شعر و ادب بادرود

دارم از زلف سیاهت گله ای بی پایان چه کند دل که اسیر ست درآن بس گریان خفته در مزرعه زلف تو امکان گر نیست چادری ساخته ای سایه بیفشان بر جان تا هوا سرد شود لولو ی جان گیرد کام ای پریشان شده از دست حوادث به مکان لاله ی سرخ چمن در پرش ناوک جعد چه مصفا شده خوشبو و معطر به میان غبعب چانه و گلگونه ی هر گونه تو زده دامی به دل غمزده دل شد حیران به کدامین گهر لعل دولب گشته سکون که رباید زمن مست همه جام جهان گرسکندر بگشایند چو خ…

من در این شهر خراب و تودراین شهر شراب دورم از فتنه ی رویت چو اسیری به عذاب غم تو گشته مرا درد و دوای من زار آتش عشق تو باشد که بود چشمه ناب به گرفتاری ایام فتاده ست دل از دوری تو چه دهم شرح فراقت همه دفتر شده پاک روزگار از قبل مهر تو در صفحه ی خویش بنویسد به جدایی غزل از طره ی تاب جمع این جمعیت از زلف پریشان به صباست به کدامین صفت از بوی تو گوید به رباب حاجتی مرحمتی ده به تفقد که گدا نرود سوی می ناب از این کهنه سراب …

دل نگو ایینه رخسار هرچی بود و هست

میرسد روزی که حرمان ها به پایان میرسد پرده از هم بشکفد رخسار جانان میرسد

موی سپید را به تماشا نمی برند این داغ دل بود که سپید است موی من

قصه ی درد منو و نازکی زلف نگار حال و روزم به تزاحم گذرد بس افگار فکر شوقی که دهد چشم به دل هیچ مگو گر چه پیران شده اند نوچه از فرصت یار به کدامین گنه اکنون که بشاید گفتن هر سخن از شکن زلف وشب و شوق شکار کافرم گر ندهم دین به تو ای مونس جان چه خبر مومن اگر شیفته شد بهر سوار به نگاری که سر زلف و لب از شکوه شکفت ندهد جان به فقیران چه کند سرخی نار شب هجران به تلاطم گذرد لیک بکوش ای پسر زندگی ار زنده نباشد به خمار خلوت د…

لبش یاقوت و چشمانی پراز هوش اناری در میانش خفته خاموش کنار این همه زیبایی ای یار تو داری طره ای مشکین به آغوش تهران۱۴۰۴/۱۰/۳۰ #عباس_ساربان

جگر میسوزد اما دل به دل کردم سلامم را لبم را تشنه تر کرد این شراب زلف جامم را چه می پرسی زاحوالم دراین شام سیه یارا که اشک چشم مست من سحرکرده است شامم را نگارا بر لب بامی ومن افسرده حالم چون که دستی بر تودعوت بود ورنجانید کامم را هوس را در ترازوی غرورت کم بود درهم چه در پای تو من ریزم که رونق داده کارم را درون سینه انگاری تو داری لعبتی چون گل گل نازم ترحم کن که خوش داری تو نامم را به خوابم در نمی آیی نقاب از چهره پنه…

محبوب دوعالمی و دنیا محبوب مجنون تو باشد وتو هستی مجذوب بر دیده ما سرشک رشک است علی از دیدن رویت ای نگاهت محجوب مولای منی به جد تمام است کمال تو مرهم درد و حسرتی ای مطلوب بر ما نظری کن و تفقد که جهان باشم به ولایت تو محشور .....

خبرت هست که بی روی تو آشفته دلم به وفای توگرفتار در این آب وگلم هدف این بود که من عاشق رویت باشم چه از این گفته که من سخت اسیری خجلم بیوفا بودم ودر عشق ندارم سخنی تو سخن گو که منم خسته ازاین مشتعلم عشق چو رود روان است درون بدنم حیف از این رود که من غافل از این پاکدلم چشم من در ره تو همچو غباری شده است باز کن پنجره را چون که هوا شد غزلم ساکن کوی تو بودم چه ندیدم که تورا به زبانی بنوازم سخنی خود نهلم ساربان تشنه صحبت …

تاج از گل برسر وپیراهنی از رنگ خون خوش جمال و خوش نوایی پر جنون دانه یاقوت تو باشد دوای هر مرض شکرین لبت عقیق و گلبنت دارد فسون به چه زیبا لعبتی تو اندرین دشت کویر بادروداست مسکن تو ای شه صد اسمون شهسوار میوه ها تک سرنشین باغ ها درفصول برگ ریزان شادمان و بی خزون در فرود بادها هستی تو یک عشق غریب درمیان خفتگان همچون شرابی بی نشون خم کنند قد از جمالت مابقی سبزه زار چون تورعنا ترنبیندخوشگلی و پر شگون دارمت از جد و آبا…

خواب بودم بوسه بر دستم زدی بی گمان بر پا و بر شصتم زدی چهره را نمناک خون کردی ولی با صدای دل کشت مستم زدی غافل از بود و نبود این زمان عاشقم گشتی و خودبستم زدی ناگهان از خواب باز آمد دو چشم دیده بر دیدار من پستم زدی آمدی بالین من با ناز و شکر گفتنی گفتی و پابستم زدی دیده پنهان کردی و با آه دل دست دردامان بی بستم زدی شکوه کردی تا که در خواب خوشم جستمی لیکن تو هم دستم زدی نازک آرای تنت را بی سبب بر وجود خسته و پستم زدی …