ذره (غزل و مثنوی)

الا ای خال مشکین بر رخ یار که دلها برده ای بسیار بسیار ملاحت از تو و شهد و شکر هم نمک آورده ای بر ماه اقمار هوای بوسه بر تو کعبه عشق شده سودای این عبد گنه کار ببوسم کعبه و صحن و سرایش بنوشم می از آن لعل گوهر بار می از لعلش چشیدم یا ز چشمش که حیران کرده مستم یا که هوشیار خورد غبطه چَهِ زمزم شب و روز بر آن چاه زنخدانش دو صد بار الا ای کوکب دُرّی ، سیه فام تویی همرنگ زلف و چشم دلدار الا ای مرکز حسن و محبت الا ای …

غریب آل علی ای شهنشه تنها حبیب خیمه نشینم غریب صحرا ها مبار اشک ز دیده چنین غریبانه فدای اشک روانت تمامی دنیا مسافر دل صحرا سفر دگر بس کن بیا ز کوه و بیابان بیا دگر جانا چسان گذشته شب و روزت ای عزیز من بگو تو درد دلت را به جای چَه با ما به یاد ماتم‌ زینب دلت بود محزون به یاد شام غریبان دو دیده ات دریا چه خوش بود که صدایت رسد ز بیت حق بخوان تو روضه جدت ، غریب عطشان را

بُوَد بر اهل حق قبله جمال حضرت مهدی ندارد خالق یکتا بسان طلعت مهدی زمین خورده همه عالم به پیش هیبت مهدی تمامی رسل مشتاقِ روز دولت مهدی بود عالم همه مهمان به خوان نعمت مهدی ربوده دل جمال حضرت مهدی ز هر زیبا چه زیبایی که زیبایان همه مدهوش آن سیما چه سیمایی که سیمایش فروغ عالم بالا تمام عالم بالا به طوف آن شه والا فدای پا به سر نور جلال و عزت مهدی شهنشاه زمین و آسمان و کهکشان مهدی نگار دلکش کروبیان ، لاهوتیان مهدی تما…

نگارم ، هستی ام ، عشقم ، رفیق آشنا با من بنازم چشم نازش را که کرده او چه ها با من منم غافل ولی دل خوش ، که یارم غافل از من نیست هر آنچه بی وفا هستم ، بُوَد او با وفا با من تمام عمر طی شد با خیال وصل شیرینش نمی دانم نماید وعده ای آخر کجا با من چو دیدم خار بنشسته کنار گل به او گفتم شود یک دم نشینی ای عزیز کبریا با من سراپا حسن و آقایی ، ملاحت ، نور و زیبایی حبیب مهربان من ، نمی‌شیند چرا با من به زلفونش دخیل دل به…

ای بسته به زلف تو دخیل این دل زارم ای نور جبینت شده مه بر شب تارم ای قوس دو ابروی تو محراب عبادت رخصت که نمازی ز سر عشق گزارم چشمان تو سرچشمه صهبای محبت دل را به همان نرگس مستانه سپارم آن دانه ی مشکین که نشسته به رخ ماه بی خود ز خودم کرده و بُردست قرارم از لعل تو می مست و شکر مست و دلم مست رونق نَفَست میبرد از فصل بهارم ای سینه ی تو معدن اسرار الهی بگذار بر آن سینه دمی سر بگذارم ای شاهِ سراپا همه آقایی و خوبی و…

هزاران بوسه کردم نذر پایت گر دمی آیی به بالینم ، فتد چشمم به آن وجه تماشایی هزاران چشم خواهم از خدا تا سیر دل بینم تمام عشق و مستی را بر آن رخسار رؤیایی چه میگردد شهنشاها به احسانِ قدیمِ خود عیان سازی جمالت را ز دل صد عقده بگشایی کریمان لطفشان باشد عمیم و کرده این بنده طمع بر لطف سلطانی سراپا جود و آقایی تویی شهزاده ی والا تویی بالاترین بالا تویی کز روی زیبایت بُوَد شرمنده زیبایی نباشد این توان کس را که مدحی قاب…

آمدم دنیا برای خدمت صاحب زمان تا کنم جان را فدای این امام مهربان هستی من حاصلم دار و ندارم مهدی است دلبر من یاورم زیبا نگارم مهدی است گر چه من هستم خجل سر تا به پا از روی او پا به سر حسن است و نور است و وفا آن ماه رو چشم سکان سما و جمله ی کروبیان بر ره تشریف فرمایی سلطان جهان صاحب شمشیر کج آن قائم آل النبی هاشمیٌ حیدریٌ فاطمیٌ زینبی گوشه ی چشمی کند عالم گلستان می‌شود لعل لب گر وا کند خرسند یزدان میشود مهدی آل م…

شاه من از کودکی خیمه به صحرا زده ماتم آن نازنین زخم به دلها زده لنگر ارض و سما گشته غریب و غمین وای که آن بی قرین گشته بیابان نشین از همه هستی خود بی خبرم ای خدا کی ز سفر می‌رسد منتقم کربلا گریه کند صبح و شب در غم کرب و بلا کرب و بلا گرید از غربت آن دلربا مهدی آل علی قبله اهل سما یکه و تنها بُوَد شاه جهان بین ما او که ز احسان بَرَد غم ز دل شیعیان لیک ز بی یاوری گشت ز منظر نهان ناله مادر به گوشش برسد هر زمان آه …

دلم در بند دلداری کمان ابرو و مه سیماست که سر تا پای او نور و جمال دلکشش غوغاست بود رخسار تابانش فروغ افروز مهر و مه شمیم خال هندویش شمیم جنت اعلاست کمان طاق ابرویش حریم قاب او ادنی نهان در نرگس مستش جمال حضرت یکتاست به تاب زلف مشکینش چه مه رویان که دل دادند در این گوشه گدایی هم دلش در آن شب اسراست ظهور کل اسماء جلال و هم جمال حق هو المهدی که درک ذات او خارج ز فکر ماست شهنشاه است و عالم جمله محتاج عطای او به قدر…

هزاران بار شکر حق که هستی تو ، همین را بس چنین لطفی چنین رویی نگاری اینچنین را بس الا مسند نشین تخت حسن و ناز و زیبایی برای ناز تا محشر دو چشم نازنین را بس برای دیدن وجه جمیل حق به فوق عرش نگه بر عارض طاووس جنات برین را بس بُوَد حبل المتین هر تار از آن زلف چلیپایش برای ماسوا یک تار از آن حبل المتین را بس اگر خواهم به هر شاهی کنم صد فخر و صدها ناز یَلِ نامی مولایم امیرالمؤمنین را بس الهی گوشه ی چشمی کند سلطان به …

شاهنشه جهان که دلم در کمند اوست نور جهانیان ز جبین بلند اوست او بر سریر عزت و حشمت نشسته است تاج شهنشهی ز غبار سمند اوست از لعل یار ما دو جهان سبز و خرم است شیرینی جهان ز لب همچو قند اوست هر تار زلف شه دو سه صد دل اسیر کرد دلهای مه رخان همگی گیر و بند اوست گردیده از عطای جنابش کرم خجل از بس کریم هست دلم مستمند اوست دردی بُوَد مرا که طبیبم دوا کند خوش آن دلی که غمزده و دردمند اوست

تمام عمر نگارا به جستجوی تو باشم به شوق خلوت وصلت در آرزوی تو باشم گدای گوشه نشینی به سر هوای تو دارد چه می‌شود همه هستم مقیم کوی تو باشم الا که غمزه چشمت دلم به لرزه در آرد نگه نما به دلم تا اسیر موی تو باشم دو دست لطف تو من را برای عشق سرشته که محو روی تو باشم به گفتگوی تو باشم فدای بوی گریبان و عطر نرگس شالت مرا چه حاجت خلدم که مست بوی تو باشم بُوَد فروغ دو عالم ز نور روی نکویت خدا کند که دمادم به یاد روی تو …