چینی نازک تنهایی من🌱

درسته که وقتی از شور و هیجان انتخاب موضوع و اساتید پایان‌نامه افتادم، کلی به خودم بد و بیراه گفتم بابت انتخاب این اساتید سختگیر و کمال‌گرا، ولی جدا این دونفر برای من شبیه نورن، مسیرمو چند درجه نسبت به گذشتش روشن‌تر می‌کنن. گفت‌وگوهای خیلی خوبی بودن. فارغ از اینکه نتیجه صفر و یکی نداشتن، کلی آروم‌ترم کردن نسبت به ادامه مسیر، هر جوری که انتخابش کنم. این دوجلسه، جلسه‌های واکاوی عمیق‌تر خویشتن بودن نسبت به ریشه علایق و ا…

می‌خواستم به هر دو بگم من خیلی خستم، دچار burn out شدم. اینترنی خستم کرده. از کشیک و مورنینگ خستم. از راند و نوت خستم. و نمیدونم چطور میخوام ماهی ۱۰ ۱۲ تا کشیک بدم و هر روز و هر روز این کارا کنم ولی صادقانه انقدر وقتی با هر دو حرف می‌زدم هیجان‌زده شدم که خستگیم یادم رفت. علاقه چیز عجیبیه. وقتی کنار این دونفرم، حس می‌کنم از پس هر کاری می‌تونم بربیام و البته که مطمئنم "ای دل غم دیده، حالت به شود دل بد مکن"

دکتر الف گفت: عاشق چیزای جنرالی. عاشق چیزای گسترده. یه دریا می‌خوای که حسابی توش شنا کنی. اینا از تو یه اینترنیست فوق العاده می‌سازه‌.

دکتر چ می‌گفت: می‌دونی همه این فکرا از چیه؟ گفتم: از چی؟ گفت: تو جوونی‌های خود منی ریحانه. مشتاق، جاه طلب و پر از کمال گرایی. همه اینا از کمال‌گراییه. حالتو میفهمم چون منم همچین روزایی رو درست مثل تو گذروندم. از ترم ۷ منو با ماسک با دکتر چ اشتباه می‌گرفتن. بس که چشم و ابرومون شبیه همه. بس که هم قد و قواره‌ایم. ولی فکرشو نمی‌کردم یه روزی خودش اعتراف کنه که چقدر وقتی هم‌سن من بوده، شبیه من بوده. قلبمو تکون داد با این ح…

دکتر الف می‌گفت: اگه مستقیم بری رزیدنتی و بعدش مثلا اتند شی توی جایی مثل پایتخت به جای ۴سال باید ۸ سال در خدمت سیستم باشی و طرحت ۸ساله میشه. البته که اگه هیئت علمی باشی زیاد فرقی نمی‌کنه ۴سال با ۸سال.

دکتر چ می‌گفت: رزیدنتایی که رفتن طرح و بعد میان داخلی و اطفال، آدمای پرتجربه‌تر و موفق‌ترین. من خودم بیشتر می‌تونم روشون حساب کنم، بهشون اعتماد کنم. نسبت به جوجه دکتری که از اینترنی پریده اومده رزیدنتی.

دکتر الف می‌گفت: علاقه‌های شماره دوت چین؟ گفتم: رادیو، قلب، نورو، غدد، اطفال. با یه ذوقی توی چشماش بهم گفت: تو چقدر شبیه منی دختر. انتخاب رشته رزیدنتی من این چهارتا رشته بود: رادیو، قلب، نورو، اطفال! خدا می‌دونه این یه جمله چه جوری دل من رو زیر و رو کرد. ترم سه که با یکی از خفن‌ترین اساتید دانشگاهمون به نام دکتر الف عزیز و دوست‌داشتنی آشنا شدم و برام به غایت دور از دسترس به نظر می‌رسید، فکرشم نمی‌کردم ترم ۱۴ای بهم بگ…

دکتر چ می‌گفت: هر کی زودتر رزیدنت شه به معنی ارزشمندتر بودنش نیست، به معنی باهوش‌تر بودنش نیست، به معنی بهتر بودنش نیست. مقایسه با بقیه رو از ذهنت جدا کن و بنداز دور‌. اتفاقا شروع فرش رزیدنتی مثلا بعد دوسال طرح، چیزیه که عامل موفقیت خیلیا شده.

دکتر الف می‌گفت: کسی که میاد پزشکی به حدی باهوش هست که از پس طرحش بر بیاد. درباره تو یکی مطمئنم که به قدر کافی و بیشتر از اون، براش باهوشی. آدمای معمولی‌تر از توام خیلی خوب طرح جی‌پی رو هندل کردن. تو که جای خود داری.

دکتر چ می‌گفت: هزاران نفر خیلی معمولی‌تر از تو از پس طرح براومدن. من خودم پر از ترس و اضطراب بودم اوایلش. مریض میومد پشت در پانسیون. از پشت آیفون میپرسیدم شکایتش چیه. می‌گفت مثلا سردرد. بدو بدو نوتهامو مرور می‌کردم که ببینم اپروچ به سردرد چه جوریه. تشخیص افتراقیاش چیاس. چه غلطی باید بکنم من با این مریض و بعد با اعتماد به نفس مصنوعی می‌رفتم بیرون و می‌پرسیدم مشکلتون چیه؟ می‌بینی منم پر از ترس و نابلدی بودم ریحانه. حقی…

دکتر الف می‌گفت: یه رشته خانمانه‌تر انتخاب کن ریحانه. اگه انقدر دوستش داری برو ولی از الان بگم دهنت سرویس میشه! می‌خواستم بهش بگم: اگه دنبال رشته خانمانه بودم دکتر نمی‌شدم استاد ولی همون طور که میبینی یک ماه و ۱۶ روز دیگه یه خانم دکتر واقعیم. با این همه چیزی نگفتم.

به هر دوشون گفتم: من عاشق نوروسرجریم. از بچگیم دوست داشتم یه جراح مغز باشم ولی همه میگن حماقته. میگن تصمیم اشتباهیه. انقدر بهم گفتن که رایمو زدن علی رغم همه علاقه شدیدم بهش. هر چی به جز اون انتخاب کنم علاقه شماره دو منه و من علاقه‌های شماره دو زیادی دارم. به قول دوستم دلم دریاست، از همه‌چی این پزشکی جذاب و لعنتی خوشم میاد.