سخی امیری

از نامه‌ها: موهایت به پرچم آزادگی می‌ماند در دست کهنه‌سربازی بر فراز هندوکش چشمهایت مثل بچه‌‌آهویی معصوم اند و زیبا و مثل پلنگی، وحشی اند و شکاری و در ابروهایت خطوط سرنوشتم را باربار دیده ام دامنت، گندم‌زارهای شمال و تاکستان‌های شمالی را از سال‌ها پیش در چین‌های گل گلی‌اش پرورده است و من دو چشم نه هزار چشم نه با حجره‌ حجره‌ی تنم چشم دوخته ام به شکوه اهورایی‌ات و با عطری که از لای موهای تو می‌وزد به آخرین بی‌خودی‌ام…

«اگر اندک اگر کم» کوچه ها اما چراغان است تو می آیی و همراهت گلِ سنجد غزل‌خوان است میانِ دامنت یک شادیان سرمست می رقصد به آغوشت بهار و سبزه و آهنگ باران است شمالک میدهی گیسوی خود را روی دستِ باد به دورِ چادرت پروانه‌یِ زخمی فراوان است غزل میخوانی و همگام با لب های سرخِ تو درختِ آلبالو در میانِ باغ رقصان است به آغوشم چنان پیچیده ای با مهربانی ات که یک ناجو اسیرِ پنجه هایِ عشقه پیچان است از آن روزی که «حافظ» وصف کر…

هوای بهشتی و گوارای روستا، سرسبزی پالیزها، سمفونی آواز پرندگان، عطر خربزه های رسیده و بی‌نظیر سانچارک، اندکی شعر و قدری رمان امروزها زندگی ام را زیبا کرده اند. با این همه، دلتنگ یاران شاعرم هستم که وجود شان برایم همیشه شعرآفرین و شورآفرین بوده است.

دوستانی که دنبال شعر خوب می‌گردند به کانال جدید حمزه عابر عزیز بپیوندند.

ما نیز هم سنت پیشینیان را پیش گرفته و فعالیت‌ در این کانال را با شعری درباره‌ی بعثت بهترینِ عالم آغاز می‌کنیم باشد که متبرک‌ واقع شود: در حرا برپاست امشب جشن و شورِ دیگری سینه‌اش مهمان وحی است و حضورِ دیگری می‌وزد آوای علم و معرفت از نایِ وحی جبرئیل آورده پیغام از ظهورِ دیگری غرق صوت «یامحمد» گشته عرش لایزال آسمان از «عشق» سرشار است جورِ دیگری... مست گردید از شراب بعثت آخر «کوه»، گفت: کوهِ نورم من، تو اما کوه نور…

چون دراکولای مستی چشم می‌دوزد به چشمم دوست دارد روزگاری خفته در خونم ببیند س.امیری

عابر عزیز این غزل مرا با صدای زیبایش زیباتر ساخته. منم عجالتاً بدون خبر و اجازه‌ی قبلی اینجا می‌گذارمش تا بشنوید و لذت ببرید. https://t.me/sakhi_amiri1

غزل جدید میان دو چشم اساطیری‌ات شده گرم کشف جدیدی سرم دو چشمت نه تنها، دو قندیل نور جنون در جنون کرده عاشقترم تو از کهکشان تا زمین می‌رسی خدا گونه تا مرز دین می‌رسی میان سخن در یقین می‌رسی که سرچشمه می‌گیری از باورم به شیراز و بلخ و بخارا و ری همه امتِ پارسی عاشقت غزل در غزل در غزل می‌رسی گمان می‌کنم با تو پیغمبرم تو فرمان بده باد و باران شوم کمم، پیش چشمت فراوان شوم تو فرمان بده در ورای تنت کران تا کران تا کران …

چشم روی هم ببندیم از تماشا بگذریم غیر دلتنگی چه دارد عشق؟ لیلا! بگذریم... گفته بودی: رودبار وصل روزی می‌رسد دشت را با حسرت دوری دریا بگذریم ترس دارم طاقت دوری نماند در دلم آن زمان که رفته باشد عمر مان با «بگذریم» ترس دارم عشق را دوری بدزدد از دلت گل کند دیوانه‌واری نفرتِ ما، بگذریم شک ندارم چون پلنگی ماهِ چشمانت مرا ناامیدم می‌کند "یک‌روز"... حالا بگذریم می‌گذارد در مسیر هم زمان ما را؟ اگر سال‌های بعد، یک روزی ا…

برای بدخشان با زبان زخمی ِتاریخ ِ تلخ بومیانت با بیان دایما سرخ ِ اگرچه شروه‌خوانت خاک من! ای رفته هرسو مشت مشت، انسان به انسان جَوجَوی هرچند، پاشو با پلنگان جوانت زندگی کردم تورا در سطر سطر شاهنامه میوه‌ کندم سال‌ها از باستان و بوستانت با فلک در بیشه‌هایت قرن‌ها دهقان به دهقان در کمرها، درّه‌ها فریاد کردم با زنانت منجی‌ی پیدا نخواهد شد، خودت واقف‌تر از من تکیه کن ققنوس، بر هندوکش ِ آتشفشانت ای سماعت آسمان‌هار…

خانه‌ی دانشمندان، حتی اگر متروک باشد، باز هم قابل شناخت است. خانه‌ی یکی از رفیق‌هایم، قبلاً خانه‌ی دانشمند بزرگی بوده است. امشب اینجا آمده ام تا دلی از عزا در بیاوریم. در کنار تمام لحظات خوبی که با رفقا دارم، اینجا یک اتاق متروک را که به شکل انبار استفاده می‌شد پیدا کردم. داخل اتاق پر بود از کتاب‌های ارزشمندی چون مثنوی معنوی، دیوان حافظ (بهترین نسخه)، سراج‌اتواریخ، تاریخ بیهقی... من تعدادی از این کتاب‌ها را که مدت‌ها…

بریده باد سری که تو عاشقَش هستی بمیرد آن پسری که تو عاشقَش هستی خراب‌تر بادا، غیرِ من، اگر دارد جهان کسِ دگری که تو عاشقِش هستی دروغ بود؟ نبود؟ اشتباه بود؟ چه بود؟ منم همان نفری که تو عاشقَش هستی؟ منی که ذره به ذره بریده‌ام خود را برای هر نظری که تو عاشقَش هستی لبان خود را در شعر کرده‌ام حرّاج به‌خاطرِ هنری که تو عاشقَش هستی نسیم خوش‌خبری که تو را دهد خبری دقیقن آن خبری که تو عاشقَش هستی رضای شاعر، ام‌روز شنبه،…