دست‌خط

به خیر گذشت.

بکشنبه، یازدهم مرداد چهارصد و پنج، صبح هرچه تیرماه سریش بود و هربار تاریخ می‌نوشتم هی توی تیر بودیم، مرداد زرتی دارد می‌گذرد. بچه را رساندم. در برگشتن از مدرسه -در اتوبانی که آن طرفش ماشین‌ها در ترافیک کان به کان چسبیده بودند و سمت من برهوت بود- در حالی‌که با صدای انکر آواز می‌خواندم و به سرعت می‌راندم کمی دل را هوا دادم. خواستم ماشین را ببرم معاینه‌فنی، حال نکردم بروم و آمدم خانه. لباس‌ها را ریختم پایین، کولر را رو…

شنبه، دهم مرداد چهارصد و پنج، صبح روز سوم یا چهارم سردرد است. من و بدنم می‌دانیم که نباید درد فاتح شود، وگرنه بیرون راندنش محتاج معجزه است و پیامبری نیست. دوش گرفته‌ام و میان بوی ادوکلن و کرم چمباتمه زده‌ام تا چای دم شود. بچه خواب است و لاجرم من پاورچینم. مجبور شدم میان کانال‌ها بسیار بگردم تا کانال خودم را پیدا کنم، سنگ به پاش بسته بودم و انداخته بودمش و در تاریکی عمق شناور بود. مدت‌هاست نمی‌توانم بنویسم، چون خانه …

سه‌شنبه، ۶ مرداد چهارصد و پنج، صبح کوکوی ساعت اتاق بچه درحال خواندن است. به سر ساعت زنده بودن رسیده‌ایم. امروز صبح هم با اذان‌شان بچه‌ها آویزان از طناب دار دست و پا زده‌اند. آیا روزی هست که آدمی بر خاک نیفتد، چه به دست شما و چه به خاطر افکار مهوع شما؟ چطور موجوداتی هستید و چطور این‌همه نکثیر شده و مبرهن و معمولی میان مردم زندگی می‌کنید، در حالی‌که تا بین مفاصل انگشتان‌تان آغشته به خون تازه و گرم است؟ حضور و زنده بود…

شنبه، سوم مرداد چهارصد و پنج، صبح بچه دارد در کلاس انگلیسی‌اش با داد و فریاد صحبت می‌کند. من تازه از ساخت و پرداخت خانه‌ی ترکیده از تعطیلات فارغ شده‌ام. نیم‌شب دیشب من و ح به صورت ملو به تیپ و تاپ هم زدیم. این سن و سال که از آدم بگذرد و این سن و سال که از ازدواج بگذرد، نیاز به داد و فریاد و تیرهای کاری نیست. یکی دو جمله، یکی دو حرکت دست و چشم و پوزخند، کار را بدون رنگ در می‌آورد. حتا زخمی کننده هم نیست، پوستی که بر …

دوشنبه، بیست و‌ نهم تیرماه چهارصد و پنج، بعدازظهر تازه برق آمده. بچه سر کلاس آنلاین است. من لهم، آدامس جویده‌ شده‌ام، چسبیده بر مبل، منتظر ماتحتی که بر من فرود آید. بچه را صبح بردم که با دوستانش آب‌بازی کند، بچه سردش شد و خودم به شدت گرمازده شدم. بعد در قسمت خاموشی‌های من--> خدمات خاموشی، دیدم که یک خاموشی در پیش است. به تاخت به خانه آمدیم که حداقل به آسانسور برسیم. خدمات خاموشی؟! در رگ و پی و دنبه‌ی داخل جمجمه‌تان …

شنبه، بیست و هفتم تیر چهارصد و پنج، صبح بچه را با سر و صدا و به زور فرستاده‌ام سر کلاس آنلاین، در حالی که معلمش چند دقیقه‌ای بود که دست زیر چانه در کلاس حاضر بود. در اتاقش را بستم و نشستم میان صدای هواکش و کولر. خوب است بچه‌م هست وگرنه چه روزگار نحسی دارد این بخش از زمان و مکان. حال انی دارم. به سرم زده بود بروم جایی و بنشینم و سیر دلم گریه کنم، شاید معجزه‌ای بشود. بعد دیدم المدولا گریه‌ای هم ندارم. یک گوی سربی است …

جمعه، بیست و ششم تیر چهارصد و پنج، بین صبح و ظهر دیروز بابا دو بار زنگ زد که طبق معمول ندیده بودم. امروز که زنگ زد، بچه مشق زبانش را تمام کرده بود و مشغول تمرین فلوت بود. وسط عربده‌های گوشخراش فلوت پسر، بابا دو سه‌تایی فحش به تلفن همراه همیشه ناهمراهم داد و بعد پرسید ما از صدای زد و خوردهای پریشب اذیت شده‌ایم یا نه. گفتم مگر تهران را هم زده‌اند؟ بلی. رفتم چک کردم. به جز جنگ چه بلبشویی شده. مردمی که جنگ می‌خواستند، …

پنج‌شنبه، بیست و پنجم تیرماه چهارصد و پنج، صبح با غرش مستتر بچه و ح را فرستادم خرید. اصلا حالم خوش نیست. تکه‌تکه‌ام. وقت آرایشگاه گرفته‌ام که بروم موهام را مرتب کنم. چطور، با چه دلی این‌همه سال این‌همه تا کمرم بلند بودند؟ آنی که بودم ماه‌هاست تمام شده. باید نفس بکشم. باید زنده بمانم و زنده نگه دارم.

سه‌شنبه، بیست و سوم تیرماه چهارصد و پنج، صبح تا بیدار شدم قرص‌هام را خوردم. نباید یادم برود، چوب زیر بغلِ من ِلنگ‌اند. ح دیر بیدار شده بود فلذا: بچه را با او همراه کردم که به مدرسه برود. خودم نشسته‌ام به خواندن آتش‌باران جنوب، دیدن سوگ‌واره‌های دی، چک‌کردن جشن افتتاحیه‌ی مدرسه‌ی بچه که در آن دلقک بود و رقص بود و موسیقی بود و خنده. صورتم از فرط اشک خیس است. ملتفت نشدم از کی، نمی‌دانم از کدام.

دوشنبه، بیست و دوم تیرماه چهارصد و پنج، صبح بچه را به اردوش رساندم و برگشتم. زرتی رفت کلاس دوم! دم در یک لبخند بهم تحویل داد، پر از دندان‌های ریز و درشت و عقب و جلو و یکی درمیان. عمیقا ضعف کردم. هرچه در عکس‌ها به التماس راضی شده بود و با عضلات منقبض ایستاده بود، در آن لبخند شفاف و زیبا و بی‌زواید بود. بعد بی آن‌که پشت سرش را نگاه کند وارد سالن مدرسه شد. در آن ازدحام، ببخشید گویان این‌طرف و آن‌طرف پریدم که میان سایه‌…

یکشنبه بیست و یکم تیرماه چهارصد و پنج، صبح در اتاق بچه را بسته‌ام تا بیدار نشود. سگم. یک کبوتر دارد توی تراس جفتک چارکش بازی می‌کند. حوصله ندارم پرش بدهم. دوباره یک کشتی تجاری را زده‌اند. خب چرا؟ واقعا چرا؟ از فردا پایگاه تابستانی مدرسه شروع می‌شود. کبوتر دارد نوم‌نوم می‌کند. من خالی‌ام. باید چای زیادی بنوشم و قرص‌هام را بخورم تا برای روز آماده باشم.