معکوس

هر روز حس می‌کنم در فردایی بهتر، یا شاید همین امروز، می‌توانم انسان جدید و مفیدتری درونم خلق کنم؛ اما یکی درونم هر روز می‌پلاسد و همه‌چیز فردا صبح از ابتدا شروع می‌شود. زندگی، زندگی، زندگی. خودم را نیمه‌شب به دست سوز سپردم. رد نورها را سخت دنبال می‌کنم. عادت دارم گاهی اوقات با لباس کم، نصفه‌شب، بیایم داخل حیاط و از سرما بلرزم و به آسمان نگاه کنم. حس می‌کنم زنده‌ترم. خب، چه کار می‌شود کرد جز دست‌انداختن دور ضیافت‌های…

یکی تو دلت بهت می‌گه اشکالی نداره و یکی دیگه می‌گه خفه شو درحالی که به کتری فکر می‌کنی که باید پاشی و برای چایی زیرشو روشن کنی همزمان به این فکر می‌کنی که زندگی ارزششو داره یا نه درحالی که مطمئنی نداره بازم از خودت می‌پرسی زیاد می‌پرسی سرت پر می‌شه از اشکالی نداره و خفه شو بعدشم بلند می‌شی زیر کتری رو روشن کنی

دلت برای چیزی که اسمشو نمی‌دونی تنگ می‌شه و دلت می‌خواد پخش بشی روی چمن‌هایی که از بغلشون رد می‌شی یا سرتو بکوبی به جدولی که کنارشونه بعد به تموم روزهایی که در پیش داری فکر می‌کنی و از همه‌چیز می‌ترسی و بعدش فقط کلید می‌ندازی و در خونه‌رو باز می‌کنی و ایرپادت رو می‌ندازی یه گوشه و روی کاناپه به دیوار رو به رو زل می‌زنی

بعد از ظهر درحالی که تو پیاده‌رو راه‌ می‌ری و یه آهنگ از J E sunde پخش می‌شه می‌بینی هوا ابری شده و تموم زندگی یهو می‌خوره تو صورتت

File, posted without a caption

#ببینیم_یا_نه Blue velvet «لینچ با ما چه کرد-بخش سوم» من این فیلم رو توی یه سینمای خصوصی دیدم و یکی از عجیب‌ترین تجربه‌های زندگیم شد. یه جورایی این فیلم نقطه عطف فیلم دیدن‌های من شد. مثل فرو کردن چاقو تو زخم بود. مثل یه رویا بود که نباید تموم می‌شد. بلو ولوت داستانیه که جریان پیدا می‌کنه و تو خودت رو به این جریان تراژدی کارآگاهی با کمی چاشنی ترس و انسان‌شناسی می‌سپاری. به‌طور کلی اگر بخوام بگم فیلم راجع به تناقضات …

تو نگاه اول یه آهنگ قدیمی (برای سال ۸۸) و ساده و حتی بچگونه از زدبازیه ولی این آهنگ رسما بازتاب هرچیزیه که از دست دادیم و این زندگی ماست که هیچ‌وقت بدست نیومده

اینکه هر انسانی دغدغه‌های ناراحت کننده‌ی خودش رو داره و دائم رنج می‌کشه از یه موضوعی انکار نشدنی و مخصوص ما نیست. ما خسته‌تریم ولی. و بین این خسته‌ترها بعضی‌ها خسته‌ترترن

#ببینیم_یا_نه Elephant man «لینچ با ما چه کرد-بخش دوم» شاید عامه‌پسندترین فیلم لینچ. نه به معنی اینکه ساده‌ست بلکه چون یکی از دو فیلم رئال لینچه و براساس واقعیته و مخاطب ساده‌تر می‌تونه با جهانش ارتباط بگیره. داستان مردی که از بیماری رنج می‌بره که ظاهر عجیبی بهش داده و سال‌ها برای نمایش تو سیرک شکنجه می‌شده و حالا یه پزشک پیداش کرده و می‌خواد هویت و شخصیت بهش بده اما اونجا هم حتی از متفاوت بودنش سواستفاده می‌شه. ن…

File, posted without a caption

انگار انسان‌هایی که با داستان‌ها زندگی می‌کنند هیچ احساس راحتی با دنیای اطرافشان نمی‌کنند؛ مگر اینکه داستانی برای گفتن وجود داشته باشد.

قبلاً برای هرچیزی نقطه‌ی شروع و انتهای مشخصی داشتم. حالا تنها به قصه‌ها و شعرهای باقی‌مانده از خیلی‌خیلی دور فکر می‌کنم. به قول فرهاد: «زردها بیهوده قرمز نشدند / قرمزی رنگ نینداخته بیهوده بر دیوار» اما واقعاً این‌طور است؟ آیا در آن صبحی که آسمانش پیدا نیست حتی صبحی می‌توان یافت؟ راستش را بخواهید من می‌توانم با سوالات خیلی‌زیاد سردرد‌آور باشم. وقتی نوجوان بودم تصور می‌کردم که هنوز کودک مانده‌ام. سعی می‌کردم احساساتم ر…