Proline

من خیلی وقته که اینجا چیزی نمی‌نویسم اما خیلی‌وقت‌ها به یادتون هستم. اگر سلیقه موسیقی‌تون با من یکی باشه میتونید من رو میان موسیقی‌های این کانال پیدا کنید: https://t.me/kalagghh

سکوت هم برای هویت پیدا کردن، باید صدا داشته باشد. @proline1

بخش زیادی از حس‌های آدمیزاد‌ تاثیرِ «نگفتن ‌های متوالی» است؛ اینکه تصمیم میگیرد همه‌چیز را درون خودش بریزد و دم نزند. انگار به طور تکاملی چنین چیزی درونش شکل گرفته باشد و بقا آدمهای ساکت‌تر را ترجیح بدهد؛ چون آن انسان غارنشینی که بیشتر داد و بیداد می‌کرده و فریاد می‌زده است به احتمال خیلی بیشتری توسط خرس‌ها خورده میشده. اما در جهان مدرن آن کسی که ساکت است و دم نمی‌زند و اشک‌هایش را شب‌ها را در چاه می‌ریزد، می‌شود هما…

برای آخرین مردها و زن‌ها @proline1

امروز داشتم به این فکر می‌کردم که چرا دیگر اینجا نمی‌نویسم؟ فکر می‌کردم از آخرین روزهایی که واقعا اینجا نوشته‌ام چیز زیادی در خاطرم نمانده باشد؛ اما آدمیزاد همیشه فکر می‌کند که فراموش کرده در حالی که چیزی خالی در او آرام گرفته. البته من برخلاف آقای بارت فکر می‌کنم چیزی که در ما آرام می‌گیرد اتفاقا خیلی هم پر و سنگین است. مثل چیزی که از آن روزها یاد من مانده. با یک اتفاق دوباره پرت شدم به آن روزها و یادم آمد چقدر خسته…

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه ما کجاییم در این بحر تفکر، تو کجایی؟

پزشکی برای من یک معلم خوب بوده که سرعت آموزش بالایی داشته. چیزهایی بهم آموخته که قبل از اون شاید خیلی طول می‌کشید تا بفهمم. انگار زودتر و سریع‌تر قراره بزرگ بشی. یک چیز رو خوب به من آموزش داده؛ اینکه دائما یکسان نباشد حال دوران. تو میتونی فردای روزی که بنظرت آخرین روز دنیا بوده و از شدت خستگی و فشار اشکت دراومده، یک آدم خوشحال باشی که داره زیر بارون قدم میزنه. تو میتونی همون روزی که تو بیمارستان اتند اشکت رو درآورده…

بعد یک روز سخت کاری، وقتی تک‌تک آدمهایی که باهاشون سر و کار داری در آستانه فروپاشی روانی‌ان و تو داری تلاش می کنی که سرپا نگهشون داری و خودت هم ادامه بدی، درعین حال سعی کنی که قدمی رو به جلو برای خودت برداری آخرین پیام باقی مونده از اونها رو جواب میدی و با خودت قبول می‌کنی که رسولی بدون معجزه هستی؛ شاید معجزه تو سنگ صبور بودنه. و در نهایت باید بدون قصه و بوسه بخوابی، چون زندگی همینه عزیز من. خوشی دووم نداره، غمش همیش…

هنر چه چیز عجیبی است؛ هیچ‌کس و هیچ‌‌چیز نمیتواند شعله آن را خاموش کند، هیچ دیکتاتوری نمیتواند آن را محدود کند و بالعکس از دل تمام رنج‌های بشریت زاده می‌شود و آن را التیام می‌دهد. فکر کن پشت میله‌های زندان برای آزادی چنین اثر ماندگاری خلق کنی. معجزه هنر همین است. نام اثر: بلاچاو کاری از: زندانیان بند زنان اوین @proline1

در این برهه از زندگی «پذیرفتن و اشک ریختن» تنها کاری شده که میتونم انجام بدم. مثل آدمی که در برابر زندگی خلع سلاح شده و زخمی و شکسته بر روی آوارهای عزیزانش ایستاده، و اشک می‌ریزه اونقدر زیاد که که زندگی هم تعجب میکنه و شب به حال خودش رهاش می‌کنه اما صبح دوباره یک مبارز قوی و کله‌شق رو به روش ایستاده. روزهای زندگی به جنگ می‌گذرن، جنگ‌های طاقت‌فرسا.

اما چه اندوهی،چه دلهره‌ی مسحورکننده‌ای در هوا و بر چیزهاست. موجودات به سادگی آسیب می‌بینند،اما برای جراحت‌ها،همیشه سپیده‌‌دم است. نمی‌دانیم. دوام می‌آوریم.» #رنه_شار

ما گریه کردیم و شاخه‌ی نزدیک دست‌مان را شکستیم و گریه کردیم ما فقط گریه کردیم، نمُردیم. #غلامرضا_بروسان