صفای بهبهان

و خدا را شکر که برای شنبه نصیریان‌پور / شمبد دیدا نیز در حاشیه‌ی رونمایی نماهنگ «بارو» نکوداشتی درخور برگزار شد و لوح تقدیر و تندیس به او اهدا شد. *در روزگاری که بسیاری از چهره‌های اصیل فرهنگ شفاهی، بی‌صدا می‌آیند و بی‌صدا می‌روند، همین که این دو مرد بزرگ، پیش از خاموشی، طعم قدردانی را چشیدند، نعمتی است که باید قدرش را دانست.* صبح امروز ۱۰ خرداد ۱۴۰۵ پیش از درگذشت هولو شنبه، مهدی شجاعی، رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلا…

*ویکی‌سوگ هولو شنبه* در سوگ شنبه پیروزه؛ شمبد یاقوت، صدای خاطره‌ جمعی بهبهان ✍🏻 *فرزاد صدری* @safayebehbahan بعضی آدم‌ها فقط یک نفر نیستند؛یک صدا هستند، یک نشانه‌اند، یک اقلیم‌اند. با رفتنشان، فقط یک تن به خاک سپرده نمی‌شود؛ گویی بخشی از حافظه‌ی یک شهر، بخشی از لهجه‌ی یک قوم، و بخشی از موسیقیِ زیسته‌ی مردم، آرام‌آرام به خاموشی می‌رود. شنبه پیروزه، که مردم بهبهان او را با نام‌های صمیمی و ماندگارِ شمبد یاقوت و هولو …

*همخونه‌ی ننه‌‌* *صغری شفیعی* سالها پیش، «ننه» (مادربزرگ) تنهای تنها زندگی می کرد. نوه‌اش در سال‌های اول ابتدایی بود، که چون ننه تنها بود، بیشتر اوقاتش را نزد او بود، مخصوصاً شب‌ها برای خواب. خانه‌ی مادربزرگ حیاطی وسیع داشت، و تنها ساختمان آن یک اتاق مسکونی بود، و یک کَپَر که جهت پخت نون و غذا ازش استفاده می‌کرد. باغچه‌ای بزرگ که چندین درختچه‌ی پنبه در اون خودنمایی می‌کرد. برای شست‌وشو و آب دادن باغچه از چاه بوسیل…

در فصل بهار، تابستان و اوائل پائیز، در غروب که هوا کمی خنک بود مادران در آستانه "آسونه" درِ خانه یکی از همسایگان تجمع کرده و گردِ هم می‌نشستند و حبوبات، سبزی و ... پاک می‌کردند و یا به جوراب بافی مشغول بودند و حتی قلیان هم می کشیدند و از هر دری حرف زده و درد و دل می‌کردند. این نشست ها باعث می شد که اعضای محله از حال و روز یکدیگر با خبر شوند. در آن زمان اگر خانواده ای دچار مشکل یا گرفتاری می شد تمام اعضای محلّه و همس…

*تنگاره‌های خاطره در بهبهان* بخش دوم *احساس امنیت زیر چتر حمایتِ بزرگترها و همسایه‌های محل* https://t.me/safayebehbahan *مرتضی سجودی* در گذشته بزرگترها نقش ستون محله را داشتند.آنها با حضور موثر خود پویایی و نشاط را برای محله به ارمغان می آوردند. ریش سفیدان محله معمولا نقش داوران بی طرف را بازی می کردند و در حل و فصل اختلافات نقش آفرینی می کردند و سنت‌های خوب محله را به نسل بعد از خود منتقل می کردند و به نوعی در اه…

*مثل ابراهیم بودن خیلی سخت است* *اگر ایمان ما کارش درست است، هر چیزی را باید برای آن قربانی کنیم* *ایمان ایستا نیست؛پویاست* *فرزاد صدری* (با تکیه بر کتاب ترس و لرز کیرکگور) *ابراهیم شهسوار ایمان است.* هیچکس نمی تواند از ایمان ابراهیم فراتر رود،بلکه حتی نمی تواند به ایمان او هم برسد. نخستین چیزی که از ایمان دانسته‌ایم رابطه خصوصی با خداست. ایمان یک شور است،شور الهام بخش هر آن چیزی است که در اعمال ما بزرگ است،که در ا…

*روز نُواپُختِهی* (روزِ نان پختن) ✍🏻 *صغری شفیعی* https://t.me/safayebehbahan باز هم مادرم چشمش به «کُفّه‌ی نونی» بود که خالی شده، و نگران از این که آردِ آماده نداره! این بود که فوری دست به کار می‌شد، و مقداری گندم و جو از سرداب می‌آورد. آن‌ها را معمولاً آخرِ تابستان روی «خونَکِ نُواپِسی» دست‌کش کرده بودیم، و تقریباً دوهفته‌ای مشغول‌اش بودیم. برای آرد کردن، آقایی که گاری داشت و خودش سوار بر الاغش بود را صدا می‌زدیم،…

هنگام خروج نیز با صدای بلند فریاد می زد :« ها مرحبا حر شهید» و عزاداران با صدای رسا و سینه زنان می گفتند« هزار لعنت به یزید». *باب الله برای همه بچه های سر خط یک نخ تسبیح بود که تمام محلاتش را به هم وصل می کرد.* نوحه خوان‌های مسجد باب اله که رهبری آنها راحاج عبدالرسول دبیری برعهده داشت عبارت بودند از زنده یادان «اسماعیل ومحمد علی دبیری» فرزندان «حاج عبدالرسول» که به سبک سینه دوضرب وآهنگ‌های متداول روز مثل «سرپل دزفول…

*یادی از «سرخطی» ها و «مسجد باب‌الله» در ایام محرم* *زنده یاد دبیری بخشوی بی بدیل بهبهان بود* *فرزاد صدری- یدالله احمدی نژاد- صدیقه ملایانی* با سپاس فراوان از حبیب الله هدایتی و امیرحسین صدری) https://t.me/safayebehbahan محرم امسال هم توفیق نداشتم در میان عزاداران شهرم باشم. کاش دست تقدیر من را از بهبهان جدا نمی کرد و در تمام روزهای محرم همچنان با «بچه های سر خط» در «مسجد باب الله» سینه می زدم و هنگام خروج از امام…

مرحوم دبیری مثل بقیه نوحه خوانان اصیل بهبهانی ،صرفا دلی و بدون هیچ چشم داشتی از روی اخلاص نوحه می خواند.یکی از پسران مرحوم دبیری به نام حاج اسمال هم گاهی با پدر همراهی می کرد ،با وجود اینکه صدای خوبی داشت ،اما هیچ کس به پای خود مرحوم نمی رسید. مرحومه همسر اولش تعریف می کرد که مرحوم قبل از غروب آفتاب شام مختصری می‌خورده که تا ساعات پایانی شب و هنگام خواندن احساس سنگینی نداشته باشد. منزل قدیم آقای دبیری دقیقا پشت مسجد …

*حالا سال‌ها گذشته* *خزینه دیگر نیست.* اما من هنوز گاهی چشم می‌بندم و می‌بینم که در عالم کودکی، دارم از پله‌ی ایوانکِ حمام بالا می‌روم، و بعد، از همان چهار پله‌ی رختکن پایین می آیم. خزینه ی قدیمی پر از آب خُنک است و سکوتی دل‌پذیر فضا را گرفته. کاشی‌ها زیر پایم خیس‌اند، و دوباره بوی شامپوی تخم‌مرغی، صابون زیتون، گِل سرشوی و حنای بی‌بی مشامم را پُر می‌کند. یاد باد آن روزگاران، یاد باد... قمرالزمان ثریا ۱۳۰۴/۴/۲۴ #بهبه…

*روزگار خزینه* https://t.me/safayebehbahan ما از همان خانه‌ در دِل شهر شروع شدیم؛ خانه‌ای که قلب شهر در حیاطش می‌تپید. از همان خانه‌ی اندرونی و بیرونی، با دوازده اتاق قد و نیم‌قد، بالاخانه‌ها، ایوان‌ها، ایوانک ها و پٖیدَر آفتاب‌گیرش با اُرُسی‌های رنگارنگ، که در عالم بچگی می دویدیم دنبال نوربازیِ شیشه های رنگیش بر دیوارها و لوُوه های پراز کاسه های چینیِ مادر بزرگ در حیاط اندرونی. همان پنج‌دری که دقیقاً مشرف بود ب…