خیالِ بستگی

واژه روزی لب بر تنت می‌گذارد شعر شکل می‌گیرد دست‌وپا درمی‌آورد قلبش می‌تپد عاشق می‌شود به دنیا پامی‌گذارد؛ نفس می‌کشد. #واسع_علوی @melancholyofcommunication

آب ارچه نمی‌رود به جویم با تو جز در ره مردمی نپویم با تو گفتی که چه کرده‌ام نگوئی با من آن چیست نکرده‌ای چه گویم با تو #مهستی_گنجوی @melancholyofcommunication

نفس که می‌کشم قفسه‌ی سینه که پر و خالی می‌شود... چه می‌خواهم بنویسم؟ وقتی کلمات دستکاری شده‌اند. قلم را که از کاغذ برداشتم لبانم را ببوس حرف‌هایم را برایت بر لبانم گذاشته‌ام و دوستت داشته‌ام همه‌ی روزهایی که نفس که می‌کشم قفسه‌ی سینه پر و خالی می‌شود. #واسع_علوی @melancholyofcommunication

کساد نرخ شکر در جهان پدید آید دهان چو بازگشایی به‌وقت خندیدن #سعدی @melancholyofcommunication

شبی... – کدام شب؟ شبی... شبی ستاره‌ای دهان گشود. – چه گفت؟ نگفت، از لبش چکید. – سخن چکید؟ سخن نه، اشک. ستاره می‌گریست. – ستاره‌ی کدام کهکشان؟ ستاره‌ای که کهکشان نداشت. سپیده‌دم که خاک در انتظار روزِ خرم است ستاره‌ای که در غمِ شبانه‌اش غروب کرد نهفته در نگاهِ شبنم است. #هوشنگ_ابتهاج @melancholyofcommunication

انگار از پشت دوربین که بالا که پایین. و تمامِ یک شهر و یک کوه و یک دریا که می‌خندیدم که اگر می‌دانستی. دلتنگی اگر نام می‌داشت؛ نمی‌داشت. و تصاویر همه تکراریند آن روز و شب که هیچ تصویر، تکراری نیست: از پشت دوربین که بالا که پایین. تا شبی بنویسم که ای بالا ای پایین آسمان که تاریک شد کاش می‌خوابیدم. و این نوشته باطل‌السحر است. #واسع_علوی @melancholyofcommunication

آن شب که تو در کنار مایی روزست وآن روز که با تو می‌رود نوروزست دی رفت و به انتظار فردا منشین دریاب که حاصل حیات امروزست #سعدی @melancholyofcommunication

فراخای جهان سرشار از آزادی و شادی‌ست اگر این دیو و این دیوار‌ که می‌بندد ره دیدار، بگذارد. #محمدرضا_شفیعی‌کدکنی @melancholyofcommunication

ماهِ من! طایفه‌ی روزه‌بگیران چه ‌کنند؟ شب عیدی که تو پنهان شده باشی جایی صورت پنجره در پرده نباشد از شرم کاش! وقتی‌که تو عریان شده باشی جایی من نشستم بروی مِی بخری برگردی ترسم این است مسلمان شده باشی جایی! #مهدی_فرجی @melancholyofcommunication

ما را به دم پیر نگه نتوان داشت در حجره‌ی دلگیر نگه نتوان داشت آن را که سر زلف چو زنجیر بود در خانه به زنجیر نگه نتوان داشت #مهستی_گنجوی @melancholyofcommunication

ما را به خاطر بیاور! ما را که تازه جوانانی بیست‌ و دو ساله بودیم. شور عشق در سینه داشتیم و پیش از آن‌که عاشق شویم سینه بر خاک سوده مُردیم. ما را به خاطر بیاور! ما را که سینه‌سرخانی خنیاگر بودیم و ده به ده نه در آسمان و نه در کوهسار و نه برشاخسار که در بازار پیش از آن‌که آوازه‌خوان شویم بر شاخه‌ای تکیده از تکیه‌گاه خویش جان واسپردیم. به خاطر دارم پیامشان را، سرنوشتشان را، آری و همیشه درگذرگاه خاطرم درگذر است آوازهای…

‏چه جوانانی، اسماعیل، می‌بینی؟ چه جوانانی. بسیاری‌شان هنوز صورت عشق را بر سینه نفشرده‌اند. #رضا_براهنی @melancholyofcommunication