𝒁𝒉𝒊𝒎𝒂𝒏𝒆𝒉

شب بخیر مردم عاصی. مردم خیر ندیده. مردم بسیار دویده‌ی هرگز نرسیده. مردم خوش قلب بدروزگار. مردم آبرومند هر روز نگران‌تر. مردم صبور، مردم تنها، مردم بی‌دوست. شب بخیر ای جوون‌های پیر، ای پیرهای خسته. شب بخیر 🖤

گاهی فکر می‌کنم تمام این سال‌ها را برای ساختن تصویری بی‌نقص از خودم هدر داده‌ام‌، حالا که همه چیز فروریخته، تازه می‌فهمم چقدر در ویرانه‌ها‌، آزادی بیشتری وجود دارد، من جدید؛ نه شیشه‌ایست که بشکند، و نه دیواری که فرو بریزد، من از جنس «هیچ» شدم، و هیچ چیز نمی‌تواند به «هیچ» آسیب بزند...

شاید قرار بود مادر دخترکی بشوم که شبها در کنار تختش می‌نشستم، صورتش را نوازش می‌کردم و هزار و یک شب را می‌خواندم. صبح‌ها موهایش را می‌بافتم و یک قاشق عسل در لیوان شیرش هم می‌زدم... اما نشد اما نمی‌توانم چرا که زیستن در این جهان مصیبت است، تلخ است بلاتکلیف است... حتی دلم برای دخترک به دنیا نیامده‌ام هم می‌سوزد. به جای دست کوچک، دخترکم چمدانم را بر دوش خواهم کشید و به زودی از این دیار خواهم رفت، حیف که وطن جا می‌ماند ا…

هریک از ما چیزی از دست می‌دهیم که برایمان عزیز است. فرصت‌های از دست رفته، امکانات از دست رفته، احساساتی که هرگز نمی‌توانیم برشان گردانیم. این قسمتی از آن چیزی است که به آن می‌گویند [زنده] بودن. «هاروکی موراکامی»

Video message, posted without a caption

𝒁𝒉𝒊𝒎𝒂𝒏𝒆𝒉✨

در زندگی دیگری، آرزو می‌کنم که خوشحال‌تر از این باشم. بدون بیش از حد فکر کردن، بدون درد خاموش، بدون اشک‌های پنهان. فقط آرامش در قلبم و آدم‌هایی واقعا می‌مانند. اما برای الان من فقط دارم یاد می‌گیرم چطور در این زندگی زنده بمانم.

زن بی آن که بگرید، ژاکتش را از روی رخت‌آویز برداشت و رفت ـ چنان که گویی ماه را از آسمان تابستانی برداشته باشد. مرد باور نکرد. همان شب چشم انتظار نشست، روز دیگر و روز پس از آن هم دو هفته‌ای که گذشت، با بازگشت ماه، دریافت که او دیگر نخواهد آمد. تنها آینه بر جا ماند تا به‌سان پنجره‌ای باز در آسمانی بی‌ماه، به یاد داشته باشد. چرا که زن ژاکتش را هم همراه خود برده بود. یانیس ریتسوس ترجمه‌‌ی فریدون فریاد @nabayad_mikhand…

چهار صبح بیدار شدم دیدم مامانم داره ورزش می‌کنه، پاشدم رفتم نشستم بغلش، حرف زدم، گریه کردم، عصبی شدم، آروم شدم، بغلم کرد، بوسم کرد و رفتم دوباره خوابیدم. الان که بیدار شدم آرومم

چطور دووم بیارم؟ جبر جغرافیا، درد و رنج جسم و روان.. خدایا چطور دووم بیارم؟ چطور از این درد رد بشم...؟

هیچ کجای زندگیم انقدر عاجز نبودم.

ولی این غم داره جونم و تموم می‌کنه. دلم می‌خواد درد بغض از گلوم بره، گریه نکنم و از سر درد و چشم درد گریه رها بشم.. دلم می‌خواد تو دلم رخت نشورن.. استرس از تنم بره بیرون. می‌خوام بتونم بخوابم.. بدون گریه کردن صحبت کنم.. دلم می‌خواد تموم شه.