لانتــــ♘ــــور

واپسین روزهای تابستان در روزگارِ کودکیِ من این طور بود که یک روز پدرم با دستانی پر از دفتر و مداد و خودکار و پاک کن که از فروشگاه اتکا بصورت سهمیه می‌گرفتیم می‌آمد خانه... مداد‌های پارس و سوسمار نشان، خودکارهای بیک و پاک کن‌ها فکتیس... کتاب‌ها را هم همان روزها از مدرسه تحویل می‌گرفتیم. مشمّا می‌خریدیم با نوار چسب یا کاغذ کادو و کتاب‌ها و بعضی‌ وقت‌ها دفترها را جلد می‌کردیم، آماده برای شروع مدارس... ما یک مشت بچه آفتا…

اینایی که زیاد می‌گفتن «خسته‌ام» و مدتیه دیگه نمی‌گن، اینا خستگیشون درنرفته. اینا دیگه حتی برای گفتن «خسته‌ام» هم جون ندارن!

عزیزم! یک سی‌دی پیدا کردم که تا خرخره پر است از آهنگ‌های قدیمی. ته گودترین کمد خانه. همان آهنگ‌هایی که گوش دادن‌شان مثل کشیدن ضامن نارنجک‌ است. امروز صبح با خوف و لرز گوشش دادم. آهنگ اول آهنگ مری لسلین بود. همان که صدایش را مثل بوق کشتی کلفت می‌کرد و می‌گفت بوسه‌ی تو از پوست من عمیق‌تر است. همین یک جمله‌اش کافی بود که ضامن نارنجک خاطراتم را بکشد و یاد تو بیفتم و بپکم. عزیزم! یاد هیلمن قرمز پدرت افتادم. یاد کوچه‌های د…

خردسال بودم، بزرگ‌ترها زل زده بودند به صفحه چهارده اینچِ تلوزیون سیاه و سفید، عابدزاده سه پنالتی از کره شمالی گرفت، بعدها فهمیدم لباسش سبز بود، عابدزاده پنالتی‌ها را گرفت، پشتک زد، باقی تیم روی سرش ریختند، عابدزاده روی پیست تارتانِ پکن پرچم بزرگی را گرفته بود و دور افتخار می‌زد. آن آوردگاه برای من شروع چیزی بود به نام عشقِ به تیم ملی... عشقی که سالهاست به نبض و تمام سیستم عصبی من مانند ده‌ها میلیون نفر دیگر گره کور خ…

من به خودم و قلبم يک مشت كلمه بدهكارم. بدهكارم كه برات بنويسم از اينجايي كه من وايستادم دلتنگي از نوک انگشت پام شروع كرده خوردنم، انگاري كه من كاغذ باشم، دلتنگي موريانه. من طلا باشم دلتنگي جيوه. من پلاستيك باشم، دلتنگي اسيد. از اينجا همه‌چيز شكل موقع هايي كه عينک نزدی. از اينجا كه من وايستادم بغض داره مي‌رقصه توی گلوم و چشم‌هام داره با قطره هاش خودشو واسه يک هق‌هق آماده ميكنه. بلد نبودم جوابت رو بدم، بلد نبودم تو اين…

ماگدا: به من بگو ببینم، چرا منو دید می‌زنی؟ تومک: چون دوستت دارم... راست می‌گم. ماگدا: چی می‌خوای؟ تومک: نمی‌دونم. ماگدا: می‌خوای منو ببوسی؟ تومک: نه. ماگدا: می‌خوای با من بخوابی و عشق‌بازی کنی؟ تومک: نه. ماگدا: می‌خوای با من سفر کنی؟ بریم به مازوریا یا بوداپست؟ تومک: نه. ماگدا: پس چی می‌خوای؟ تومک: هیچی. ماگدا: هیچی؟ تومک: هیچی. 📼 فیلمی کوتاه درباره عشق 📣 کریستف کیشلوفسکی

عشق را از ما دریغ کرده بودند، وقتی باید آن را یاد می‌گرفتیم. بوسه‌ها و بغل‌ها را از توی کتاب‌ها حذف کردند و جای‌اش اسم کوه‌ها و بیابان‌ها را گذاشتند که یادآور فاصله باشد، همین تجربه‌ی بیهوده‌ی ابدی. آدم‌های عاشق همیشه خطاکار بوده‌اند و عشق همیشه ممنوع بوده و پنهان در پستوی خانه. ما نمی‌دانستیم آن چیزی که یک روز در درون‌مان شروع کرد به وول خوردن، اسمش چیست. نمی‌دانستیم چرا تاب نداریم اما تب، تا دل‌تان بخواهد. نمی‌دانس…

در شب کوچک من، افسوس باد با برگ درختان میعادی دارد در شب کوچک من دلهرهٔ ویرانیست گوش کن وزش ظلمت را میشنوی؟ من غریبانه به این خوشبختی مینگرم من به نومیدی خود معتادم گوش کن وزش ظلمت را میشنوی؟ در شب اکنون چیزی میگذرد ماه سرخست و مشوش و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است ابرها، همچون انبوه عزاداران لحظهٔ باریدن را گوئی منتظرند لحظه‌ای و پس از آن، هیچ. پشت این پنجره شب دارد میلرزد و زمین دارد باز میماند از چر…

بهم گفت: چرا ساکتی؟ می‌خواستم بگم: من؟! من که همه‌ش دارم وراجی می‌کنم. که یادم افتاد وراجی‌هام با خودم تو دلم بود.

همیشه واسم جالب بود که این تله رو چجوری میزارن!

وقتی پول میریزم تو حسابم!

چهار خط بنویسم به یاد هدایت کاف. هفته‌ی پیش تهران بودم. خیابان جلفا را پیاده می‌آمدم پائین. روی علمک گاز خانه‌ای، یک نفر برچسبی زده بود قدِ دو بند انگشت و رویش نوشته بود: «دُوسْتَتْ دارَمْ!». شش دانگ‌ این دو کلمه را اعراب گذاری کرده بود. همین بود که یاد هدایت کاف افتادم. همیشه ایمیل‌هایش به شیدا را این‌طور شروع می‌کرد که: «شِیدای مَنْ! دُوسْتَتْ دارَمْ». بعد هم سلام و احوال‌پرسی و الباقی روضه‌‌ی روزانه. تک‌تک کلماتِ …