رسول رضایی

Memory Tracks

Memory Tracks

عهد جدید، مکاشفه‌ی یوحنّای رسول، باب دوازدهم و علامتی عظیم در آسمان ظاهر شد زنی که آفتاب را در بر دارد و ماه زیر پای‌هایش، و بر سرش تاجی از دوازده ستاره‌ است و آبستن بوده از دردِ زه و عذاب زاییدن، فریاد برمی‌آورد و علامتی دیگر در آسمان پدید آمد که اینک اژدهای بزرگ آتشگون که او را هفت سر و ده شاخ بود و بر سرهایشان هفت افسر و دمش ثلث ستارگان آسمان را کشیده، آن‌ها را بر زمین ریخت و اژدها پیش آن زن که می‌زایید بایستاد ت…

هیچ قلبی، صرفا به واسطه ی هماهنگی، با قلب دیگری وصل نیست. زخم است که قلبها را، عمیقا به هم پیوند می دهد. پیوند درد با درد، شکنندگی با شکنندگی. #هاروکی_موراکامی @rasoulrezaeii

عنوان کتاب هم دقیقاً همین فضا رو می‌سازه: «ای رنج از تو ممنونم» این جمله شبیه دعاست، نه شکایت. شاعر نمی‌خواد از رنج خلاص بشه بلکه داره ازش تشکر می‌کنه. این نگاه در شعر «جراحت مطیع» کاملاً واضحه: «ای رنج! از تو ممنونم ای جراحت مطیع!» زخم «مطیع» است؛ یعنی سرکش نیست، درمان نمی‌خواد، همراهه. رنج چیزی نیست که حل بشه، چیزیه که باید باهاش زندگی کرد. در همین شعر می‌خونیم: «بارها متولد شده‌ام بارها تشییع شده‌ام این بار اما مر…

زبان زخمی، ابژکت‌ها و مناسک رنج نقدی بر کتاب «ای رنج از تو ممنونم» اثر رسول رضایی ژولیا کریستوا یه نظریه‌ی مهم داره و از مفهومی به اسم «ابژکت» حرف می‌زنه. ابژکت به چیزایی گفته می‌شه که از ما جدا شدن، اما هنوز ولمون نکردند. چیزایی مثل خون، زخم، جسد، ترشحات بدن یا بدنِ تکه‌تکه. این‌ها نه کاملاً بیرون از ما هستن، نه کاملاً درون ما. هم پس‌‌می‌زنند و هم تهدید می‌کنند.( تفاوت ابژه و ابژکت را در متن زیر عکس‌ها شرح داده …

نقدی از #امید_چاوشی بر مجموعه شعر #ای_رنج_از_تو_ممنونم اثر #رسول_رضایی توضیح: این نقد پیش از اتفاقات دی ماه نوشته شده است. @rasoulrezaeii

من شرمسارم از شعر گفتن این پیشه‌ی نانجیب که خواننده را چنان تملق می‌کند تا سرانجام بگوید « چه شعر خوبی!» نیک‌تر می‌دانم تا به زبانی دیگر‌گونه سخن بگویم که هیچ انسان موجهی تمنای شنیدنم را نداشته باشد چسلاو میلوش @rasoulrezaeii

اما این آسودگی خاطر، تمام و کمال نیست. انگار که امروز یا روزی دیگر می‌بایست دوباره شب‌هنگام بلند شویم و فرار کنیم و همه‌چیز را پشت سرمان رها کنیم. اتاق‌های آرام و نامه‌ها را، خاطرات و لباس‌ها را. کسی که یک‌بار رنج کشیده است، تجربه‌ی درد را هرگز فراموش نمی‌کند. کسی که ویرانی خانه‌ها را دیده است به وضوح تمام می‌داند که گلدان‌های گل، تابلوها و دیوارهای سپید، اشیایی ناپایدارند. خوب می‌داند خانه از چه چیز ساخته شده است. ی…

از خرِ شیطان پیاده شدیم و آشتی کردیم / با خیابان‌هایِ از هرچه بگذریم و از هرچه بگذریم / گذشتیم - مطب من تعطیل بود - داروخانه‌ی من هم - بیمارستان‌ها همه از روی دست یک‌دیگر و چند قدم بعد کسانی که ناگهان دیدیم و نترسیدیم - رئیس بیمارستان منم - بیمارهای سابق صدتخت‌خوابی منم - دیوانه‌های زنجیری سابق هم منم - و منم همْ- همه‌ی آن‌ها آن‌گاه اسامی هولناک/ از روی خاک برچیده شدند مرگ و مرض برای چه؟ و خدا فرمان داد که زیباتر …

یارانِ رفته با خطِ خونین نوشته‌اند: اوجِ ستم، همیشه به طغیان رسیده است پاکیزه‌دامنا! وطنا! در هوای توست این چاکِ سینه‌ای که به دامان رسیده است #حسین_منزوی

رسول رضایی برشی از شعر #بطن_سرخ از کتاب "ای رنج از تو ممنونم" @rasoulrezaeii