لیلا مهذب

گوش دنیا پر شد از انبوه قیل و قال‌ها وِرد می‌خوانند با هم دسته‌ی رمّال‌ها در قفس بودیم از وقتی که وا کردیم چشم بسته بود آغوش خود را آسمان بر بال‌ها "دور گردون بر مراد ما نگشت" از ابتدا پس چه می‌گویند از امّیدواری فال‌ها!؟ داغ روی داغ و غم دنبال غم شد سهم ما دورمان کردند از جمعیّت خوش‌حال‌ها میوه هنگام رسیدن می‌سپارد سر به خاک تا که بالاتر بماند جایگاه کال‌ها عاقبت یک روز می‌فهمند این نادوستان ریزه‌ها یکریز می‌ری…

سومین مجموعه شعرم با نام "احاطه" توسط انتشارات نزدیک‌تر منتشر شد. "احاطه" فرزند صبور من است. قرار بود خیلی پیش‌تر از اینها متولّد شود؛ امّا اتفاقات جورواجور و پیشبینی نشده مدام مانع شد. از جنگ دوازده روزه، خانه‌نشینی‌های اجباری و بی‌دل و دماغی‌های بعد از آن تا دی ماه پر از آه و اندوه و باز هم جنگ و انفجار و باروت... که همچنان هم استرس‌هایش سایه‌گستر لحظه‌هامان است... من و "احاطه" تمام این لحظه‌ها را که عمری گذشت با…

بیهوده و با فکر باطل گریه می‌کردیم ما از ته دل... از ته دل گریه می‌کردیم! تقدیر تا حدّ توان با ما ستم‌ها کرد ما ناتوان‌‌ها در مقابل گریه می‌کردیم وقتی گره در کار ابروی تو می‌افتاد چون ابرها تا حلّ مشکل گریه می‌کردیم با موج‌های دل‌پریشان و پریشان‌سر بر شانه‌های امن ساحل گریه می‌کردیم هر بیت را آجر به آجر روی هم چیدیم هر شعر را منزل به منزل گریه می‌کردیم دیوانه‌ها با شادی و با غصّه می‌خندند دل‌شاد و غمگین چون دو ع…

به دوست شاعرم خانم مریم کرباسی نازنین، برای اندوه مشترکمان: دنیای ما دارد فراوان پیچ و خم، مریم! روزی به پایان می‌رسد شب‌های غم، مریم! مانند تو بیزارم از دنیا و آدم‌هاش دلگیرم از این مردم نامحترم، مریم! از دوستانِ دشمن و از دشمنانِ دوست دارم فراوان نیز من دور و برم، مریم! اندوهمان هرچند بسیار است، حرفی نیست ما با همیم این‌روزها را دست کم، مریم! طاقت بیاور مثل من! راه گریزی نیست باید گذشت از روزگارِ پُر سِتم، مر…

زندگی دور از تو روی دور غم افتاده است بی‌تو حتّی دلخوشی‌ها از سرم افتاده است آن‌چه من می‌خواستم چیز فراوانی نبود سهم شادی‌های من بسیار کم افتاده است! برگ‌برگ دفترم خیس است از اندوه تو این غزل‌ها قطره‌قطره از قلم افتاده است من‌ شکستم... سوختم! امّا نیاوردم به رو گاه اگر دیدم به ابروی تو خم افتاده است داغ سنگین تو پشت واژه‌هایم را شکست کار سنگ و آینه گویا به هم افتاده است هی تو خندیدی و من هی گریه کردم بارها با هم…

برای چشم تو جز من کسی ترانه نگفت از آن دو آهوی سرمست، عاشقانه نگفت میان این همه عاشق کسی به غیر از من کبوترانه به آغوشت "آشیانه" نگفت کدام شعر مرا خوانده‌ای که از تو در آن به شوق یاد نکرد و به هر بهانه نگفت؟ چگونه با تو بگویم دلم پر از درد است؟ که هیچ واژه‌ای از این غم زنانه نگفت! قسم به موی سپیدم که رنج‌هایم را نشان آینه داد و به جز به شانه نگفت سکوت کردم و بغضم شکست... امّا اشک چه رازهای مگویی که دانه‌دانه نگف…

مصیبت‌های بسیاری برای من به بار آمد دلم با هرچه پیش آمد به جز دوری کنار آمد چه بر من رفته که هر گاه شعر تازه‌ای گفتم به استقبال او چشمان خیس سوگوار آمد اگر لبخند شیرینش زمانی التیامم داد برای زخمِ کاری، تلخ‌کامی بی‌گدار آمد زمستان رفت امّا همچنان اینجا زمستان است کسی باور نخواهد کرد اگر روزی بهار آمد برای زندگی با او زمان کم بود... امّا حیف رسیده موقع رفتن... قطار آمد! قطار آمد! #لیلا_مهذب #مهرماه۱۴۰۴

دلخوشم با تو، به عشق تو، به این دیدارها با چه شوری در دل من شد عجین دیدارها! با وضوی اشک می‌آیم به استقبال تو عشق آیین من است و اصل دین، دیدارها! حس من با بودنت خوب است... حالم را ببین! هوش از سر می‌برد این دلنشین‌دیدارها! می‌رسی از راه، امّا بوی رفتن می‌دهی توامان شاد است و اندوه‌آفرین دیدارها! شرح حالم را نمی‌گویند آه... این واژه‌ها می‌گذارم نقطه‌چین بعد از چنین دیدارها انتهای این روایت تلخ، امّا دیدنی‌ست گریه…

همایش فصلی "به ساعت اصفهان" پاییز ۱۴۰۴

قفس باز است امّا راه من تا آسمان، بسته زمین پای مرا محکم به چندین ریسمان بسته بهار آمد ولی من همچنان بی‌برگ و بی‌بارم یقین دارم که بختم را به جادویی خزان بسته! نوازش کن مرا ای عشق و لبریزم کن از خواهش گلی پژمرده‌ام... جانم به دست باغبان بسته! مرا رسوای عالم کرده این عشق و خیالی نیست چه بیم از دیگران دارد کنیزِ دل به خان بسته!؟ خوشم با یار دیرینم که تنها اوست تسکینم غم است و چشم _جز بر من_ به روی دیگران بسته! قفس…

گربه را در حجله‌اش "غم" از همان آغاز کُشت عشق، ما را زنده کرد و عشق، ما را باز کشت شک ندارم زندگی چیزی جز آزادی نبود این اسیرِ در قفس را حسرت پرواز کشت پرده از اسرار دل برداشت... امّا در سکوت! اشتیاق موج را ساحل پس از ابراز کشت من به هر سازی که دنیا زد به آن رقصیده‌‌ام گاه جان بخشید عشق و گاه با هر ساز کشت! سرنوشتم بود در تنهایی خود بشکنم خلوت آیینه‌ را دنیای سنگ‌انداز کشت روی برگرداند از من... از کنارم دور شد! …

مرا چه غم؟ که درآمیخته‌ست غم با عشق دلم رضاست به عهدی که بسته‌ام با عشق برای از تو نوشتن سخن فراوان است قبول کن که بگویم اگرچه کم، با عشق! مرا بخوان؛ که زمین‌گیر بارگاه توام اگرچه پیش تو می‌رقصد این قلم با عشق دلم هوای تو کرده‌ست و سخت دلتنگم دم از تو می‌زند این خسته، باز هم با عشق... شکوه صحن تو در شعر من نمی‌گنجد فقط نگاه _در این وقت مغتنم_ با عشق! دو چشم نه... که دو ابر سیاه سرگردان عجیب نیست ببارد در این حرم…