ذره (رباعیات)

سلام ای نور ذات حیِّ سبحان سلام ای معنی آیات قرآن سراپایت شهنشاها سلام است سلام ای بر همه آلام درمان ...... دو چشمت جام صهبای محبت نموده قامتت بر پا قیامت شمیم دلکشت داده صفا بر گل و گلزار و بر فردوس و جنت .... اگر بر دل رسد عطری ز بویت نصیب من شود دیدار رویت اگر روزی فتد چشمم به چشمت شوم دیوانه وار عبد کویت ..... چه خوش باشد نظر بر روی ماهت فتد یک دم نگاهم بر نگاهت چه خوش باشد فشارم دست مهرت بگیری عبد خود را در …

جلال حق هویدا از جمالت نباشد در جهان مثل و مثالت جمال کبریا رویش عیان کرد ز زیر طاق ابروی هلالت ..... اگر مه خوانمت زیباتری تو چو سرو گویمت رعناتری تو کریمی مهربانی پادشاهی از آنچه گویمت بالاتری تو ...... دو چشمت چشمه صهباست یارا جمالت فوق رؤیاهاست یارا لبت میگون و خالت عنبرافشان تمام حسن در یکجاست یارا

لبت لعل است و لعلت می فروش است دوای درد من زان لعل نوش است اگر افتد نمی زان می به دریا ز مستی آب دریا پر خروش است

رباعیات ... شب جمعه شد و دل بی قرار است دل ما تنگ دیدار نگار است خداوندا خزان شد دل ز هجرش بگو پس کی دگر وقت بهار است .... بُوَد صاحب زمان بی یار و تنها بُوَد ساکن میان کوه و صحرا قرار عالم است و جز تو یا رب چه کس را دارد این مظلوم دنیا ..... به آه زینبِ مضطر خدایا به کام تشنه اصغر خدایا رسان اینک ز بعد این غریبی به زهرا مهدی مادر خدایا

رباعیات .... اگر گُل هست ، آن روی تو باشد اگر محراب ، ابروی تو باشد اگر گشته معطر خلد رضوان ز بوی خال دلجوی تو باشد .... الا ای هستی عالم ز هستت رسد دستان من روزی به دستت نشینم محضرت ای وجه یزدان شوم دیوانه و مجنون و مستت ... نعیم و خلد و رضوانم تویی تو در عالم شاه و سلطانم تویی تو منم آن بنده پست سیه رو شمیم روح و ریحانم تویی تو

منور از رخ مهدی جهان است دریغا روی ماه او نهان است چه میگردد زند جبریل فریاد ظهور مهدی صاحب زمان است .... شبم گردیده روز و روز من شب به‌هجران رخ دلدار یا رب طبیب من بیاید تا ببیند نمودم از فراق روی او تب ...... به‌ دل دارم هوای یار و آغوش کی آید نغمه دلدار بر گوش به آغوشش اگر یک دم بخواند شوم دیوانه و مجنون و مدهوش

بهار آمد بهار ما نیامد امید حضرت زهرا نیامد خدایا ای امید خسته حالان غریب دامن صحرا نیامد ..... نمیدانم کجا باشد نگارم قرار این دل غمگین و زارم بهار آورد بوی دلکشش را دگر صبر و شکیبایی ندارم ...... بهار از یک نفس از لعل یارم ندارد گل ، جهان بی گلعذارم خزان گشتم خداوندا چه گردد نفس از لعل او سازد بهارم

قمر در دست نرجس شد هویدا منور شد ز مهدی کل دنیا امام عسکری گفتا به بانو شدی مادر به وجه الله ملیکا

الا ای ساکن صحرای غربت قرین با سوز و اشک و آه و محنت دل دریاییت شاها شکسته به قربان دل و سوز صدایت .... الا خیمه نشین کوه و صحرا الا ای مهربان ای یار تنها فراق از دوریت قدش کمان است کمان ابروی من بازآی بازآ ..... الا ای قدرت یزدان به دستت تمام هستی عالم زهستت عیان یک دم چو رخسارت بسازی شود یکسر جهان پابست و مستت .... لبت لعل است و لعلت می فروش است می ناب جنون از آن به جوش است به شوق بوسه زان لبهای گلگون دل دیوانه…

گرفته آبرو حج زآبرویت تمام حج بوَد دیدار رویت مرا حاجی روی دلکشت کن که مستانه بگردم طوف کویت ...... اگر بینم دمی رخسار مهدی شوم دیوانه و بیمار مهدی تب عشقش کند مجنون ترینم شوم آن عاشق تب دار مهدی ..... گذشته عمر من در آرزویش به امید لقاء و گفتگویش اگر چه من بدم او مهربان است کند آخر مرا مست سبویش

Sticker, posted without a caption

یک قرن دگر رفت و ولی یار نیامد آن دلبر دلخسته ادوار نیامد در دوری او فصل بهارم چو خزان است افسوس ، صد افسوس که دلدار نیامد ....... یک سال که نَه ، قرن دگر طی شد و صد آه ننمود عیان یار سفر کرده رخ ماه نومید نیَم از کرم حیِّ تعالی من منتظرم تا که رسد دلبرم از راه