دنیای صوفی

بعضی حقیقت‌ها اصلاً اجازه‌ی شکل گرفتن به سؤال نمی‌دن. قبل از این‌که ذهن بالغ بشه، مسیر رو براش آسفالت می‌کنن. بعد هم اسمش رو می‌ذارن «آگاهی». وقتی هنوز توان مقایسه نداری، انتخاب‌ها رو برات می‌چینن؛ وقتی هنوز نمی‌دونی شک کردن چیه، جواب‌ها رو قطعی تحویلت می‌دن. این‌طوری نیست که آدم‌ها به یک باور برسن؛ بیشتر وقت‌ها باورها به آدم‌ها تحمیل می‌شن و بعد در طول زمان، با تکرار و ترس و عادت، تبدیل می‌شن به چیزی شبیه هویت. و خط…

وقتی پفیوزی مثل توماج صالحی میگه «اول برید کتاب بخونید، بعد انقلاب کنید» انگار فراموش می‌کنه خیلی از مردمی که امروز زیر فشار له شدن، اصلاً فرصت زندگی عادی ندارن چه برسه به اینکه بشینن برنامه مطالعاتی بچینن. طرف زیر بار تورم له شده. آینده نداره. خونه نداره. امنیت اقتصادی نداره. بعد یکی از راه می‌رسه و میگه اول برو کتاب بخون. انگار مشکل مردم کمبود رمان روسیه. انگار فاجعه اینه که ملت داستایفسکی و مارکس و فوکو رو کامل نخ…

[هیچ نیمه‌ی گمشده‌ای وجود ندارد! تنها چیزی که وجود دارد تکه‌هایی از زمان است که در آن‌ها، ما با کسی حال خوشی داریم؛ حالا ممکن است سه دقیقه باشد، دو روز، پنج سال یا همه‌ی عمر...]

بیشتر ما زندگی‌مون رو با چشم دوختن به دست بقیه می‌گذرونیم. تصمیم نمی‌گیریم، فقط نگاه می‌کنیم ببینیم بقیه چی می‌پوشن، چی می‌خرن، چی می‌گن، بعد همونو تکرار می‌کنیم. نه چون باورش داریم، نه چون فکر کردیم؛ فقط چون جرأت نداریم خودمون باشیم. (البته اینکه نمی‌دونیم "خودمون" کیه هم بی‌تقصیر نیست.) تقلید کورکورانه شده عادت نسل‌ها. انگار مغز برای خیلی‌ها فقط یه زائده‌ست، نه ابزار انتخاب. دانشگاه می‌رن نه برای یاد گرفتن، فقط چون…

فکرهایی که مثل زخم کهنه، اول خارش داشتن، بعد چِق زدن، بعد عفونت کردن و آخرش اسمش شد فرهنگ. اسمش شد فلسفه. اسمش شد دین. ما از ترس مردن، فکر ساختیم. از ترس فکر، خدا ساختیم. از ترس خدا، جنگ ساختیم. فکرایی که فقط کار یه مشت بی‌کار بود تا راحت‌تر بمیرن. حالا هر چی بیشتر می‌فهمیم، بیشتر بوی گندمون بلند می‌شه.

تنها چیزی که از نسل آدمیزاد باقی می‌مونه، بوی تعفن فکراییه که جدی گرفت.

زمین پوستی دارد و این پوست هم بیماری‌هایی. از جمله این بیمارى‌ها انسان نام دارد. نیچه

الان بحث "اعدام خوبه یا بده" نیست. بحث اینه که توی فقه اسلامی و قانون جمهوری اسلامی، زن از پایه «کم‌ارزش‌تر» از مرد حساب می‌شه. قانون رسمی مملکته: اگه مردی یه زن رو بکشه، چون دیه‌ی زن نصف مرده، خانواده‌ی مقتول باید پول بدن تا قاتل قصاص بشه. حالا یه مرد مریض این قانونو می‌خونه. سناریوش چیه؟ یه دختر فقیر، بی‌پشتوانه رو پیدا می‌کنه، می‌کشتش. قانون چی می‌گه؟ چون مقتول زنه، دیه‌ش نصفه. خانواده‌ش باید از جیب خودشون بدن تا …

یه دوره‌هایی هست که زندگی مثل مشت مستقیمه، بی‌وقفه. پول نداری، خواب نداری، امید نداری. از تخت که بلند می‌شی، انگار زنده‌موندن کار بدیه. بهت می‌گن مثبت فکر کن، به خدا توکل کن، اراده داشته باش، خلاصه از این مدل کسشرا. تو هم لبخند می‌زنی که نزنی تو دهنشون. ولی از درون می‌دونی این حرفا فقط برای وقتیه که آدم، گرسنه نیست. بعد یه روز بالاخره یه چیزی می‌جنبونه. کار؟ پارتی؟ شانسی که خودت هم نمی‌فهمی از کجا اومده؟ فرقی نمی‌کنه…

الهه رو کشتن. دلیلش مهم نیست. تو جمهوری اسلامی، زن همیشه در خطره؛ چه واسه تجاوز، چه واسه دزدی، چه فقط به جرم «زن‌بودن». اینجا چاقو و آلت افسار پاره‌ کردن، اما زن باید چادر سرش کنه، زبون نداشته باشه، صدای خنده‌ش نیاد، اعتراض نکنه. چون اگه به‌موقع می‌رفت خونه، اگه نخندیده بود، اگه روسریشو جلوتر کشیده بود، شاید -شاید- تجاوز نمی‌شد، کشته نمی‌شد. مقصر همیشه زنه؛ نه قاتل، نه جانی، نه این رژیم آخوندی.

وقتی از «ثروت ملی» حرف می‌زنیم، باید اول تکلیف «ثروت» و «ملی» رو روشن کنیم. چیزی تا زمانی که استخراج نشده، استفاده نشده، و تبدیل به ارزش واقعی توی اقتصاد نشده، صرفاً یه پتانسیله، نه ثروت. نفتی که زیر زمین خوابیده، مثل تابلوی پیکاسو توی انبار یه روستایی بی‌خبر از هنر، ارزشی برای زندگی واقعی ما نداره. حالا فرض کن فردا تکنولوژی تولید انرژی از آب یا نور خورشید یا حتی هوا ابداع بشه، با هزینه‌ای بسیار کمتر و بازدهی بیشتر. …

آدم وقتی یه درد بزرگ داره، بقیه دردها واسش خنده‌دار می‌شن. مثلاً وقتی دلت از یه چیزی واقعا پُره، دیگه مهم نیست زانوت تیر می‌کشه یا میگرنت رفته بالا. می‌گی: ولش کن، اینا درد نیست. یا برعکس، اگه بدنت له شده باشه از درد، دیگه واست مهم نیست کی رفت، کی اومد، کی پشت سرت چی گفت. می‌گی: بذار همه چی بره به جهنم، فقط این یکی تموم شه. همینه که بعضی وقتا خودکشی اون‌قدر عجیب به نظر نمی‌رسه. آدم به جایی می‌رسه که درد روحش اون‌قدر …