگ‌تر شده‌ای، برای اینکه یک سال به «خود واقعی‌ات» نزدیک‌تر شده‌ای. خوشحال و راضی‌ام از یک‌سال گذشته و از تمام سال‌هایی که تا به امروز گذراندم. غم‌ همیشگی آغشته به لحظه‌هایم را هم به‌رسمیت می‌شناسم چون این غم همیشه و همه‌جا به‌خاطر ایران بوده است. نمی‌توانم شمع تولدم را فوت کنم و به این فکر نکرده باشم …

اوایل کار تقلا می‌کردم تا تمام ساعت‌ها، مربی داوطلب یا مربی با پرداخت حق‌الزحمه کنار بچه‌ها باشد. کم‌کم فهمیدم این کار ضرورتی ندارد، چراکه همه بچه‌ها علاقه‌های مشترکی به نقاشی، خوش‌نویسی و….. ندارند. تلاشم معطوف شد به شناخت علاقۀ شخصی هرکدام از بچه‌ها و فراهم‌کردن شرایط مالی ثبت‌نام در کلاس‌های خارج از مؤسسه. و در مرحله بعد، کمک از استعداد خودِ بچه‌های خانه. مثلاً حالا زهرای عزیز ما، دختر نوجوان‌مان، مربی نقاشی این پ…

. حالا می‌توانم خوشحال باشم که یک تیم ۳ نفره هستیم که عمیقا‌ دل‌مان می‌خواهد با رویکرد تازه‌ای، دوره‌های آموزشی متفاوتی برای بچه‌های خانه کرامت برگزار کنیم که به‌دلیل طبقه اجتماعی‌شان شرایط دسترسی به چنین تجربه‌هایی برایشان ممکن نیست. عجیب و قابل‌تأمل است که مثلا کودک یا نوجوانی هنوز موزه یا کتاب‌فروشی‌های خیابان‌ انقلاب و تجربه‌های شهری خرد این‌چنینی را که حق مسلم و‌ بدیهی هر شهروند است، ندارد. ما قرار است برای رقم…

حدود پنج، شش سال پیش مدیر پروژه‌ آموزشی‌‌ای بودم که قرار بود مطالعات اجتماعی(تاریخ، جغرافی و مدنی) را در بستر شهر به بچه‌ها یاد می‌داد. باید مدل مفهومی، روش آموزش و محتواهای یک دوره چهار ساله را طراحی می‌کردیم. مخاطبمان هم کودکان هشت تا دوازده ساله طبقه متوسط شهری بودند. چند وقت پیش پروژه‌ای شبیه به همان پروژه بهم پیشنهاد شد با این تفاوت که مخاطب کودکان هشت تا دوازده ساله آسیب‌دیده هستند. کار پژوهشی پروژه را شروع کر…

لحظه‌های نزدیک‌شدن به روز تولد و تکرار بی‌وقفه سوال فلسفی «آمدنم بهر چه بود» در ذهن و فرورفتن در یک غم یواشکی، بی‌این‌که کسی آن را در تو ببیند! #خویشتن_نویسی

باید برگردم به نوشتن. از کلمه‌ها دور افتاده‌ام و به‌گمانم رنجوری این روزهایم را فقط می‌توانم با نوشتن کمی ترمیم کنم. زیادی ناتمامم توی هر چیزی و یک رهاکننده حرفه‌ای هستم که می‌تواند مدال نفر اول در این حوزه را بر گردن بیاویزد. اما فقط اگر از تقلا در یک چیز دست نکشیده باشم، نوشتن است. طفل نوپا و نابلدی‌ام در این ساحت عظیم ارزشمند. باید تکه‌های جانم را بگذارم پای این دو کتاب، و تمام‌شان کنم. آن وقت است که بعدش می‌توانم…

▫️این روزها در جست‌وجوی یک همکار ویراستار پروژه‌ای و دورکارِ جدید هستیم. از بیرون شاید ویرایش فقط شبیه پیدا کردن غلط‌های متن به نظر برسد. خیلی‌ها فکر می‌کنند ناشر متن را می‌دهد دست ویراستار و او هم با نوعی شاقول و گونیا و پرگارِ حرفه‌ای، کجی‌هایش را راست می‌کند. اما راستش را بخواهید، ویرایش پیش از هر چیز یعنی یافتن بهترین و ظریف‌ترین راه برای وصل کردن نویسنده به خواننده. ماجرا فقط اصلاح ایرادهای نگارشی، یکدست‌ کردن …

برای پروژهٔ پایان کلاس ازشان خواسته بودم که براساس تجربه و احساس خودشان روایتی بنویسند از این‌که «ما برای ایران‌ِ پس از جنگ تحمیلی سوم باید چه کنیم؟!» با این‌که برخی از نوشته‌ها ایرادهای منطقی و نگارشی جدی دارند و به استانداردهای یک نوشته خوب نزدیک نیستند، اما خوشحالم که بیشترشان برای لحظه‌ها یا ساعت‌هایی به «ایران» اندیشیده‌اند. #دوباره_ایران

در رمان آذرباد، نوشتهٔ نسیم مرعشی، پدربزرگی حضور دارد که بابو صدایش می‌کند. بابو شبیه همه بابوهای ایران است. من بوی پیری او و دم‌نوش‌هایی را که برای بقیه درست می‌کرد، از لابه‌لای کلمه‌های کتاب می‌فهمیدم و راستش دلواپس پیرمردی همچون او در جایی مثل کمپ پناهندگان می‌شدم. از بین تمام شخصیت‌های این رمان، من خودم را بیشتر از هر کسی شبیه به بابو می‌بینم. می‌توانستم دختر نوجوانی باشم که راوی است و هر روز تلاش می‌کند تا رنجی…

خب البته که اینجا را خیلی دوست دارم؛ ولی نمی‌دانم چه شد که برگشت به اینجا برایم سخت است. فکر می‌کنم خیلی غریبه‌ام برای اینجا. انگار از یک‌جایی به بعد از دستش دادم و برگشتن به آن، برایم شبیه نوشیدن آب از لیوان شکسته بود. امیدوارم روزی با دل قرص به خانه‌ام برگردم. #خویشتن_نویسی

هفته‌ای که گذشت این شانس را داشتم که نزدیک به ۳۰۰ اثر (در قالب نامه) بخوانم که بیشترشان محصول ذوق و عاطفه کودکان بهزیستی بود‌. از ۸ ساله‌ها تا ۱۸ ساله‌ها. باید به ۷ اثر منتخب می‌رسیدیم که خودِ این برایم سخت و ‌پرچالش بود. حالا اما می‌خواهم بعد از چند روز خواندن بی‌وقفهٔ آثار کودکان و نوجوانان بهزیستی، به چند نکته مهم برسم: ۱. به‌نظرم آموزش زبان فارسی در مدارس ایران، بی‌اندازه پرنقص و با بی‌اهمیت‌‌انگاری پیش می‌رود.…