شعـر بـــــ❄ـــــرفـــــکے

و من تبلور رهایی ناودان را هنگام رویش مجدد ابر هنگام باد هنگام سوز بسیار شنیدم او وعده های سبز می‌دهد به سنگ سترگ به خاک خشک به بذر نهفت کاش میشد باز باران باز ترانه کاش میشد باز آبی باز لمس گل در شب مهتابی باز جام و شراب نابی کاش میشد مساحت شب را بازدید ستاره ها باز رسید ماه را اگر قسمت نشد حوض را رسید #سیاوش_دلدار

ما برای آنان که رفتند هیچ نگفتیم فقط نشستیم و سخت نگاه کردم فقط پنجره میداند که بعد از رفتن شان چند آه کشیدیم چند شب دردیدم چند کاغذ له ایدیم #سیاوش_دلدار

کاش میشد برگشت کاش باز بوی نفت کاش باز صدای باران بر سر شکفتن درخت کاش باز پدر کاش باز غرهای مادر کاش میشد باز دیکته کاش میشد باز املا کاش باز موضوع دعوا بر سر انشا کاش باز پرید کاش باز رقصید کاش باز رسید کاش میشد باز سلام کاش باز عطر ذغال کاش میشد باز مادر بزرگ کاش باز کرسی کاش میشد باز بازی کاش باز از ته شادی #سیاوش_دلدار

صبح پاییز است و درآن بحبوحه ی سرخ کلاغی آنسو سبز میخواند باد است و برگِ زرد، بیهوده گریبانِ شاخه میگرفت لاجرم لرزان ابهتش را بر زمین می نشاند وه چقدر اینجا زرد است وه چقدر اینجا خشِ خش برگ است آه آنها در روزگاری نه چندان دور رقصان بودند آه آنها مأمن لانه و جانان بودند آه آنها را من دیدم در باهار بسی مهربان بودند حال که به زمین افتادند تماشگه اشان باید بوسیدنشان باید رسیدنشان رخ باید و در آن دورِ روشن یک نفر را دیدم…

پشت کدام شب کدام تیره خفته ایی که هر چقدر آفتاب را می‌خوانم نمی جویمت باز پشت کدام برگ کدام گل خوابیده ای که هر چقدر شبنم میشوم نمی جویمت باز پشت کدام ابر کدام باران نهانی که هر چقدر چتر می گشایم نمی جویمت باز در کدام بال کدام اوج کدام کوچ میروی که هر چقدر خیال را وسعت میدهم نمی جویمت باز پشت کدام شهر کدام راه کدام جاده ایی که هر چه می روم نمی رسم تو را هیچ هان ای آنکه یک سلام به تو مدیونم هر کجا هستی سلام ! سلام! …

گاه گداری که سایه ایی بر سطح پنجره اتاقم می افتد بر می خیزم فرسوده پرده های اتاقم ر تا انتهای فراخ باز نگه میدارم شاید یک نفر را میل آمدن است شاید یک نفر را میل دیدنِ شکفتن است #سیاوش_دلدار

من به پنجره ها به روزنه ها به رقص پرده‌ ، در هنگامه ی باد تعلق دارم من به خاک به سلام به لبخند برگ در بحبوحه ی افتادن عادت دارم و تو را ای رهیده در باد عاقبت نیمه شبی میبرمت تا انتهای اوج تا آنسوی چراغ تا لمس گل تا تبلور رهایی تا توصل به دیوار تا عاقبت لبخند تا نهایت نثار میبرمت تا آخر روشن تا انقلاب کوچه تا شکفتن بذر تا شگفتی آب تا باران تا تلاش ابر رای حاصلخیزی آنهمه سنگلاخی که به راه انداختی #سیاوش_دلدار

آی آسمان آبی ابر تیره کجاست باران کی می بارد من تمام آنچه را باید مهیا کردم برای یک بارش سترگ من برای خیس شدن تمام آماده ام کاش آن عابر از دور آمده چتر بزرگش را به مهمانیِ من دعوت کند #سیاوش_دلدار

مرا برگردانید مرا برگردانید به آن دلشادی به آن گستاخی به آن کودکی من خنده هایم را آنجا در چمدان نارنجی جهیزیه مادرم جا گذاشتم #سیاوش_دلدار

آسمان دورُ شوق بوسیدنِ آن ستاره در سر راه دورُ کنج ما بی در چشمانِ ما چشمه لبان در حسرت جرعه زبان قاصرِ از گفتن قصه رخنه ها را ما بستیم توشه به مقصد سراب ما بستیم ما خودِ ما در آن روز رهایی بدنبال قفس در آسمان میگشتیم دستانمان سنبل کتمان بود زبانمان در دروغ میزان بود لبان از نبوسیدن حیران بود نشاط از سر جوی پریده پای ما لنگُ زیر بار خزیده جز سایه چه کسی به ما چسبیده کاش روزنه ها را دریابیم نورِ اندک را دریابیم ل…

پاییز سردی بود میان کهنه میله های پنجره گلدانی را دیدم که هنوز در التماس بهاران آسمان را سر می‌کشید و مرا که اینهمه تاریکم بسیار آفتاب شدم آن ور #سیاوش_دلدار

پشت سر باد هیچ نگوییم و زآن شکوه ی طاقچه هیچ نپرسیم و از سرعت عابر هیچ نترسیم ما بدهکاریم یک نوازش به هرزه علفهای سبز که بیهوده رویدند در در کنار آن دیوار فرتوت #سیاوش_دلدار