کانال شعر.مریم حسین زاده

اعدام می‌کنند هرروز صبح زود قصه تمام شد آخر یکی نبود... #مریم_حسین_زاده T.me/maryamhosseinzadehpoet

آفرینش: #مریم_حسین_زاده آفریده:من شعر می‌گویم خوانش: #حمید_توانگر تو می روی خیابان، من شعر می نویسم تو دست شستی از جان، من شعر می نویسم خشکیده پلک ابرت، چشم کبود صبرت در انتظار باران، من شعر می نویسم از دست رفته هوَرت، جان داده رود شورَت بیرون گود و میدان، من شعر می نویسم تو خسته و پریشان، بر سنگفرش بریان آسوده توی تهران، من شعر می نویسم در خون زده ست نانت، تاریخ مردمانت با خط خوش به دیوان، من شعر می نویسم خم…

تا آمدیم زنده بمانیم.... جنگ شد یک شعر عاشقانه بخوانیم... جنگ شد انگشت روی ماشه‌ی عشق و هدف جنون تا آمدیم که بچکانیم... جنگ شد می‌خواستیم از لب سرزنده‌ی بهار یک غنچه‌ دزدکی بستانیم... جنگ شد گَردِ لباس سوگ رفیقان رفته را می‌خواستیم تا بتکانیم... جنگ شد از عشق، تا خماری دل بپّرد، شبی یک جرعه بر دهان برسانیم... جنگ شد گفتیم تا به میمنت مرگ اژدها تیر غم از کمان بجهانیم... جنگ شد اسب سیاه‌موی رهایی که رام شد بر زین…

پرسیاووشان، طاهابلوطان....

‍ پسر بر دوش کوچه از غروبی ناگهان آمد خدا باران شد و از چشمهای ناودان آمد ستاره می‌چکید از شانه‌اش روی کتانی‌هاش شبی که پابرهنه از مسیر آسمان آمد لحافی بر تنش از برگهای زرد پوشاندند درختانی که دیدند از شبِ خون، ارغوان آمد محله پر شد از آه غلیظ مادران پیر زنی فریاد می‌زد که : "جوان آمد، جوان آمد..." خطوط دور چشمش را به هم نزدیکتر کرد و سواد چادرش از دور پیدا شد، دوان آمد تمام شهر را می‌گشت دنبال سپهرش که.... برای…

از این سیاهی ملعون، پس از چهل شب تسبیح سلام می‌کنم اکنون، به آفتاب جهنم.... #مریم_حسین_زاده بیست و هشتم بهمن هزاروچهارصدو خون... T.me/maryamhosseinzadehpoet

و این منم زنی تنها درآستانه‌ی فصلی سرد در ابتدای درک هستی آلوده‌ی زمین و یاس ساده و غمناک آسمان و ناتوانی این دستهای سیمانی. زمان گذشت زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت چهار بار نواخت امروز روز اول دیماه است من راز فصل‌ها را میدانم و حرف لحظه‌ها را میفهمم نجات‌دهنده در گور خفته است و خاک، خاک پذیرنده اشارتیست به آرامش زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت. در کوچه باد میآید در کوچه باد میآید و من به جفت‌گیری گل‌ها میاندیشم…

به مادرم گفتم: «دیگر تمام شد» گفتم: «همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق میافتد باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم» انسان پوک انسان پوک پر از اعتماد نگاه کن که دندانهایش چگونه وقت جویدن سرود میخوانند و چشمهایش چگونه وقت خیره‌شدن میدرند و او چگونه از کنار درختان خیس میگذرد: صبور، سنگین، سرگردان. در ساعت چهار در لحظه‌ای که رشته‌های آبی رگهایش مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش بالا خزیده‌اند و در شقیقه‌های منقلبش آن هجای …

مرا نه داغ بیابان، سراب‌ها کشتند قسم به قرعه مرا انتخاب‌ها کشتند مرا به جرم سوالی کز آسمان کردم به سنگِ سر به هوای جواب‌ها کشتند دو مار روی دو کتفش نشانده بود ابلیس به کاوه گفت مرا هم طناب‌ها کشتند گناه های خودش را به گردنم آویخت نشست و دید مرا ناصواب‌ها کشتند چقدر قصه‌ی من سبز و سرخ بود این بار چقدر ساده مرا در کتاب‌ها کشتند چه توی کوچه،چه خانه، چه پارک می‌مردم سوار سرسره، بالای تاب‌ها کشتند عقاب کوه‌نشین تران…

من از این آفتاب تشنه ترم از تمنای آب تشنه ترم خون، فقط خون تازه می خواهم از خود انقلاب تشنه ترم آسفالت کف خیابانم سالها زیر پایتان بودم جانماز قضایتان بودم مرگ بر این و آن که می گفتید شاهد ادعایتان بودم داغم و بر جبین نمایانم رژه رفتید روی پاهایم کور شد رغبت تماشایم شد لگدمال زیر موشک تان کودک گل فروش زیبایم پر شد از مرده کودکستانم جیب های خجالت خالی پشت شلوارهای متقالی تا شدند از گرسنگی هربار زانوان نحیف بیحال…

‍ با اینکه پیر و خسته و تنها و بی جونه داره دوباره با صدایی تازه می خونه میشه شنیدش از همین نزدیکی خونه هرچند ازش چیزی نمونده غیر ویرونه "اونکه از آزادی داره می خونه ایرونه" دستاش اگرچه مثل دست مادرم زخمه گرچه نگاش عین نگاه خواهرم زخمه مثل منه که جای باتوم رو سرم زخمه با اینکه سرتاپا فقط زخمه فقط خونه "اونکه از آزادی داره می خونه ایرونه" هر تیکه شودست یه دشمن دادن و رفتن درد و مصیبت رو به میهن دادن و رفتن تک تک جو…

تق، تق! _کسی به پنجره کوبید؟ میزد به چشم خاطره ام مشت در کوچه قطره قطره گلوله از لوله‌ می چکید...تورا کشت _آبستن است مادر ایران خواهد رسید دختری از خون گهواره اش میان خیابان چشمش خزر، تنش لب کارون _تق تق! صدای ترد شکستن پیچیده تویِ شهرِ عزادار ما تکّه، تکّه، تکّه، درختیم روییده ایم از تن آوار لبخند می زند به تو......_شلیک! دست گلوله چشم تورا بست! مادر ؟ تو خوب ..؟ زنده...؟ تو هستی؟ مادر چقدر خانه سیاه است گردن ن…