جرعه از چاهی | امین جباری

از تنهایی نترسد. ازدحام را دوست ندارد. پی آدمی نرود و از آدمی نگریزد. این است اصل معنی زندگی. برای او تفاوتی ندارد که روح او چندی بیشتر در قفس تن محبوس خواهد ماند یا کمتر. حالت او تا هنگامه فرارسیدن مرگ همیشه یکسان است. فقط زحمت او این می‌شود که فرمانپذیر عقل باشد و با ابنای نوع خود صلح ورزد. ازکتاب : تاملات ؛ پند نامه قیصر روم مارکوس اورلیوس ، ترجمه عبدالرحیم طالبوف @jabbariamin

هرگاه تو نفع خود را فقط در احتظاظِ قوای حیوانی می‌دانی ـ( یعنی لذت بردن از توانمندی‌های غریزی مشترک با دیگر حیوانات مثل خوردن و آمیزش جنسی و ...)ـ ، پس در بادیه ظلمت سرگردانی! ازکتاب : تاملات ؛ پند نامه قیصر روم مارکوس اورلیوس ، ترجمه عبدالرحیم طالبوف #نتـکتاب @jabbariamin

وقت خود را در مباشری امورِ غیر، ضایع مکن ، مگر در عملی که متضمن اعانت ـ(یاری و کمک)ـ دیگران است وگرنه از مفتشی و صرافیِ قول و فعل اجانب، اصلاح امور خود را فرو‌ میگذاری؛ و روح خود را از اِشغال اَعمال خویش مانع می‌شوی. از کتاب : تاملات ؛ پند نامه قیصر روم مارکوس اورلیوس ، ترجمه عبدالرحیم طالبوف پی‌نوشت :همه این فراز را با این بیت مولانا می‌توان توضیح داد: در زمین مردمان خانه مَکُن| کار خود کن؛ کار بیگانه مکن! #نتـکت…

وقتي عمروبن ليث و اسماعيل ساماني رويا روشدند ، با هم جنگيدند . بر حسب اتفاق عمروبن ليث در نزديكي دروازه ي شهر بلخ شكست خورد و هفتاد هزار سوار او ، همه فرار كردند . زماني كه او را پيش امير اسماعيل آوردند ، دستور داد تا او را به مامور نگهداري و تربيت يوزهاي شكاري سردند و اين از رويدادهاي شگفت روزگار است . وقتي كه زمان نماز عصر شد ، خدمتكار عمروليث در لشكرگاه مي گشت . عمروليث را ديد دلش براي او سوخت ، نزد او رفت…

چون عمروبن لیث و اسماعیل سامانی به یکدیگر رسیدند، مصاف کردند. اتفاق چنان افتاد که عمروبن لیث به در بلخ شکسته شد و هفتاد هزار سوار او همه به هزیمت رفتند و چون او را پیش امیر اسماعیل آوردند، بفرمود تا او را به یوزبانان سپردند و این از عجایب روزگار است. چون نماز دیگر شد، فراشی که از آن عمروبن لیث بود در لشگرگاه می گشت. چشمش بر عمروبن لیث افتاد؛ دلش بر وی بسوخت. به نزد او رفت. عمرو او را گفت: امشب پیش من باش که بس تنها م…

بدان که دنیا به دست اوباش است و نیکان به گناه لیاقت می‌میرند. بهرام بیضایی طومار شیخ شرزین

خشم بیش از حد گرفتن وحشت آرد و لطفِ بی‌وقت، هیبت ببرد. نه چندان درشتی کن که از تو سیر گردند و نه چندان نرمی که بر تو دلیر شوند. شبانی با پدر گفت: ای خردمند | مرا تعلیم ده پیرانه یک پند بگفتا: نیک‌مردی کن نه‌چندان | که گردد خیره گرگ تیز دندان گلستان: باب ۸ در آداب صحبت #باـسعدی ۹ @jabbariamin

یکی را از علما پرسیدند که: یکی با ماهروییست در خلوت نشسته و درها بسته و رقیبان خفته و نفس طالب و شهوت غالب، چنان که عرب گوید: اَلتَّمْرُ یانِعٌ وَ النّٰاطورُ غَیْرُ مانِعٍ؛ هیچ باشد که به قوّتِ پرهیزگاری از او به سلامت بماند؟ گفت: اگر از مهرویان به سلامت بماند از بدگویان نماند. و اِنْ سَلِمَ اْلإنسانُ مِنْ سُوءِ نَفْسِهِ فَمِنْ سُوءِ ظَنِّ الْمُدَّعی لَیْسَ یَسْلَمُ شاید پسِ کار خویشتن بنشستن لیکن نتوان زبانِ مردم بس…

آه ماری، کاش می‌توانستم صبر کنم تا حاصل، چیزی باشد که می‌خواهم. دست‌های آدمی سبک‌سر و عجول و نادان هستند. تصاویر دل‌های ما از تصاویری که تولید می‌کنیم بهترند، و در میان دل‌های ما و دست‌هایمان هزار حجاب هست. آنکه در درون خود کار می‌کند در زایش ابدی به سر می‌برد؛ چنین کاری بازسازیِ روزانهٔ خویشتن است. تو گویی که دیروز هزار سال با ما فاصله دارد. از نامه جبران خلیل جبران به ماری هاسکل با ترجمه جعفر نوع‌خواه 📍 @jabbaria…

گفت: آدم مشهوری بودم، صاحبِ جایگاه و امکاناتی. با راننده‌ی اتوبوسی حرفم شد؛ با تکبر گفتمش: «اگر آدم بودی که راننده نمی‌شدی!» اما چندی نگذشت که زمانه چنان بر من تاخت و اوضاع مرا برآشفت که خود را پشتِ فرمانِ ماشینم، در حالِ مسافرکشی دیدم! البته که چون نان به‌قیمتِ آبرو نخوردن، شرف است، راننده بودن هم، بی‌شک و تردید، شغلِ شریف و آبرومندی است که کار — از نوعِ حلال آن البته — عار نیست؛ و درکِ این حقیقت، شعور و فهمی فراتر…

بی شک یکی از تلخ‌ترین تجربه‌ها برای آدمی، چشیدن عکس‌العمل‌های منفی یا خنثی یا ناکافی دیگران در برابر ِ دغدغه‌مندی، مهرورزی و مهربانی‌های ماست ؛ اما این سخن منسوب به جورج الیوت می‌تواند در چنین هنگامه‌های تلخ‌ کامانه‌ای همچون مُسکّنی بر روانمان بنشیند و یاس و آشوب درونی‌مان را آرام‌تر کند: "هنگامی که مرگ، این آشتی دهنده بزرگ از راه می‌رسد، ما از مهربانی‌هایمان پشیمان نمی‌شویم، از سخت‌گیری‌هایمان پشیمان می‌شویم." اسا…

... روزِ نوزادی که در درون توست به‌خیر، روز سیاره و دوستی که در درون توست به‌خیر خلیل. قلبت را می‌بوسم که کوره‌ی زندگی است، و لمس آن مرا متبرک می‌کند. از نامه ماری به جبران خلیل جبران | با ترجمه جعفر نوع‌خواه 🦋 @jabbariamin