انتعاش

گفتم مَرَنج و عادت کن، هی برنیامد از دستم دیدم گلایه کافی نیست، چشم از جهان فروبستم مسعود سعد سلمان را، هم‌نای بودم و حالا هم‌رقص بزم سقراطم، از جام انزوا مستم دل، قتلگاه باورها؛ بر گُرده، زخم خنجرها بَددیده از فرودست و سرخورده از فرادستم اینک اگر که ویرانم، وز هیچ اگر فراوانم بخشی گسست از امکانم، با هرکسی که پیوستم ای انهدامِ پیوسته، از جان چرا نشُستی دست ای شاعر زبان‌بسته، با من بگو چرا هستم از آن سه‌پُشته سیّ…

نیک از عقل بهره‌مندم لیک درد دیوانه‌وار را چه کنم دانم این سیل خانمان‌سوز است با سرشک گریزپا چه کنم

مرتضی‌جان! «...تو می‌خواهی بگویی دیرجوشی به من هم هیزمِ تر می‌فروشی!» عارف‌نامه

خوابم نمی‌بَرَد که مبادا دقیقه‌ای از بندِ این ضمیر خودافزا رها شوم تا در هوای یک نفس از «من» تهی شدن، صد «من» شوم، غبارِ کویرِ بقا شوم در گور هم نمی‌هِلَدم حسرتِ قرار خوابم نمی‌بَرَد که بگریم به حالِ خویش بر تربتم وگر گذرد سیلِ اشکِ خلق آبم نمی‌بَرَد که بگریم به حالِ خویش این چشم‌های دربدرِ رنج‌دیده باز، بازند و رنج نیز تمرّد نمی‌کند خوابی که لمحه‌لمحه هم‌آغو‌ش عالم است، یک پلک هم مرخّصم از خود نمی‌کند از چشم‌های …

آشوبناک و بی‌مرز،‌‌ مست است مست! به‌به! آقای شاعر از متن بیرون زده‌ست؛ به‌به! از بند لفظ رَسته، مضمون تازه بسته، در حاشیه نشسته، مردارِ مست، به‌به پُر می‌نماید از سر، سر می‌دهد به نعره آن‌سان که بانگ می‌زد، صبح الست: به‌به! از حیث عقل، زایل! در امر نقل، باطل! در کار خود؟ دو جام از خونش به‌دست! به‌به! آن ذهنِ نابِ دلکش، در خون‌ تپید پلکش، مینای عُمر کِلکش، آخر شکست: به‌/به سرخورده و فسرده، چون شمع جان‌سپرده توسن‌…

ناامیدی، کلید مطلب‌هاست ای بسا در که ‌کرد باز، شکست بیدل

بیچاره‌ام از خمارِ هستی چه کنم؟ ای جلوهٔ‌ بی‌شمارِ هستی! چه‌کنم؟ گفتی سر خاک خود چرا میخندی با چرخهٔ‌ خنده‌دارِ هستی چه‌ کنم؟

Photo, posted without a caption

بهشت و کوثر از حرص و هوس لبریز می‌باشد به عقبا هم رسیدم جز همین دنیا نشد پیدا #بیدل

بهار، نغمهٔ‌ بعثت سرود پژمردم هلاکِ نیستی‌ام! دل به غیر نسپردم طراوتی دو سه دم داشت دهر و زایل شد پی نشاط عدم، دَه ابد کم آوردم به لطف منقل و وافورِ عجز و وهم عمیق از این جهان دو سه دم حظ‌ّ وافری بُردم هلاکِ نیست، کجا قوّت جفا دارد اگرچه مرتعتان را به قهر آزردم به حال خویش رهایم کن ای رسالت سبز من از بهار گذشتم به هیچ برخوردم تو هم برو پی پیغمبری موجه‌تر من از همان که پدر خورده بود، می‌خوردم برای این سرِ افتان،…

قرار اگر که گرفتم، «خمار» دیدن داشت نبود دست خودم؛ انتظار، دیدن داشت سرشکم از نظر افتاد و نعره چاره نکرد به خون خَفیدنِ این‌ چشمِ زار، دیدن داشت چه اختیار کند غرقهٔ تبخترِ خون چه مایه سرخی آن اقتدار دیدن داشت! چه اختیاری از این چشم‌خانه سرمی‌زد مغاکِ دیدن... بی‌اختیار دیدن داشت اگر قرار گرفتم بدین نفس که گذشت بدان نفس که نیامد، گذار دیدن داشت نداشتم به صباحی مسامحت چشمی که ناملایمی روزگار دیدن داشت

جز کُشته در بلادِ تظلّم‌ نیافتیم در جستجوی باطلِ قاتل شتافتیم تا آنچه را که نیست به امکان درآوریم مصرع به مصرع این‌همه کَلپَتره بافتیم گفتند بر یلانِ ستم‌سوز ما چه رفت گفتیم از جهنمیان، روی تافتیم دیوانه‌وار سقف فلک را شکافتند اسراف بود ما هم اگر می‌شکافتیم بر انفعال ما صفت ناروا مبند درخوردِ کوششی، صلتی را نیافتیم