سید ابوالفضل صمدی

هستی ام غیر مشت خاک نبود سرنوشتم به جز هلاک نبود به لب بام خود رسید آخر آفتابی که تابناک نبود از جهان با خودم چه خواهم برد؟ جز پلیدی درین مغاک نبود کار شعرم اگر به کفر کشید این شراب از گناه تاک نبود افعی روزگار را غیر از کاسه ی مغز من خوراک نبود کاشکی زندگانی ام اینقدر بی سرانجام و دردناک نبود عشق ورزیدم و درین دنیا هنر عاشقی ملاک نبود دل تنگم اگر که خانه ی توست کاش این گونه چاک چاک نبود پس بگیر این امانت خود…

تسلیت عرض می کنم به خودم، به دل بی قرارِ غمگینم به نفس های آخری که هنوز می کشم با سکوت سنگینم هیچ کس جز خزان نمی بینم که به تاوان این بهار پلشت کوه در کوه و دشت بعد از دشت، ببرد توی خواب شیرینم به خیالی که بختک و کابوس، دست ازین روح مرده بردارند بگذارند تا نفس هایت، بار دیگر دهند تلقینم که جهان مثل طعم آغوش است، مثل پروانه ای که بر دوش است مثل آن گوشواره بر گوش است، مثل آن بوسه ای که می چینم هیچ رویای دیگری در من…

ای آخرین بهار بیا نغمه ساز کن پرونده ی مرا که خزان بسته، باز کن پر کن دوباره جان مرا از شراب خویش از حسرت گذشته مرا بی نیاز کن مهمان خانه زاد توام در برم بگیر آنگه خراب آن لب مهمان نواز کن بعد از هزار سال شب سرشکستگی با یک طلوع تازه مرا سرفراز کن با آفریدگار غزل روی شانه ام بگذار سر به سجده و راز و نیاز کن ابلیس نیستم که حسادت کنم ولی تنها به سوی خالق چشمت نماز کن خاموش کن چراغ و شب مستی مرا پایان کار این دل مع…

تو آمدی که دل تنگ من قرار نگیرد به درد عشق بمیرد ولی غبار نگیرد تمام عمر ملامت کنم لب هوسم را اگر ز جام تو کامی به یادگار نگیرد من از تو دست نخواهم کشید گرچه به تهدید کسی سپیده دمان را ز کوهسار نگیرد چنان به برف تنت فتح می شود شب و روزم که سرزمین مرا لشکر بهار نگیرد اگر کنار تو باشم، بگو غروب زمستان دلم به یاد سحرگاه لاله زار نگیرد دلم به هیچ نیرزد مگر به لعنت شیطان اگر تقاص خود از دست روزگار نگیرد گناهکارم و د…

دارد دلم از درد می ترکد، این جمعه شورش را درآورده است می خواستی از او کلاهم را اینک برای تو سر آورده است آدینه از من کینه ای کهنه در سینه ی غمناک خود دارد تا زهر خود خالی کند این بار، در آستینش خنجر آورده است دریا دهان موج را وا کن! توفان برایت ارمغان دارد از آتش عشقی که بر من زد، همراه خود خاکستر آورده است این تندباد هرزه گرد امسال دست تهی دیگر نمی آید یعنی برایت نامه ای خونین از یک شهید پرپر آورده است چرخ فلک ت…

گاهی اگر پارو زدم دریای مستی را می خواستم از خود برانم خودپرستی را پیرانه سر دستی اگر بردم به گیسویی آموختم از پیروانت پاکدستی را انداختی ناگه مرا از عرش روی فرش تاوان سرمستی چشیدم داغ پستی را آری تو بالادستی و هرگاه می خواهی له می کنی در زیر پایت، زیر دستی را در پاره هایش عکس لبخندت به جا مانده با خود ببر ظرف بلوری که شکستی را دراین شب تاریک می دادی نشانم کاش تنها دری که روبه روی من نبستی را من با شراب تلخکامی…

🔸🔸🔸 هرچند خنده بر لب آدم می آورند باران و برف با خودشان غم می آورند من می پرستم این غم باران و برف را زیرا تو را دوباره به یادم می آورند باران قصیده ای ست که در وصف عاشقان خورشید و ابر و باد فراهم می آورند هر سال ابرها شب یلدا سبد، سبد از باغ آسمان گل مریم می آورند اما دریغ از آن همه پروانه ی سپید با خود بهشت را به جهنم می آورند گل ها اگرچه چشم نوازند و بی رقیب پهلوی برگ های خزان کم می آورند امسال دست پنجره از…

🔸🌸🔸 ای در میان خاطره ها بهترینِ من! از کشتزار زندگی ام دستچین من ای هستی ام هدر شده در آرزوی تو ای شادی ندیده ی عمر حزین من چیزی نمانده دل بکنم، منکرت شوم نزدیک مرز کفر رسیده یقین من زیباترین مغازله ام با تو بوده است در کوچه های شعرِ خیال آفرین من از آسمان تیره ی عمرم عبور کن تا گل دهد ستاره ی سرد مسین من خورشید را دوباره بتابان، نگاه کن بر ظلمت همیشگی سرزمین من بر من ببار برف سپیدی به یادگار بر شاخ و برگ ملته…

مرثیه ای برای پدرم حاج سید رضا صمدی در سومین سالگرد کوچ غریبانه اش و یادگار تو در این جهان بهاران بود قدم قدم گذر از کوچه ی زمستان بود امید بستن حتی به شعله ای لرزان رسالت تو به تاریکی بیابان بود به دست های تو خورشید آشیان می ساخت درون قلب تو دریا همیشه پنهان بود تو کوه بودی و آتش به سینه ات می سوخت تو ماه بودی و شب با رخت چراغان بود درین زمانه صدای تو بین آدم ها چنان قناری باغ از قفس گریزان بود صدای عشق تو می…

مرثیه ای برای پدرم دلتنگم و گرفته دلم در هوای تو از نو مگر شکفته شود خنده های تو ای با بهار آمده همراه آفتاب جامانده در غروب خزان رد پای تو با خود چه برده ای که همه عمر با تو بود داغ سه تا فرشته ی کوچک به پای تو آرام کن دوباره مرا خسته ام پدر حرفی به غیر گریه ندارم برای تو وقت اذان رسید چرا دیر کرده ای کو نغمه ی نماز تو؟ کو ربنای تو؟ باور نمی کنم که تو رفتی هنوز هم می خواهم از خدا که بمیرم به جای تو آبان ۱۳۹۹…

ای با بهار آمده همراه آفتاب جامانده در غروب خزان رد پای تو تدوین و انتخاب آهنگ اشکان محمودی برای سومین سالگرد پدر عزیزمان، حاج سیدرضا صمدی 🍂🌹🍂🌹🍂 t.me/seyedrezasamadii

آی عشق! مرغک غریب گم شده در ازدحام ما ای تغزل شگرف له شده زیر دست و پای وحشت تمام ما از همان دمی که بال های تو کبود شد ما تو را شبیه لکه ای از کتاب هستی سیاه خویش پاک کرده ایم ما تو را شبانه برده ایم گوشه ای نهان ز چشم دیگران خاک کرده ایم آی عشق! مرغک اسیر گیر کرده در طلسم ما ما تو را فریفتیم ما تو را به جای مهربانی ات روی پای ناتوانی ات به قتلگاه برده ایم مثل گوهری سفید و پاک قرص ماه صورت تو را به سیاهچاله های مخفی…