نیکی فیروزکوهی

من عشق را محبوبم، در چیزهای زیادی می دیدم. برای من، در هر سلام ، در هرصبحت به شادمانی و در هر شبت به آرامشی که می گفتم عشقی نهفته بود. در هر دیدار، عاشقانه بسویت می شتافتم، عاشقانه شعر می سرودم، عاشقانه سازم را می نواختم، عاشقانه هر اتفاقی را در اطرافمان به فال نیک می گرفتم. آفتاب برایم نشانه بود، برف نشانه بود، گل دادن گلدان پشت پنجره ام نشانه بود، پرواز یک پرنده، صدای رودخانه نزدیک خانه مان، صدای قطار شب، صدای خند…

دو هفته پیش ساعت اینجا را به ساعت زمستانی تغییر داده اند. با این حساب تو روزت را چند ساعتی زودتر از من شروع می کنی. و همین کار، همین یک کار ساده، همین چند ساعت جریانی تازه را در مغز من، در روزمرگی ها و در زندگی بی هیجان اما پر هیاهوی من راه انداخته است. بازی فکر و احساس، بازی قلب و منطق، بازی بین من و کسی که نیست، بازی بین روزهای من و کسی که روزهایش هیچ جوری شبیه من نیست. صبح بیدار می شوم و فکر می کنم حالا که من در ت…

مرا بخاطر گریزم از خاطراتمان، از گذشته ای پر شور، از پاییزهایی که چنان بی محابا ما را بهم نزدیک می کردند، ببخش. بی تو، در پاییزی ترین روزهای سال، غمگین ترین آدمی هستم که با جسارت تمام هنوز روی پاهای خودش ایستاده و هنوز آنقدر عشق را مقدس می داند که باورش نمی شود خداحافظ یعنی خداحافظ! مرا به خاطر آنچه که هستم و نخواستم و نتواستم که باشم ببخش! در سینه من دیوانه ای زنجیری نفس می کشد که خودش را به هر چیزی که نشانی از رهای…

احساس می کنم با فرزندم در دو جهان موازی زندگی می کنیم. در جهان من هر بار او سرفه ای می‌کند، فکر می کنم دیشب که سرد بوده، پنجره ی اتاقش باز مانده، یا در مترو از یکی ویروسی چیزی گرفته، یا از کار زیاد و کم خوابی ضعیف و بیمار شده، در جهان پسرم اما، او فقط سینه اش را صاف کرده و همین. اگر یک روز سر کلاسش حاضر نشود، فکر ترک درس و مدرسه، فکر نداشتن کار مناسب، فکر آینده ای نا مطمئن، جهان مرا از بیخ و بن می لرزاند. در جهان پسر…

پرسیدم کدام قسمت جدا شدن از همه سخت تر و کشنده تر است؟ گفت شب هایش. گفت روزها آدم سر خودش را یک جوری گرم می کند. اغلب کسی یا چیزی را پیدا می کنی که حواست را از عمق حادثه ای که مواجهش شده ای، پرت کند. ولی شب که به خانه می رسی، دیگر هیچ کس و هیچ چیز نمی تواند جای خالی اش را پر کند. تازه به خاطر می آوری که عفونت زخم هایت رو به وخامتند. به خاطر می آوری از عطر تنش تنها یک شیشه نیمه خالی روی میز اتاق خواب باقی مانده.…

ما، من و تو، به این حقیقت تلخ و در عین حال اعجاب آور پی برده بودیم که به آب و آتش زدن برای رسیدن ، آنهم به هر قیمتی، نه تنها خوش منظر و رویایی نیست بلکه می تواند چنان مخرب باشد که به تنزل غرور و بیماری روح بیانجامد، که ناخواسته نه تنها عشق را به توقع و تنفر آلوده می کنیم، بلکه صداقت را به کورترین گره یک رابطه می بازیم. انگار آویختن فانوسی رو به افول در شبی به سیاهی گور، انگار دست درازی قایقی شکسته به ساحلی متروک . …

سی سال تمام است که هر صبح جمعه، با گرفته ترین قلب دنیا شماره ات را می گیرم. سی سال تمام است که گوشی را بر میداری و با مهربان ترین صدای جهان هستی، فرشته وار سلام می دهی و می پرسی داری می روی سر کار؟ سی سال است در جواب احوال پرسی قشنگت، لعنتی ترین بغض ها را فرو خورده ام و با شوخ طبعی گفته ام بله ما زحمت کش های جامعه جمعه ها هم می رویم سر کار. سی سال است آن سوی خط به این تکرار خالی از طنز خندیده ای. سی سال است، این سو…

اگر چمدان ها از اندوه بی پایانِ سفر می گفتند اگر جاده ها از محو شدن غم انگیزِ رد پاها می گریستند اگر نامه ها از خوابِ خاموشِ خود بیدار می شدند اگر دستهای ما دست ازخداحافظی می کشیدند و چشمهای ما قهر را بخاطر نمی سپرند اگر خاطراتِ بلاتکلیفمان زندگی را بر مرگ ترجیح می دادند اگر قاطعانه رویای خواب آلوده حضوری بی قید و شرط را در آغوش کشیده بودیم اگر یکدیگر را، همانگونه که بودیم پذیرفته بودیم آیا باز هم از چیزی بنامِ عشق …

حرفِ رفتن که می‌‌شود هزار چوپانِ دروغ گو پشتِ چشمانم کمین می‌‌کنند هزار نفر به جایِ من می‌‌گویند به جهنم که می‌‌روی بعد هزار نفر در دلم مؤمن می‌‌شوند دعا می‌‌کنند که حرفِ رفتن فقط کارِ چوپان‌های دروغ گوی چشمانت باشد نیکی‌ فیروزکوهی پرنده اي كه از بام شما پريد / نشر مايا @nikifiroozkoohi @nikifiroozkoohi

و خاطرات ... نه مجالِ گریز می‌‌دهند نه رخصتِ خلوتی خاطرات روحِ تو را میدرند در رخوتِ سردِ روز هایت چنان بارانی ات می‌‌کنند که برگ ریزان سهم تو میشود خاطرات از تو و لحظه‌هایت عبور می‌‌کنند میدوی و می‌دوند و نمیدانی کدامیک زنده تر است نيكى فيروزكوهي 📕پاييز صد ساله شد/نشر ماه باران @nikifiroozkoohi

بهتر بود می ماندی و نمی رفتی به خاطر خودم نمی گویم. به خاطر پیازچه های نرگس و لاله می گویم که پاییز توی گلدان سفالی جا دادیم و گذاشتیم گوشه انبار که گرم بمانند تا اول بهار بکاریمشان. به خاطر دختر کوچک برادرت می گویم که قول دادیم اینبار که رفتیم دریا برایش یک کیسه پر، صدف جمع کنیم. به خاطر مرغابی های دریاچه نزدیک محل کارم می گویم که یخبندان که تمام شد از جنوب بر می گردند و فکر می کنند ما هنور روی همان نیمکت نشسته ایم…

می گویی تنها سه ساعت اختلاف ساعت داریم. می گویی سه ساعت اما نمی دانی در مسیر تنهایی، در مسیر پیدا کردن گمشده ها و گم کرده هایت، هر یک ساعت مثل میلیون ها سال نوری کش می آید. سه ساعت اختلاف زمان یعنی وقتی تو چای خوشرنگت را می ریزی، من هنوز خوابم. وقتی روسری صورتی ات را زیر چانه مرتب می کنی، من پتویی روی شانه هایم انداخته ام، هر دو دستم را دور فنجان قهوه ام حلقه زده ام و از پنجره به بارانی که قرار است تمام روز ببارد، خ…