جفنگ.

"and in that dream, I would say everything I ever wanted." نمی‌دونم. تا حالا بهت گفتم روی کفشام میخ هست؟ دوتا میخ بزرگ و بلند که هر بار که از اون بن‌بستی که اولین بار دستام رو گرفتی رد می‌شم، بلندتر می‌شن و عمیق‌تر توی زمین می‌رن. به هر کی نشونشون می‌دم، می‌گه طبیعیه. می‌گه باید کفشام رو عوض کنم. باید پابرهنه راه برم تا یه جفت کفش نو و تمیز که میخی نداره پیدا کنم. به مامان نشونش نمی‌دم، به دوست هم نمی‌تونم زیاد بگم.…

🚶🏻‍♀️

عزیز دلم، هزاران هزار صفحه برایت نوشتم و گریه کردم. جای مداد انگشتانم را تراشیدم، زیر چشم‌هام کبریت کشیدم و سیگارم را جویدم. وقتی کسی درمورد نوک انگشتانم پرسید، دوباره و سه باره و هزار باره قصه‌ی آن‌چه بودیم و آن‌چه نشدیم را از بر خواندم. فکر می‌کنم پریشان می‌شوی اگر بدانی چند نفر بدون آن که سراغت را از من گرفته باشند از وجود نازنینت خبر دارند. حق هم داری. تو نمی‌خواستی طوری که من شناختمت شناخته شوی، حالا تمام شهر تو…

نشستیم تا آب جوش بیاد و چایی آلبالو بخوریم. برای بار ده هزارم بهت فکر می‌کنم. به این که چطوری نشد و نخواستی. اما همه‌ی تقصیرا رو گردن تو نمی‌ندازم. من هم اوضاعم خوب نبود. بهترم، و نمی‌دونم چقدرش رو به تو مدیونم، اما مطمئنم بخش زیادیش رو مدیون خودمم. وقتی تنهام فکر می‌کنم حق داری. فکر می‌کنم هیچکسی از یکی مثل من خوشش نمیاد. شبیه یه ظرف عتیقه‌ی خیلی قشنگم که شکسته. فقط می‌تونی نگاهش کنی. نه می‌تونی دوباره بچسبونیش. نه …

جفنگ. pinned «https://t.me/edifyed»

یاد گرفتم ساکت بمونم. یا بهم یاد دادن؟ نمی‌دونم. وقتی می‌خندم، مطمئن می‌شم صدام از حدی بالاتر نره. وقتی راه می‌رم، حواسم هست فضای زیادی نگیرم. وقتی توی تاکسی می‌شینم، حتی اگه مسیر یک ربعه نیم‌ساعت توی ترافیک مزخرف تهران طول بکشه، خودم رو مچاله می‌کنم تا پیرمرد و دختر جوون کناریم زیادی اذیت نشن. وقتی گریه می‌کنم، مطمئن می‌شم که حتی توی خلوت خودم هم صدام بلند نشه. هق‌هق کردنم رو کمتر از انگشتای دستم یادمه اگر گریه‌های …

آدم‌ها حتی ساعت‌های دلخواهم رو هم ازم می‌گیرن. برای همین دیگه از الان هر وقت که بخوام و هر ساعتی که عشق کنم پست می‌ذارم.

۱/۲ خون از گوش‌هاش چکه می‌کنه. یواش قل می‌خوره روی گردنش و قبل رسیدن به شونه‌هاش محو می‌شه. دستاش قفل شدن به هم و چشماش دو دو می‌زنن. به ساعت نگاه می‌کنه، پاهاش رو تکون می‌ده، دور اتاق رو نگاه می‌کنه، انگشترش رو می‌چرخونه. انگار یکی دستاش رو دور گلوش پیچیده و هر باری که ساعت تیک تیک می‌کنه، انگشتاش محکم‌تر به پوست رنگ پریده‌ش فشار میارن. تکیه می‌ده به پشت، یه نفس عمیق می‌کشه، پاهاش رو کش می‌ده و سعی می‌کنه روی یه چیز…

۲/۲ اطراف اتاق رو نگاه کرد. هیچی شبیه اون چیزی که تصور می‌کرد نبود. دلش می‌خواست یه بخشی از کلکسیونش اینجا بود. اون موقع شاید از اضطرابش کم می‌شد. دست‌هاش رو روی زانوهاش گذاشت و آهی کشید. پسر ازش کمک خواسته بود. می‌گفت گوشی‌ش شارژ نداره و برای تاکسی گرفتن کمک می‌خواد. بارون بدی می‌اومد و تیشرت سفید تنش خیلی خوب بازوهای مردونه‌ش رو نشون می‌داد. به نظر قوی می‌اومد. دعوتش کرد به خونه‌ش. گفت بارون به زودی تموم می‌شه و تو…

ما خیلی وقته نخندیدیم. درست از وقتی توی میکروفون گفتی «بچه‌ها نخندینا». ما خیلی وقته قایق کاردستی توی آب ننداختیم. درست از روزی که گفتی به نام خدای رنگین کمان، و قایقت رو انداختی به آب. ون‌های سفید همیشه ترسناک بودن، اما ترسناک‌تر شدن از وقتی که داد زدی «دخترم مریضه». خیلی وقته از خودمون می‌پرسیم اگر تلویزیون رو روشن می‌کردیم، و تو می‌گفتی «بنده ژینا هستم، شما را به خدای بزرگ می‌سپارم» چقدر قشنگ‌تر بود. خیلی وقته ما …

نشستیم لبه‌ی پشت بوم. دست‌هات رو پشتت گذاشتی و تکیه کردی بهشون، انگار که می‌ترسی واقعا بیفتی اون پایین با این که همین چند دقیقه‌ی پیش درمورد پریدن شوخی کردی. من اما دستام رو به زانوهام تکیه دادم، و می‌دونم اگر برای یه صدم ثانیه مخچه‌م فرمان درست‌حسابی نده، چیزی ازم باقی نمی‌مونه. باد میاد. جهتش به سمتی نیست که هلمون بده پایین. انگار می‌دونه کدوم سمتی باید بره. انگار بین تار به تار موهام رو بلده که دست می‌کشه بینشون. …

بعضی روزا هست که تنها موی توی غذا توی بشقاب تو پیدا میشه. بین هزار عابری که از اون مسیر می‌گذشتن، فقط تویی که زمین می‌خوری. بقالیای محله شکلات مورد علاقه‌ت رو تموم کردن و تا هفته‌ی بعد نمیارن. موهات رو هر چقدر هم شونه کنی خوش‌حالت نمی‌ایستن. آستین لباس مورد علاقه‌ت به دستگیره‌ی در گیر می‌کنه و هر یک ربع بند کفشت باز می‌شه. انگشت کوچیکه‌ی پات به تمام پایه‌های سر راه میخوره. هر خودکاری که برمیداری جوهر پس می‌ده و گند م…