Dead December

من امیدوارم واقعاً دل به دل راه داشته باشه.

داستان فریدون شاهنامه که وقتی شیرخواره است، مادرش او را به روستایی می‌برد تا از دست ضحاک در امان باشد. ضحاک شاه ستمگری است که شیطان بر شانه‌هاش بوسه زده و جای بوسه‌ها دو مار روییده‌اند که خوراک‌شان مغز جوانان است. هر روز مغز دو جوان را برای ماران شانه‌اش خورش می‌سازند. شهر چنان از جوانان تهی می‌شود که سر هر کوی و برزنی حجله‌ای بر پاست. ضحاک که از منجمان و حکیمان شنیده است تباهی او به دست فریدون خواهد بود، همواره در ج…

دستم را می‌گذاشتم توی دست زمختش، و همه‌ی روستا را باهاش دور می‌زدم. دم رودخانه پاچه‌ی شلوارمان را بالا می‌زدیم و می‌گذشتیم، کنار چشمه مشتی آب می‌خوردیم، چند گلابی از باغ می‌چیدیم و نیم‌چردمان را پرت می‌کردیم جلو گاوهای پدر بزرگ‌. هر وقت می‌آیم لقمه‌ای نان در دهنم بگذارم و آن را فرو دهم بغض می‌کنم، گریه راه نفسم را می بندد و دلم می‌خواهد با همان لقمه که فرو می‌دهم در هق‌هقم خفه شوم. نمی‌دانم چرا. - فریدون سه پسر داشت…

Photo, posted without a caption

اینکه کل خاندان‌های پادشاهی قرن نوزدهم و بیستم اروپا، یک خانواده بزرگ بودن خیلی جالبه.

از هیچ جنبنده‌ای بیشتر از خودم خشم ندارم.

«فاصله، کارِ تن است، جان جدا نمی‌شود.»

و من بوی خوشِ تو را در تمام این صفحات نفس کشیدم.

یادش رفت که روزگاری عاشق بوده، نفهمید که عشق سوار بر اسب اقبال است، نفهمید که اقبال پای ایستادن ندارد، همیشه در راه است، سوارش را می‌برد. نمی‌دانست که اقبال، اسبی است چموش و بی‌قرار که چهار نعل بر گوی آتشین رونده‌ای می‌تازد؛ اگر لحظه‌ای بایستد، می‌سوزد. پروای ماندن ندارد، همیشه در راه است؛ و عشق تنها سوار این اسب باد‌پاست، اگر دیر و دور باشی، اگر دست‌دست کنی، اقبال یا سوخته است، یا رفته است. - نام تمام مردگان یحیاست…

عشق فقط یک رقم است، یک قلم. جور دیگر ندارد. فقط نوع خرج‌کردنش فرق دارد. کندوی عسل است، با طعم گل‌های دنیا، شک نباید کرد که بابونه با گل خطمی فرق دارد، توفیر شقایق با گل مریم هزار سال است، ولی تا عسل را به دهن می‌گذاری، عطر تمام گل‌های دنیا را به کام می‌بری و فقط از یکی نام می‌بری. - نام تمام مردگان یحیاست - عباس معروفی

آدم وقتی عاشق باشد، به رویایی ساختگی فکر می‌کند که از جنس این دنیا نیست، آخرش هم پیدا نیست. شب را می‌دوزد به روز زمان را تا می‌کند می‌گذارد توی جیب بغل، از صخره‌ها بالا می‌رود، در دره‌ها گم می‌شود، کلنگ به جان کوه می‌زند، و عاقبت در خودش می‌شکند. - نام تمام مردگان یحیاست - عباس معروفی

زندگی کالسکه‌ای بود که دو اسب نفس می‌زدند تا آن را با هم بکشند، در راهی که آخرش پیدا نبود. نفس زدند، کار کردند، همدیگر را یاد گرفتند، تا ته عشق، تا ته دیوانگی، تا ته نداری، تا ته غم، شش بار تا ته ظلمات غرق شدند، سینه بر سنگ قبر مالیدند، و گذشت. خوب گذشت. همراهی و زندگی با این مرد زیبا بود؛ دل انگیز و زیبا. - نام تمام مردگان یحیاست - عباس معروفی