مشق شب

فکر نمی‌کردم بعد از اون فیلم، چیزی دردناک‌تر ببینم.. اما دیدم. همه‌مون دیدیم. بیشتر از ۴۰ روز گذشته و هنوز وحید آنلاین @vahidonline ویدیوهای هجدهم و نوزدهم رو می‌گذارد. ببش از ۴۰ روز گذشت و هنوز خاک‌شون داغِ داغه و خون‌شون تازه است. از اینستاگرام به توییتر، از توییتر به تلگرام، اخبار رو دنبال می‌کنم، هشتگ می‌زنم، ریتوییت می‌کنم و هنوز اخبار آن دو روز تازه است.. چطور نباشه؟

فیلم خودسوزی جوان اهوازی، وسط خیابون رو دیدم و چنان زدم گریه و فریاد می‌زدم که یار مجبور شد وسط حموم لخت بیاد بیرون و با هول و هراس بپرسه، چی شده؟ کسی طوریش شده؟ قلبم مچاله شد. نفس‌ام تنگ انگار سوزن وارد تک تک سلول‌های پوستم کرده باشن. و با دست‌های باز فریاد می‌زد: مامانم مامانم... آخه من بمیرم برات جوون.. بمیرم که با بدن‌ات، این آخرین سنگر آزادی، ایستاده بودی و بعد ام تمام.... زبانم قاصره و کلامم ناقص. درد اگر ق…

بخشی از بزرگسالی یعنی میری مهمونی خونوادگی که وظیفه‌ات رو انجام داده باشی و چند ساعتی زجر بکشی و تاب‌آوری‌ات رو در برابر بازی‌های روانی بالا ببری و برگردی. تمام!

وقتی بچه‌تر بودم، خیلی راحت‌تر می‌تونستم مهمونی‌های خانوادگی رو بپیچونم. درس دارم، امتحان دارم، کنکور دارم، آزمون فلان و حتی از زیر مهمونی‌های عید هم می‌شد در رفت. چیه این بزرگسالی؟

دیدی از سر تنهایی با یسری جمعا بیرون میری و وسط بحثاشون به خودت میگی من دقیقا اینجا چیکار میکنم؟؟ خیلی حس مزخرفیه. ^پیاده^ @sut_tw

به شوخی، به یار می‌گویم: ببخشید که با یک خداحافظی ویدیویی ترک‌ات می‌کنم.. و یار که شوخی‌ام رو با طنز مخصوص به‌خودش پاسخ می‌دهد، می‌گوید: رفتی که من بتونم برگردم و تئاتر کار کنم؟ و قلبم هُری می‌ریزد پایین! یعنی اگر منی در کار نباشد، دوباره به تئاتر برمی‌گردد؟ دوباره می‌درخشد روی صحنه‌ها؟ قلبم تیر می‌کشد از این فکر.. سر پایین می‌اندازم و به دست‌هایم نگاه می‌کنم.. بیزارم از این "دست‌های ناتوان سیمانی"

سریال Andor رو می‌دیدیم و رسیدیم به جایی که دخترک شبانه و با یک ویدئو، خداحافظی کرد و عشق‌اش را برای همیشه تنها گذاشت، چون می‌دانست اگر بماند، آن شخصیت کاریزماتیک و به‌دردبخور برای مقاومت، زندگی آرام در کنار عشق و دوری از مقاومت را انتخاب می‌کند.. با خودم فکر می‌کنم، چه انتخاب انسانی و قشنگی می‌کند شخصیت قهرمان قصه! اینکه بدانی تهش، تهِ تهش، تمام مقاومت، برای چیست؛ برای همین زندگی آرام و بی‌ریا و یک‌رنگ با یار.

مادرم همیشه "صرفه‌جو" بود. در همه چیز. گاهی خجالت می‌کشیدم از این ویژگی‌اش. احتمالا روی حساب این که فقیر بودن‌مان را بهم یادآوری می‌کرد. مثلا همیشه موقع خرید هر چیزی، چونه میزد، یا دنبال جایی ارزان‌تر بود، لامپ‌های اضافی خانه را دائما خاموش می‌کرد و همیشه می‌گفت مراقب پول خرج‌کردن‌تان باشید. چند روز پیش برای اولین بار خانه عزیزی دعوت شدم که صرفا می‌دانستم وضع مالی خوبی دارد، اما با دیدن خانه‌اش از نزدیک، با چشم خودم…

حالا که برگشته‌ام، شبیه بیدارشده از یک خواب بدموقع، وسط مهمانی‌های عید دیدنی‌ شده‌ام. کیپ تا کیپ مهمان نشسته وسط پذیرایی و من زیر پتو، بیدار هستم اما تظاهر به خواب بودن می‌کنم و همان‌طور دراز به دراز افتادم آن گوشه..! و آرزو می‌کنم مهمان‌ها زودتر بروند اما آنها آمده‌اند که بمانند...

یکی از اون جاهایی که می‌فهمی به نقطه امن در زندگیِ دوتایی‌ات رسیدی که برای هم توضیح می‌دید که می‌خواستم برات فلان بکنم، بعد نشد، ولی به‌جاش این یکی کار رو به این‌صورت کردم و توضیح‌اش میدی و خود اون توضیحات به مراتب جذاب‌تر و رمانتیک‌تر محسوب میشه.. مثلا داشت برام تعریف می‌کرد که برات کشمش خریدم که وقتی برگشتی خونه، بریزم تو قندون و بگم: بیا یه چای با هم بخوریم و کشمش که دوست داری با چای حاضر باشه برات، ولی خب یادم ر…

این چند روز خیلی‌ها از احوالات‌شان نوشتند، از ترومای پس از سانحه و خیلی‌ها شرایط‌مان را به آرامش بعد از طوفان و خیلی‌ها قبل از طوفان تشبیه کردند. من اما لال‌ام. به قدری سنگین‌ام که لال‌ام... فقط می‌دانم نشسته‌م به تماشای ویرانی عظیمی که خود این تماشا کردن هم جزوی از شکنجه است.

دروغ چرا، این روزها، خیلی وقتا حالم همین‌طوریه! از درون در حال تلاشی و فروپاشی، مجبور به حفظ ظاهر و البته ناموفق. از هر وری به زندگی نگاه می‌کنم، یک خنجرِ تیغه اره‌ای چند متری بزرگی، فرو میره توی بدنم و می‌چرخه و می‌چرخه و می‌چرخه.. و صدایی که توی گوشم می‌پیچه و لبخند زوری که نقش می‌بنده.