کانال شعر و ترجمه: مهیار مظلومی

از او نام ضحاک چون خاک شد جهان از بد او همه پاک شد فردوسی

Photo, posted without a caption

در این سکوتِ ناخواسته دو سنگ دست‌به‌گریبانند یکی بر دلِ من بسته شده و آن‌یک در دستان تو گره شده. من فرو می‌روم تو بالا می‌آیی ما زنده میشویم. مهیار مظلومی

همه بام و در مردم شهر بود کسی کش ز جنگاوری بهر بود همه در هوای فریدون بدند که از درد ضحاک پرخون بدند ز دیوارها خشت وز بام سنگ به کوی اندرون تیغ و تیر و خدنگ ببارید چون ژاله ز ابر سیاه پئی را نبد بر زمین جایگاه به شهر اندرون هر که برنا بدند چه پیران که در جنگ دانا بدند سوی لشکر آفریدون شدند ز نیرنگ ضحاک بیرون شدند #جاویدشاه #این_آخرین_نبرده_پهلوی_برمیگرده

"شعری برای تولد ۴۳ سالگی‌ام" تنها شدن در اتاقی چون قبر بدون سیگار و شراب، با فقط یک لامپ و یک اجاق گاز هیزمی، موهایی جوگندمی و شادی‌ای از وجود اتاق... صبحگاه مردم بیرون می‌روند تا پول در بیاورند: قاضی‌ها، نجارها لوله‌کش‌ها، دکترها روزنامه‌فروش‌ها، پلیس‌ها آرایشگرها، ماشین‌شورها دندان‌پزشک‌ها، گل‌فروش‌ها پیش‌خدمت‌ها، آشپزها رانندگان... و تو به سمت چپت میغلتی که نور خورشید به پشتت بتابد نه به صورتت. #چارلز_بوکفسکی بر…

Video, posted without a caption

از اون تار و پودِت، از عُمقِ وُجودِت از اون کوه و رودِت، که پُر آه و درده از اَشکِ زَنانِت، زِ پیر و جَوانِت از اندوهِ جونِت، که درگیرِ بَنده چراغی اگه موند، توو این خونه‌ی زار میشه روشن از نو، که نامِت بلنده بپا خیز ایران، که وَقتِش رسیده که بُغضِت شِکَسته، جَهانو دریده بپا خیز دیگه، زَمانِش رسیده فِرِیدونِ فَرُّخ به ایران رسیده به نام جَوونی، که گُلگون‌ کَفَن شد به یادِ زنی که، گُناهِش بَدَن شد به کودَک که خوابِش…

. هرکه را کشتند رقص بود آواز بود زیبایی بود. هرکه را کشتند خرَد بود شهامت بود آزادگی بود. هرکه را کشتند قدم‌زدنی ساده در پیاده‌رو بود کتاب‌خواندنی در اتوبوس، انتظاری روی صندلی پارک. هرکه را کشتند رنگین‌کمان بود، آرزو بود، عشق بود. این تاریکی را اما یارای کشتن زندگی نبود زیرا که از هر کشته نور زاده شد و جهان را افروخت. #مهیار_مظلومی

او جانش را در کمان نهاد، من آهم را. از چله که جهیدند، چهل آه به گیسوانش گره خورد، و سیاهی به چله نشست. به کمان چه گویم از خمیدگیِ غم، از ما...تم، از چوگانی که هر دم به سویی پرتاب‌مان می‌کند، دور از هم. ما در عادتِ دوری، خون از سقف‌مان می‌بارد و سرخ‌سرخ ادامه می‌دهیم به گردشِ دوران. به دل چه گویم از تنگ، که می‌زند چنگ بر سنگ، و سیاهی را به پیشانیِ ننگ. ما آه‌مان را شبانه خارج کردیم، از مرز، آن‌گاه خُشک بر خشتِ خانه نش…

. "عجیب" برخی شب‌ها مثل امشب به آرامی، از امتداد گردنت پایین میخزند و در کف جمجمه‌ات جا خوش می‌کنند، و همان‌جا همان‌طور می‌مانند. این شاید پیش‌درآمدی‌ست کوچک بر مرگ، نوعی آماده‌سازی. من آنرا می‌پذیرم. سپس ذهن به فیلمی تبدیل می‌شود: داستایوفسکی را در اتاقی کوچک می‌بینم که لیوانی شیر می‌نوشد. این فیلم طولانی نیست: لیوان را زمین می‌گذارد و تمام می‌شود. و من دوباره سرجایم هستم. یک دستگاه تصفیه هوا صدای آرامی را در پس‌ز…

. "حافظه‌ی ماده (سوم)" وصال گذرای دلدادگان در بسترهای پنهانِ غروب، و بدرودهایی از پیش آماده‌شده، حتی پیش از آغاز عشق. عشق‌هایی از نفس‌افتاده که ران‌هایت آن بطن نیلگونِ واپسین عریانی‌ات، پلک‌هایت، و ضرب‌آهنگ ناگهانِ زمانی ازلی را می‌نوشند که لنگرهای خود را به عمق روزگار می‌اندازد. تو به عشق می‌گفتی که شب شود و نور فرو می‌افتاد و گویی تفاوتی نبود، در همیشه با همیشه، هرگز با همیشه و هرگز با هنوز، در تنها اعتدال خورشیدی…

. آرزوهای نگفته‌ای که مدتها بر دیوار حکاکی می‌کردیم، همراه دیوار فرو ریخت. سوگند باران را دیگر کسی به یاد نمی‌آورَد، آنگاه که در گوش درختان زمزمه‌های عاشقانه می‌کرد. زیبا‌‌دختران با موهای پریشان، هنوز زندانی دژهای سنگی‌اند، ولی اثری از شوالیه‌ای عاشق نیست. کودکان، بازی الاکلنگ را از یاد برده‌اند، چون دیگر کسی هم‌وزن‌شان پیدا نمی‌شود، کسی که وزنِ کودکی را دریابد، و از ته دل بخندد. تصور کنیم که چه می‌شد اگر رنگ نبود، د…