باهار شهرام جهان مهر

هر وقت گفتی خسته‌ام، حوصله ندارم، رابطه رو باختی حتی اگه درستش هم کنی دیگه آدم قبل براش نمی‌شی دیگه آدم امنش نیستی چون یه بار جا خالی کردی یه بار جا زدی...

Photo, posted without a caption

تمام آن‌چه که دوست دارم از زندگیِ سپیدم بدانید. سپیدنامه‌ها، شعرک‌های برگزیده‌ای‌ست از ردیف‌ها، قافیه‌ها، بی‌نظمی‌ها و غافله‌های دوران طفولیتم که از فراز و فرود زندگی آدمیان و هم خویشم، زیسته‌ام و اند‌وخته و پرداخته‌ام، تا با زبان مادری‌ام (ساده و سپید) بی اوزان وزین در میانه میدان نهاده‌ باشم، بلکه تشنه‌ای، از راه مانده‌ای و ناخوانده‌ای را کاسه آبی و پاره نانی به سفره بنشانم، تا این سراب زندگانی را به تنهایی سیراب …

درد نگفتن شعر است و شورِ گفتن این راه دورِ گفتن در دخمه تتاران باب حضورِ گفتن ای خاطر شکسته در هر عبورِ گفتن رسم است و سینه را گو این است گورِ گفتن هر لحظه خنجری بر قلب شعورِ گفتن پاداش جز ستم نیست دردا صبورِ گفتن ... شهرام جهان‌مهر ۱۴۰۵/۰۳/۰۹

هنر، زندگی‌ست و خداوند خالق و بزرگترین هنرمند و زندگی آفرین و روح دهنده به کائنات تا این جمادات بی جان، حرکت کنند و آب ها روان شوند و ذهن و چشم ما را بنوازند، تا این جهان زنده باشد و زندگی کند. هر پرنده یا حشره و هر جنبنده‌ای به سبکی می‌زید و لانه می‌سازد و جفتی اختیار می‌کند و شکار می‌کند، تا زنده بماند و زندگی کند، که این ترفند زنده ماندن خاص اوست، و انسان که ناطق همگان، والاهنرمند. شاعر و نقاش و نجار و آهنگر و آش…

چی می‌شد آدما مثل مراسم‌های عروسی و خاک‌سپاری با هم مهربون بودن. هم‌دل و هم‌راه و هم‌آهنگ شادی و غم ...

بهار را بی بهانه بیار ... شهرام جهان‌مهر ۱۴۰۵/۰۲/۳۱

چرندیات درد از ترانه میاد، ترانه از درد عشق آخرین گریزه، غم بهترین یار تنهایی یخچاله ولی، خوراک سرده برای هضم بهتر، باید داغش کرد با شعر و موسیقی و رنگ و کار فنی این کارخونه هم محصول خوب می‌ده دل با چراغ مغز جایی می‌بردت که تاریکی‌ها‌ رو می‌تونی استاد کنی از زندگی هر چی بخوای، بهت می‌ده دیر یا زودش که اصلا مهم نیست تا به خودت بیای، می‌بینی داریش اما تا به دستش بیاری، دِقّت می‌ده فکر کردی که راحت می‌شه زندگی کرد…

بهره بردیم از این جام تهی تا که دندان طمع را بکشیم .... شهرام جهان‌مهر ۱۴۰۵/۰۲/۰۷

نشسته بر دلم خزان ممتدی که شاید از پسش بهارم آیدی ... شهرام جهان‌مهر ۱۴۰۵/۰۱/۲۶

از بهار تا بهار صد سال زمستان بود تا این‌که آمدی ... شهرام جهان‌مهر ۱۴۰۵/۰۱/۲۲

یا هیچ‌ معجزه‌ای وجود نداره یا همه چیز معجزه‌ست ... آلبرت انیشتین