به زبان ساده

Posted without readable text

دل‌اش شکست، بغض کرد و سرش را چرخاند که بقیه نبينند دارد گریه می‌کند، یک چیزی توی دل‌اش شکست که صداش تا ده‌تا عمود این‌طرف و آن‌طرف رفت. فاطمه را می‌گویم، دیروز سرچراغی داشت تعریف می‌کرد که ابوالفضل شانزده ساله‌اش آمده و حتی به اندازه یک لیوان شربت توی موکب نمانده، با یک گروه آمده و با این‌که دم در موکب مادرش ایستاده بودند روش نشده احتمالا که مادرش بین بچه‌های هم‌سن و سال‌اش بیاید و بغل‌اش کند و غبار راه از سر و شانه…

دهم پیکر به جایی که ما ایستاده‌ایم می‌رسد و یک قطره آب جوش از چشم‌ام روی گونه‌ام سر می‌خورد، طوری که از گونه‌های آفتاب‌سوخته‌ام دود سفیدی به آسمان بلند می‌شود. اشک مثل فسفر سفید عمل می‌کند و تا وقتی می‌آید صورت سوخته را می‌سوزاند. پشت سر پیکر راه می‌افتم. «الیوم الیوم نعزی فاطمه» می‌خوانند که ذکر طویریج است، همان دسته عزاداری معروف روز عاشورا، همان‌که هروله می‌کنند. این‌جا، توی نجف هروله می‌کنند و به حضرت زهرا سلام‌…

نهم آفتاب به زمین داغ می‌خورد و جمعیت مثل چشمه از زمین می‌جوشد. عراقی‌ها هم‌دم ما نیستند، هم‌غم ما هستند و نجف زیر آفتاب داغ تيرماه یک داغ مشترک دارد. خورشید دارد از سمت خیابان کوفه طلوع می‌کند و کم‌کم به سمت آدم‌هایی می‌آید که از نماز صبح منتظر ایستاده‌اند و همین‌طور بیشتر می‌شوند. کوچه‌ای خنک پیدا می‌کنیم، سامان می‌رود و برامان آب می‌آورد. به من، به مصطفی و به محمد می‌دهد و به شهاب تعارف نمی‌کند. شهاب عاقله‌مردی…

هشت هفت قدم! ما هر وقت، بلااستثناء هروقت صدای لااله‌الاالله را توی حرم امیرالمومنین شنیدیم هفت قدم دنبال پیکری که توی تابوت می‌آمد راه افتادیم، دست‌مان را به تابوت گرفتیم و فکر کردیم عزیز خودمان است، نپرسیدیم چه‌کسی توی تابوت خوابیده، فقط بدرقه کردیم. رسم‌مان است، هفت قدم پشت سر جنازه‌های آشنا و غریبه می‌رویم و لا‌اله‌الا‌الله می‌گوییم تا یک روز غریبه‌ها زیر تابوت ما را بگیرند. ثواب دارد، رنج سفر را بر دوش آن‌که توی…

هفتم من برای دیدن یک تابوت این‌همه راه زیر آفتاب نیامده‌ام، من به اندازه کافی که نه، ولی خیلی آقا را دیده‌ام، من به اندازه سهم خودم او را دیده‌ام، بیشتر مزاحمت بود. هنوز عسلی که در جمعه نصر به دهان‌ام ریخت شیرینی می‌کند، آن تنها دیدار هم از سرم زیادی بود، همانی که رفتم جلوی جایگاه نشستم که اگر قرار به سفر باشد با هم برویم. این‌همه راه را زیر آفتاب نیامده‌ام که تصویر آخرم از خامنه‌ای شهید یک تابوت باشد. آمده‌ام خامن…

بسم الله الرحمن الرحیم به برادران عزیز و عزاداران سیدالشهداء علیه السلام، به عنوان یک نوکر روسیاه و بی‌ادعا عرض می‌کنم: با شناخت اندکی که از سیره اهل بیت علیهم السلام دارم و بدون این که ادعایی از اخبار پشت پرده عالم داشته باشم، به جد احتمال می‌دهم وجود نورانی و با عظمت حضرت بقیة الله الأعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف برای تشییع پیکر شهید خامس، سرباز مخلص خود ( رهبر عظیم الشأن شهید) تشریف فرما شوند. ان شاء الله خداوند…

ششم فهمیدی چه‌کار کردی؟! دیدی چه گفتی؟! چطور دل‌ات آمد؟! گفتی هَذَا المُسَجّیٰ؟! قبول کردی؟! همین؟! بلندگو گفت نماز میت و تو هم پذیرفتی؟! تکبیر گفتی؟! نگفتی آن‌همه دوستت دارم‌های نگفته چه می‌شود؟! آن‌همه نماز نخوانده، آن‌همه اشک نریخته، نگفتی آن‌همه دیدار نرفته را چه‌کار کنیم؟! نگفتی حالا چه‌کسی "ای عشق دل‌افروز دل ما به تو گرم است" بخواند؟! همین؟! گفت هَذَا المُسَجّیٰ و تو پذیرفتی؟! نمی‌پذیرفتی! چه می‌شد؟! این صد …

پنجم ستون که می‌افتد همه‌چيز آوار می‌شود، یعنی از نظم خودش خارج می‌شود و توی خودش فرو می‌ریزد، یعنی بی‌آن‌که به جایی وصل باشد از جای خودش بیرون می‌زند و دربه‌در می‌شود. هوار می‌شود توی خودش و وقتی چیزی دیگر سر جاش نباشد آوار است، مثل ما که آواره‌ایم! ما یتیم‌ها که بزرگ‌مان را گرفتند و تبدیل به چیزهایی شدیم که دیگر سر جای‌شان نیستند. که هوار شده‌اند روی یک نقطه! معنی آوارگی و یتیمی را اینجا می‌توان دید، می‌توان حس ک…

چهارم حال‌ام را دید، گفت خودت را پیدا کن! توی تمام چهره‌های آفتاب‌سوخته دنبال خودم گشتم، توی پیراهن‌های مشکی، توی چشم‌های قرمز، من هیچ‌کجا پیدا نشدم. گشتم و گشتم و آن‌جا خودم را پیدا کردم، آن‌جا روی سن، آنجا روی سکو، من آن تابوت پنجمی هستم که روی سکو نیست، من اگر قرار باشد که پیدا شوم آنجا هستم. نترس، آرام‌ام، مثل یک خبرنگار! مثل یک خبرنگار گریه می‌کنم، مثل یک خبرنگار خودم را می‌زنم، مثل یک خبرنگار سر می‌گذارم روی …

سوم صحن مصلی مثل حوض نقاشی است، صبح که وارد شدیم سفید بود و حالا قطره قطره رنگ سیاه دارد به روی بوم می‌ریزد. پرچم‌های سه‌رنگ ایران و سرخ یالثارات الخامنه‌ای توی رنگ سیاه بیشتر به چشم می‌آیند و می‌چرخند. یاد روشنی صورت آن پیرمردی می‌افتم که توی پشت‌زمینه سورمه‌ای می‌درخشید، توی پشت‌زمینه سورمه‌ای خنده‌هاش عمیق‌تر بودند و برق عینک‌اش چشم‌نوازی بیشتری داشت، مثل پرچم ایران توی سیاهی پیراهن آدم‌ها! این‌که چیزی نیست، من…

دوم چهار نشده در را باز کردند و غمی عظیم به حیاط مصلی سرازیر شد. غمی که آدم‌ها با خودشان از گیت‌های بازرسی عبور می‌دادند و هیچ‌کس نبود که غم را از شانه‌هاشان بردارد. غم به‌جای این‌که تقسیم شود تکثیر شده است، با همان وزن، با همان اندازه و آدم‌هایی که داخل می‌شوند همه خم‌خم راه می‌روند. دعای عهد از بلندگوها پخش می‌شود و آن‌جا که می‌خواند: "إِنَّهُمْ یَرَوْنَهُ بَعِیدا وَ نَرَاهُ قَرِیبا" به تصویر آقا نگاه می‌کنم که ز…