اشعار مهدی صادقی مود

. فقط تاخیر و تحقیره، جَوون از زندگی سیره "غلط کردم" توی عمقِ نگاهِ مردمِ پیره درسته، شکرِ نعمت نعمت‌ات افزون کند اما خدایا ما بگیم شکرت، خودت خنده‌ات نمی‌گیره؟! #مهدی_صادقی_مود

ما مستعدِ قمار را باختن‌ایم بر گردنِ این و آن درانداختن‌ایم از ما بگذر، برق نداریم هنوز ما آدمِ بمب اتمی ساختن‌ایم؟! #مهدی_صادقی_مود

. در حنجره ات فرشته‌ای جای صدا داری و ندیده چون تو دنیای صدا ای حیثیتِ ماضی و فردای صدا میلاد، خجسته بادت آقای صدا #مهدی_صادقی_مود #ابی

. اینترنتِ سُست و کُند و محدود، سپاس! ای حامیِ وضعِ زشتِ موجود، سپاس! گفتند به دستور شما وصل شدیم مسعود سپاس! داش مسعود سپاس... #مهدی_صادقی_مود

. ما طایفه‌ی نخورده مستیم ای شیخ بر گنج نشسته، تنگدستیم ای شیخ یک ماه اگر تو روزه را می‌گیری ما سال به سال روزه هستیم ای شیخ... #مهدی_صادقی_مود @Sadeghimood

. افتاده پدر به پیکرِ پاکِ پسر بر پیکرِ غرق‌خونِ غمناکِ پسر ای ظالمِ از خدا نترسیده! بترس از مادرِ رقصنده سرِ خاکِ پسر... #مهدی_صادقی_مود @Sadeghimood

هرکه با خلق دشمنی دارد، اقتدارش چرا نمی‌افتد؟ چوب در لای چرخِ پُر ستمِ روزگارش چرا نمی‌افتد؟ همه مشغولِ لعن و نفرین‌ایم، دخلِ نفرین مان تهی شده است... گره‌ای در ازای این نفرت، توی کارش چرا نمی‌افتد؟ خَش نمی‌افتد از گذارِ زمان، روی مسئولِ حامیِ خفقان روی او هیچ، مانده‌ام روی دوستدارش چرا نمی‌افتد؟ با ستم هرکه تُرکتازی کرد، حیله در کار عدل و قاضی کرد، خودِ اسبش چرا نمی میرد؟ یا سوارش چرا نمی‌افتد؟ از کراماتِ شیخِ م…

. دلگیرم از این ظلمتِ استبدادی ای کاش در این سالِ نوی میلادی بابانوئلِ قصه ی ما می آمد تا هدیه دهد به ما کمی آزادی..! #مهدی_صادقی_مود

چل سال فقط نماز را رو کردید! یک ماه، رفاه و ناز را رو کردید؟ ای اهلِ وطن! وطن به تاراج شد و یک مرتبه اعتراض را رو کردید؟ یک عمر فقط ز بی‌ترازی گفتید معیارِ خودِ تراز را رو کردید؟ گفتید به ما از سعه صدر ولی آرامش و روی باز را رو کردید؟ ما خسته‌تر از نماز باران شده‌ایم پرآبیِ بی نماز را رو کردید؟ بالفرض که با نماز، باران بزند ادعیه ی پرنیاز را رو کردید؟ یک بار دعای برق گفتید به ما؟! یک بار نماز گاز را رو کردید؟! …

ای چرخِ "پدر ندار" لطفا پیوسته درآور پدرم را ترغیب بُکن تا بنوازد سیلی درِ گوشم، پسرم را در زیرِ فشارِ زندگانی بشکن دو سه جا از کمرم را آزاد بُکن از قفس اما قبلش بشکن بال و پرم را بی مستمع و مخاطبش کن این شاعریِ مختصرم را راضی نشدی اگر به اینها بردار، سرِدار، سرم را هر حیله که می‌کنی حلالت رحمی بکن این چشمِ ترم را با شیون و التماس بشنو این خواهشِ بیتِ آخرم را : تا زنده ام این فرشته باشد ... از من تو نگیر مادر…

. ماه فهمیده امشب اینجایی، رفته از آسمان و جیم زده روی ویترینِ کهکشان را ابر، پرده ی مشکیِ ضخیم زده ماهِ من سبزه زارِ گیسو را روی صحرای سینه افکنده گونه را سرخِ آتشین کرده و به لبها رُژِ حجیم زده جلوه ی تازه ای به لبخندش داده برقِ نگینِ نصب شده- در فضاهای خالیِ بینِ دّرِ دندانهای سیم زده به تعالی رسانده بی پرده، پره‌ی بینیِ بلورین را دست بر کارِ رفعِ ایراد از خلقتِ خالقِ رحیم زده * تختِ خوابم کنار پنجره است سیب سر…

ساعتِ پنجِ عصر تنهایی، سالنِ سینمای شیرودی می‌نشینم کنارِ خاطره‌ات، چیپس با طعم ماهیِ دودی آخرین بار خوب یادم هست هفته ی قبلِ درگذشتت بود سینمای دو کوچه بالاتر، فیلمِ گلهای سرخِ داوودی با تو هر ژانرِ سینما زیباست کمدی یا پلیسی یا اکشن فیلم های دِرام و دردآور، اِپیزودهای تَرک و بهبودی چشمها را دوباره می‌بندم غرقِ رویای نوجوانی‌ها... سر به زانوی هم نهادن‌ها... لذتِ بوس و ماچ و خشنودی سوژه کردیم زلفِ بافته را، یک دل…