کانال شعر سپیدار

ساقی ار باده از این دست به جام اندازد عارفان را همه در شُرب مدام اندازد ور چنین زیر خم زلف نهد دانهٔ خال ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد ای خوشا حالت آن مست که در پای حریف سر و دستار نداند که کدام اندازد روز در کسب هنر کوش که می خوردن روز دلِ چون آینه در زنگ ظَلام اندازد آن زمان وقت می صبح فروغ است که شب گِرد خرگاه افق پردهٔ شام اندازد زاهد خام که انکار می و جام کند پخته گردد چو نظر بر می خام اندازد باده با …

آه، تاریخ خونین این باغ داستان دراز زمستان و پاییز و ویرانی و باد بود داستان هزاران ردیف شقایق که در پای دیوار خشکید داستان هزاران شکوفه که بر دار رفت آه، تاریخ خونین این باغ داستان قیام گل سرخ از نسترن‌های پر خار بود داستان غریبی‌ست داستان زمستان تاریخی ما طوق بی‌نغمگی بر گلوی خروسان میخانهٔ آرزوها خار در پای هر بوتهٔ پامچال برف بر سقف پوسیدهٔ کوه‌های صلابت بوی مسموم گل‌های تزویر در چ…

سوگند به آفتاب یعنی رویت وانگاه به مُشکِ ناب یعنی مویت خواهم که ز دیده هر شبی آب زنم مأوای دل خراب یعنی کویت #مهستی_گنجوی #شعر #رباعی @sepidar_poetry

آی آدم‌ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید، یک نفر در آب دارد می‌سپارد جان یک نفر دارد که دست‌و‌پای دائم‌ می‌زند روی این دریای تند و تیره و سنگین که می‌دانید آن زمان که مست هستید از خیالِ دست یابیدن به دشمن آن زمان که پیشِ خود بیهوده پندارید که گرفتستید دست ناتوانی را تا تواناییّ بهتر را پدید آرید آن زمان که تنگ می‌بندید برکمرهاتان کمربند در چه هنگامی بگویم من؟ یک نفر در آب دارد می‌کُند بیهوده جان قربان آی آدم‌ها که …

به یاد دندان‌ها به یاد ناخن‌ها به یاد پرهایم گلی کبود شکفت شکفت و گفت «سلام شکنجه‌گرهایم» هزار سر دارم هزار سودا نیز ولی خدای عزیز میان این‌همه چیز حواله می‌دهدم به دردسرهایم میان رویاها و چینه‌دانِ خودم همیشه در سفرم چنان که در سفرند گلوله‌ها بینِ من و سفرهایم سلام شلیکِ تفنگ تنهایی سلام حجلهٔ شب که ریسه‌هایت را به خاک می‌ریزی به یاد پرهایم سلام تنهایی که دور می‌کنی‌ام ازین جماعت کور چه می‌شد از این «دور» کشان‌ک…

به جستجوی تو بر درگاه کوه می‌گریم، در آستانهٔ دریا و علف به جستجوی تو در معبر بادها می‌گریم در چارراه فصول، در چارچوب شکستهٔ پنجره‌ای که آسمان ابرآلوده را قابی کهنه می‌گیرد □ به انتظار تصویر تو این دفتر خالی تا چند تا چند ورق خواهد خورد؟ □ جریان باد را پذیرفتن و عشق را که خواهر مرگ است و جاودانگی رازش را با تو در میان نهاد پس به هیأت گنجی درآمدی: بایسته و آزانگیز گنجی از آن دست که تملک خاک را و دیاران را از ای…

گرگ، آری گرگ، آنَک چنگ و دندان آخته در شبیخون سیاهش بر سر ما تاخته غم که لختی بیرق شومش به خاک افتاده بود بار دیگر بیرقِ افتاده را افراخته قصه تکراری‌ست؛ گرگِ میش‌صورت باز هم خویشتن را در میان برّگان انداخته این تغافل بین ازین خوش‌باورانِ ساده‌لوح خصم را در هیأت تکراری‌اش نشناخته همچنان تا خون سرخم شطّ شنزاران شود دشمن خونریز من با گلّه‌بانم ساخته مهرهٔ ماری‌ست با این دد وگرنه از چه رو هرکه چوپان بوده، نرد عشق ب…

تمام دیوارهای این خانهٔ بزرگ ویترین‌های کلکسیون پروانه‌اند شیشه و قفل و پروانه‌های مکلّف نه آن‌ها نمرده‌اند پروانه‌ها تنها چشمشان را بر این جنایت بزرگ بسته‌اند به احتمال قوی در آیندهٔ نزدیک این خانه پرواز خواهد کرد #علیرضا_راهب #شعر #شعر_آزاد @sepidar_poetry

درد عشقی کشیده‌ام که مپرس زهر هجری چشیده‌ام که مپرس گشته‌ام در جهان و آخر کار دلبری برگزیده‌ام که مپرس آن‌چنان در هوای خاک درش می‌رود آب دیده‌ام که مپرس من به گوش خود از دهانش دوش سخنانی شنیده‌ام که مپرس سوی من لب چه می‌گزی که مگوی لب لعلی گزیده‌ام که مپرس بی تو در کلبهٔ گدایی خویش رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس همچو حافظ غریب در ره عشق به مقامی رسیده‌ام که مپرس #حافظ #شعر #غزل @sepidar_poetry

حالا که می‌روی حس می‌کنم نیامده بودی تو هیچگاه و چشم‌های من شبحی گنگ دیده‌اند حالا که می‌روی حس می‌کنم تمامی درها را تنها برای رفتن تو آفریده‌اند #محمدرضا_روزبه #شعر #نیمایی @sepidar_poetry

چند گلوله شلیک شد و حالا جای خالی چند پرنده در آسمان پرواز می‌کنند باد کلمه‌ای که می‌وزد و ساعت دیوار مجسمه‌ای از زمان که با باتری کار می‌کند جای خالی کسی از روبه‌رویم کنار نمی‌رود و با این قاب وزن سمت چپم بیشتر است سمتی از من که بیشتر به تو فکر می‌کند بیشتر تنها می‌ماند ای کسی که مرا دعوت می‌کنی به تنهایی تنهایم نیمی از من زنی‌ست که نیم دیگرم را در آغوش گرفته است #مهدی_اشرفی #شعر #شعر_آزاد @sepidar_poetry

از شعرم خلقی به هم انگیخته‌ام خوب و بدشان به هم درآمیخته‌ام خود گوشه گرفته‌ام تماشا را، کآب در خوابگه مورچگان ریخته‌ام #نیما_یوشیج #شعر #رباعی @sepidar_poetry