هواخوانی

اگر لازم است زل به زمینه‌ی سفید بزنی به عادت دهقان‌های زمستان‌های دویست سال و سیصد سال پیش، پس چرا این همه پریشانِ سرگردانی؟ جهان سکوت نمی‌کند، اما که ما، به انجماد، به سهمِ ساکتِ خود، به جستجوی نقطه‌‌ی سیاه، نیاز داریم. ما به تیزیِ ستاره‌های سفید برف، به بریدن حرف، به هدیه‌ای که از هراس می‌گیریم، نیاز داریم. آغاز مُر دادِ ۱۴۰۳ ...

به غبار عادت دارد در غبار نفس کم می‌کشد، چهره‌ فراوان پنهان‌ می‌کند. آمده‌، شناخته نشود، برملاست. در یک تیمارستان اگر بگویی چه انتظاری از زندگی داری دیوانه‌ای شاید پیدا شد که اعتراف کند حقیقت را آری می‌دانم دیوانه‌ام! تو چه خود را نور بیابی چه هیچ مجبور نیستی پشت میله بمانی. میثم‌ فروتن

دیوانه گاه میارامد لَختی در آسمان آب‌ها چگونه چشم می‌بندد و بازنمی‌گردد در راهی که می‌سپرد به آن کمانه که از چشم‌های زنی تراوید و همان‌گونه که در غروبی تاریک گام می‌سپرد به‌ صدای آشنای خانه‌های در شب گوش می‌دهد. نمی‌دانستم همیشه آن‌که از کنار من می‌گذشت و خوابش در چشمه‌ساران باد می‌انجامید و کلاهش آشیان پرندگانی موهوم است در پاییز سال‌های به‌‌کف‌ایستاده‌ی من به غربت آسمان‌های آب می‌پیوست و نمی‌دانستم آن‌که همیشه در …

شأن عمل فرد را نه تنها ارزیابی آن‌چه وی می‌تواند انجام دهد، تعریف می‌کند؛ بلکه اساساً توانایی حفظ خود در امکان انجام ندادن آن نیز، معرف(شأن) عمل وی به شمار می‌آید. در حالی‌که آتش فقط می‌تواند بسوزاند، و دیگر موجودات زنده فقط قادر به انجام قابلیت معین خود هستند_ آن‌ها فقط می‌توانند فلان و بهمان رفتاری را داشته باشند که در توان بیولوژیکی‌شان لحاظ شده‌باشد_ انسان‌ها حیواناتی‌اند که به عدم قابلیت خود نیز قادرند. برهنگ…

ترانه برا‌ی تصويری پاره پشتِ شيشه، شيشه‌ی غمناکِ فراموشی، بود، بود، کسی بود که به دوردست می‌نگريست. پشتِ شيشه، شيشه‌ی غمناکِ راه، بود، بود، چهره‌ای بود که تصويرها را می‌کُشت. تو به من نمی‌نگری. تو هرگز مرا نديدی. با اين همه می‌دانی که از تو خوشم آمده‌ست. پشتِ شيشه، شيشه‌ی‌ غمناکِ بوسه‌ها، بود، بود، بَرده‌ای بود که سالیان می‌بافت. تو خنده‌ی معشوقه‌ی مرا داری عطر تو سپیده‌ست لبان تو را ترسیم می‌کنم. پشتِ شیشه، ش…

File, posted without a caption

سیخ و سه‌پایه نقل قول‌های موجود در نوشته‌های من مانند راهزانانی که در گوشه و کنارِ راه کمین کرده‌اند، مسلحانه سر راه سبز می‌شوند و ما را از اعماقِ باورهای‌مان به در می‌آورند. کشتنِ یک جنایتکار شاید عملی اخلاقی باشد_ امّا مشروعیت دادن به آن هرگز. رز‌ّاقِ همه خداست، و نایبِ آن: دولت. خیابان یکطرفه/والتر بنیامین/ترجمه‌ی حمید فرازنده/ نشر مرکز 📷 عکس تزئینی‌ست. از خیابانی در بم مشهور به یکطرفه. از طرفی که نمی‌شود ب…

گل بینداز، روح من، چون نارنج. گل بینداز، روح من، چون عشق! —لورکا، ترجمه‌ی بیژن الهی ‌❚❚❚

.من هرگز از او با تو نگفته‌ام برادرِ من هم‌پيمانِ من تنها کسی که يادَش می‌آيد که دانه‌های تسبيحِ يخ‌بسته‌ی جان را به‌ بی‌نهايت می‌گردانَد .درد به آتش می‌کِشد تاريکی را .شقيقه‌ها رنگين‌کمان می‌زنند ناخواسته

کوچه‌ـــ يک بن‌بست ـــ مي‌توانست از شهر بگذرد اگر آن را به اختيارِ خود گذاشته بودند. ديواری راه را بر آن سد کرده بود. و، پشتِ اين ديوار، خانه‌های مرتفع که زمان، لباسِ سوگ بر آنها پوشانده بود. در جدال بود در مستطيلی از سنگ‌ها، مثلِ کتاب در حدودِ مرکّب و کاغذِ خود، زيرِ جلدِ فرسوده‌ی خود. «برای نويسنده، کشفِ اثری که او خواهد نوشت همزمان از زمره‌ی معجزه و زخم است؛ معجزه‌ی زخم. اِدمُن ژابِس، در آستانه‌ی کتاب، گزيده‌ی…

به آن‌جا می‌رسید، همان‌گونه که به هر جا می‌رسید، با ناشکیبایی برای هر چه زودتر ترک‌کردن آن‌جا. این یک معلولیت‌ست که نتوانید سفری را مجسّم کنید، مگر به عنوان سیری انحرافی از خانه‌ی خود برای بازگشت به خانه‌ی خود. خیلی زود، هر جا که باشید، حتی نزد کسانی که دوستتشان می‌دارید، دلتنگ دیوارها و پنجره‌های تنهایی خود می‌شوید. دلتان برای خوابیدن تنگ می‌شود، چرت زدنی که ساعت‌های متمادی در آپارتمان خودتان بر شما چیره می‌شود، هیچ…

ترانه‌ی کوچک برای ترانه‌ی جاودان کاخِ کهنه ديگر نمي‌پايد مگر به دستِ غزل‌گو. دستي که ترانه‌ی وفادارِ مرا بر رود زخمه مي‌زند. مَهَراس، شاهدختِ مرموز، به روز. گُلِ سرخي در کمينِ بيداری توست : خورشيد است. نه‌ آنکه بس دور است، گویی که گُل می‌دهد در باغ. اِدمُن ژابِس، آستانه‌ی شن، شعر، ديوانِ کامل، ١٩٨٨ـ١٩٤٣، ترجمه‌ی محمود مسعودی، نشرِ سي‌ودو حرف، ٢٠٢٠ .