واژَک‍‍ــ‌ | زهـرا نصیری

حسِ بچه‌ای رو دارم که مامانش نشوندش روی یه نیمکت و گفت: «اینجا بشین... تا ده بشماری، برمی‌گردم.» بچه شروع کرد... یک... دو... سه... چهار... پنج... شیش... بعد هرچی فکر کرد، دیگه چیزی یادش نیومد. فقط نشست و گفت: شیش... شیش... شیش... سال‌ها بعد، توی پرورشگاه، به یکی از بچه‌ها گفت: «کاش یکی تا ده شمردن رو یادم داده بود... اون‌وقت مامانم برمی‌گشت...» - زهرا نصیری

شربتِ قندپهلو امروز تو دوخت‌ودوزِ ذهنِ خودم، غم رو تنِ چایی کردم و شادی رو تنِ شربت. چقدرم این لباسا به تنشون اومد. اصلا غم به غیر از چایی مگه به چی میاد؟ چایی رو جرعه‌جرعه می‌خوری؛ انقدر آروم که تا تهِ لیوان، نصف خاطره‌هاتم مرور میشه. بعد هی قند می‌ذاری کنارش، نبات می‌ذاری، شیرینی می‌ذاری، انگار با خودت میگی: «بذار یه کاری کنم این تلخیش کمتر شه.» آخرشم می‌بینی فقط قندات تموم شده، تلخیش هنوز سرِ پُستشه. ولی شربت.…

خب خب... دوستانِ دست‌به‌قلم، بیاید امشب یه حرکتِ جدید بزنیم؛ لینکِ اون متنی که بیشتر از همه دوستش دارید رو این زیر برام بفرستید. امشب دلم می‌خواد مهمونِ کلمه‌هاتون باشم. 🥹✨

درخت، تا جایی که می‌توانست، بر پنجه‌ریشه‌هایش قد کشید. با باد یکی شد تا صدایش به آسمان برسد و فریاد زد: «زمین را چگونه این‌گونه عاشق و مجنونِ خود کردی؟ که هر بار، فقط از تو برایم می‌گوید.» آسمان، ابرخندی زد و گفت: «فقط دلم را قطره‌قطره باریدم...» - زهرا نصیری

هر دو بی‌ثمریم، یکی در خواب یکی در باد امروز از همون روزایی بود که کولرِ خدا رو دورِ تند بود؛ یه‌جوری باد می‌زد و باد می‌اومد که خاکای روی زمین مثل نُقل روی سر و صورتمون می‌پاشید. از خوشحالی اشک توی چشمام جمع شده بود؛ شایدم اون خورده‌خاک‌هایی که قاچاقی خودشون رو به چشمم رسونده بودن، داشتن آب و جارو می‌کردن، نمی‌دونم. با مامان‌بزرگ صندلی گذاشته بودیم جلوی تاب و کنار درخت انار نشسته بودیم. باد، تاب رو هم باد می‌داد (…

مادر جان سلام. این نامه را برای تو می‌نویسم؛ البته اگر بخواهم دقیق‌تر بگویم، بیشتر شبیه ناله است تا نامه. نمی‌دانم مرا به یاد خواهی آورد یا نه. احتمالا نه... بالاخره شما در آن چند ثانیه فقط با یک موجودِ ساده‌لوح طرف بودی؛ اما من هنوز بعد از این همه مدت، هر بار یادش می‌افتم، یک دور دیگر از خجالت آب می‌شوم. آن روز، آخرِ روز بود. هوا آن‌قدر گرم بود که آدم اگر جلوی آینه هم می‌ایستاد، تصویرش عرق می‌کرد. از پیاده‌روی رو…

¹. زندگی را نمی‌شود ذخیره کرد؛ فقط می‌شود از دستش داد. ². شاید زمان چیزی را از ما نگیرد؛ فقط نشانمان بدهد که خودمان چه چیزهایی را از دست داده‌ایم. ³. عجیب است؛ زندگی همیشه می‌دود، حتی وقتی ما ایستاده‌ایم. - زهرا نصیری

File, posted without a caption

تنها با آدما از خیلی قبل‌ترها... شایدم قبل‌تر از قبل‌ترها... همیشه تنها بودن رو یه طرف می‌ذاشتن و با آدما بودن رو طرفِ دیگه. انگار زندگی فقط بین این دو حالت تعریف می‌شد. ولی فکر می‌کنم این رابطه‌ی دوسر، یه میان‌سَر هم داره. تنها با آدما. یعنی نه اون‌قدر تنهایی که اسمش رو بشه تنهایی گذاشت، نه اون‌قدر با آدما که بشه گفت ارتباطی شکل گرفته. کنار آدمایی که باهاشون می‌خندی، اما هیچ‌وقت خودت رو زندگی نمی‌کنی. با آدمای…

دوستان، یه نفر امروز رسما یه دور دیگه دورِ خورشید گشته و شمع فوت کردههه 🦦🥹🎂 1405.5.6

به قاصدک نگاه کرد... با خودش گفت: «چه اتفاقِ عجیبی... مردم برایِ رسیدن به آرزوهاشون، آرزویِ کامل بودنِ قاصدک رو ازش می‌گیرن...» خم شد. قاصدک رو توی دستش گرفت. فوت کرد... بعد لبخندش محو شد... انگار یادش اومده بود که خودشم هیچ‌وقت از مردم جدا نبوده. - زهرا نصیری

وقتی کتاب و زندگی با این جمله تموم بشه: «این بود زندگی؟ پس یک بارِ دیگر!» از کِیف میاد این جمله یا از حیف؟ اروین یالوم که با کِیف گفت. دارم به خودم فکر می‌کنم؛ تا الانِ زندگیم، چقدر این جمله رو با کِیف می‌گم و چقدر با حیف؟ دوباره از روی جمله‌ش می‌خونم و به لحنم دقت می‌کنم... «این بود زندگی؟ پس یک بارِ دیگر!» «این بود زندگی؟ پس یک بارِ دیگر!» «این بود زندگی؟ پس یک بارِ دیگر!» . . . - زهرا نصیری 📚شدم آنکه هس…