سبزترازشعر

رختِ آغوش، تَنَم بود و نمی‌دانستم وطنم، هم‌وطنم بود و نمی‌دانستم کوچه در کوچه، خیابان به خیابان، ایران جای‌جایِ بدنم بود و نمی‌دانستم چند وقت است که زاییده‌ام ایرانم را گاهِ مادر شدنم بود و نمی‌دانستم؟! فصلِ پروانه‌کُشی جامه دریدم از غم پیله‌ام، پیرهنم بود و نمی‌دانستم درد باید بکشم!!! فرصتِ فریادم کو؟! دادها در دهنم بود و نمی‌دانستم میله در میله شکستم که بیابم خود را قفسم خویشتنم بود و نمی‌دانستم بر مزارم بنوی…

ما زنده ایم، به بهای نبودنِ خوبان... @sabztarazsher🩸🖤

هزار جَهد بکردم که سِرِّ عشق بپوشم نبود بر سر آتش مُیَسَرم که نجوشم بِهوش بودم از اول که دل به کس نسپارم شَمایِل تو بدیدم نه صبر ماند و نه هوشم حکایتی ز دهانت به گوشِ جان من آمد دگر نصیحتِ مردم حکایت است به گوشم مگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانی که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم من رَمیده‌دل آن به که در سَماع نیایم که گر به پای درآیم به در برند به دوشم بیا به صلح من امروز در کنار من امشب که دیده خواب نکرده‌ست …

تو مثل حاصل کارِ کمال الملکِ نقّاشی ولی من خط خطی های کج یک آدم ناشی تو اقیانوس آرامی، بزرگی، ژرف و بی پایان و من هم برکه ای کوچک و یا یک حوض بی کاشی مخدّر دارد آن چشمت، خمارم می کند گاهی مسکّن دارد آغوشت، مگر محصول خشخاشی؟ تو سردار سپاه و من که جنگیدن نمی دانم چه می شد بنده ات باشم و تو آقای من باشی؟ ولش کن آدمیت را، دلم پرواز می خواهد اگر کفتر شوم، گاهی برایم دانه می پاشی؟ #سونیا_نوری @sabztarazsher

آیم که رُخت بینم و دیدن نگذاری آواز خوشت نیز شنیدن نگذاری دانم که دلم گشت در آن زلف سیه گم لیکن چه کنم چون طلبیدن نگذاری ناچار شود جامۀ بی طاقتی ام چاک چون پیرهن صبر دریدن نگذاری از من طمع صبر چنان است که ماهی از آب برآری و طپیدن نگذاری دل در شکن زلف تو بستن نپسندی دیوانه به زنجیر کشیدن نگذاری بگذار که از باغ تو یک میوه بچینم گردد تلف آن میوه که چیدن نگذاری در بحر بلا غرقه کنی کشتی جانم خود تا به لب خشک کشیدن ن…

عشقت نه سرسری‌ست که از دل به در شود مهرت نه عارضی‌ست که جای دگر شود عشق تو در درونم و مهر تو در دلم با شیر اندر آمد و با جان به در شود دردی‌ست درد عشق که اندر علاج آن هرچند سعی بیش نمایی بَتَر شود اینک یکی منم که در این شهر هر شبی فریاد من ز ذَروهٔ افلاک بر شود با آنکه گر سرشک فشانم به زنده‌رود کشت عراق جمله به یک روز تر شود روزی به خرج غم نکند اشک من وفا گر دستگیر دیده نه خون جگر شود تلخ است پاسخ تو ولیکن مرا …

مرا مپرس که من ناخوشم، بدم این روزها به تلخ زبانی زبانزدم تو با یقین به رفتن خود فکر می کنی من نیز بین ماندن و ماندن مردّدم حق داشتی گذر کنی از من، که سال هاست یک ایستگاه خالی بی رفت و آمدم از پا نشستم و نفسم یاری ام نکرد از هوش رفتم و نرسیدم به مقصدم گفتم که عاشقت شده ام، دورتر شدی ای کاش لال بودم و حرفی نمی زدم... #سجاد_سامانی @sabztarazsher🌿

همیشه گریه های زیر باران ماجرا دارد که یک سر در پشیمانی، سری هم در وفا دارد میان خاطراتت آنچنان بر سینه می کوبم که ثابت می کند یک دست هم، گاهی صدا دارد نبودت روزهایم را به قدری بی هویت کرد که در تقویم من تنها غروب جمعه جا دارد تصور می کنم عاشق شدن یک درد موروثیست ازآنجا که پدر عمریست در دستش عصا دارد یقین دارم کسی ظرف دعا را جابه جا کرده تو را من آرزو کردم کسی دیگر تو را دارد #علی_صفری @sabztarazsher🌿

بیا که در غم عشقت مشوشم بی‌تو بیا ببین که در این غم چه ناخوشم بی‌تو شب از فراق تو می‌نالم ای پری‌رخسار چو روز گردد گویی در آتشم بی‌تو دمی تو شربت وصلم نداده‌ای جانا همیشه زهر فراقت همی چِشَم بی‌تو اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا دو پایم از دو جهان نیز درکشم بی‌تو پیام دادم و گفتم «بیا خوشم می‌دار» جواب دادی و گفتی که «من خوشم بی‌تو» #سعدی @sabztarazsher🌿

تو مرد اجتماعی پیراهن آجری من دختری خجالتی و سردو چادری من دختری خجالتیم در حوالیت دارم کلافه میشوم از بی خیالیت ترسیده ام از این همه محبوب بودنت با دختران دور و برم خوب بودنت با من شبیه خواهر خود حرف می زنی من خسته ام از این همه داداش ناتنی با گیره ای که روسریم را گرفته است دنیا مسیر دلبریم را گرفته است با من قدم بزن کمی از این مسیر را با خود ببر حواس من سر به زیر را عطرت رسانده است تو را تا لباسهام آشفته کرده…

تو از تمام دختران شهر سر بودی دنیای من بودی اگر چه یک‌نفر بودی آن عکس‌ها دیگر به دیوار اتاقم نیست از عکس‌هایم گرچه خیلی ماه‌‌تر بودی دنبال تو روی زمین می‌گشتم اما حیف در آسمان انگار در حال سفر بودی حالِ تو را پرسیدم و گفتی که خوبم شکر حالا چرا امروز می‌گویی پکر بودی؟! گاهی دلم می‌خواست تنها باشم اما تو هر جا که پنهان می‌شدم آن دور و بر بودی! از عاشقی چیزی نفهمیدم قبول امّا نان آور یک خانه بودی؟! کارگر بودی؟! دن…

من از تمام دختران شهر، سر بودم افسوس از بازی دنیا بی خبر بودم از عکس هایی که به دیوار اتاقت بود هر چند زیباتر نبودم، ساده تر بودم هرجا کم آوردی کنارت بیشتر ماندم با این که زن بودم ولی مرد خطر بودم هر جا به خاکی می زدی از آن همه همراه تنها یکی می ماند، من آن یک نفر بودم هرجا یکی کم بود کاسه کوزه هایت را روی سر او بشکنی، آن دور و بر بودم از دور می فهمم چه حالی، شاد یا غمگین اما تو چه؟ دیروز فهمیدی پکر بودم؟ از خو…