خدای مهربان

جلوی میز کارتون یا میز تحریرتون یا توی نوت گوشیتون اینو بنویسید "یه قانونی هست که میگه: تو الان تو گذشته‌ی آیندتی پس ‌جایی واسه پشیمونی نذار.‌"

خدایااا... من یه دلِ کوچیک دارم... خودت می دونی چقدر زود دلم می لرزه... یه لبخند... یه توجه... یه نازِ دنیا... کافیه دلم بره، حواسم پرت شه... منو محکممممم بگیر بغلت... سفتِ سفت... جوری که هیچ چیزی نتونه ازم دورت کنه... نذار از دستت برم...نزاراز دستت بدم...باشه؟!🤍

خدایا... دنیا با همه ی محبتاش،نتونست روحِ منو سیر کنه... ولی یه ذره عشقِ تو، از من یه آدمِ تازه ساخت... بی پناه بودم؛ عشقت پناهم داد ... در به در بودم؛ عشقت راه خونه رو نشونم داد... می ترسیدم؛ عشقت امنیتم شد... ضعیف بودم؛ عشقت قویم کرد... من این نبودم قبل تو... عشق تو معجزه ی زندگی منه... نگه دارم کنار محبتت، خودت یا حبیب من لا حبیب له...

تا حالا شده با خودت بگی من که به کسی بدی نکردم، پس دارم کارمای چیو پس میدم؟ آیا واقعاً کارما واقعاً وجود داره؟ یا فقط دلمون میخواد باور کنیم آدم‌ها تاوانِ کارهاشون رو میدن؟ از نظر روان‌شناسی، کارما به معنای «قانون قطعیِ جهان» قابل اثبات نیست این‌که هر کار بدی حتماً برگرده به خود آدم… اما یک چیز واقعیه: رفتارهای ما فقط یک اتفاق نیستن و کم‌کم تبدیل میشن به الگوی زندگیمون… کسی که مدام دروغ میگه، خیانت میکنه یا دیگرا…

❓ سوال: چطور می‌تونم خدا رو بیشتر توی زندگیم حس کنم؟ 💬 جواب: کمتر همه‌چیزو کنترل کن... کمتر خودتو بیمه کن... از لاکِ امنِ زندگیت بیا بیرون... برو سمتِ ناشناخته‌ها... برو توی دلِ ترسات... همون‌جا که دیگه حساب و کتابات جواب نمی‌ده... همون‌جا که هیچ‌کس نمی‌تونه نجاتت بده... دستت رو ول کن و دستِ خدا رو بگیر... بعضی صداهای خدا فقط وسطِ ترس شنیده می‌شن... همون‌جا که آروم می‌گه: «لا تَخَف...»

سختی‌ها نشون میدن دلت چقدر «معنا» داره ... روزای راحت خیلی چیزا رو قایم می‌کنن ... اما سختی که میاد، همون‌جا معلوم میشه دلت از چی پُره ... اگه توی دلت معنا باشه، وسط فشار هم یه چیزی تو رو نگه می‌داره ... یه امید، یه باور، یه دلیل برای ادامه دادن ... به همین چیزها میگن معنا؛ معنا یعنی: یه چیزی توی دلت هست که نمی‌ذاره با هر سختی فرو بریزی ... برای همین روزهای سخت فقط درد نیستن ... یه جور آینه‌ان. آینه‌ای که نشونت میده …

❓ سوال: زندگی چرت، مزخرف و پوچه ... یا ما هنوز رمز لذت بردن ازش رو بلد نشدیم؟ 💬 جواب: زندگی مزخرف نیست ... زندگی بیش از حد عمیقه برای نگاه سطحی ما ... این تو نیستی که کم آوردی ... این نگاهیه که هنوز بالغ نشده ... زندگی یه «شاهکار خاموشِ خداست» ... ولی با چشمِ عجول دیده نمی‌شه ... ما با توقعِ زیاد، عجله، و ندانستن قواعدش ... هی ازش طلبکاریم! می‌خوای همیشه حالِ خوب بده ... درحالی‌که اومده «تو رو بسازه» نه فقط «حال ب…

حواسم پرته، ولی تو دقیق‌تر از همیشه نگاه می‌کنی ... خدایا ... من گاهی حواسم به تو نیست ... غرق می‌شم توی فکر، توی آدم‌ها، توی هزار تا شلوغیِ بی‌ارزش ... یادم می‌ره یکی هست که داره لحظه‌به‌لحظه منو می‌بینه، می‌فهمه، می‌سازه ... ولی تو اون‌طرفِ حواس‌پرتی‌های من، هنوز با دقتی عجیب نگاهم می‌کنی ... نه فقط نگاهم، داری منو تربیت می‌کنی ... با همون اتفاق‌هایی که نمی‌فهمم، با همون درهایی که بسته می‌شن، با همون دل‌گرفتگی‌ها…

مرگ، آینه‌ی صداقتِ زندگیه ... هرچی بیشتر نقش بازی کنی ... مرگ برات غریبه‌تر و ترسناک‌تر میشه ... ولی اگه واقعی زندگی کنی همون‌جوری که هستی، نه اون‌جوری که باید به‌نظر بیای، مرگ تبدیل میشه به ادامه‌ی همون صداقت ... مرگ شوخی نداره ... واقعیتِ خالصه ... بی‌فیلتر ... بی‌نقاب ... کسی که این‌طرف، خودش بوده اون‌طرف چیزی برای از دست دادن نداره ... سختیِ مرگ بیشتر از زندگیِ ادایی میاد ... صاف زندگی کن که راحت بری ...

این قشنگترین حرفی بود که تو کل عمرم شنیدم: تو میتونی تو زندگی هزار تا مشکل داشته باشی تا وقتی که بیمار بشی اون موقع فقط یک مشکل داری ناگهان تمام چیزهایی کا نگرانشون بودی بی اهمیت میشن سلامتی فقط یک چیز معمولی نیست همه چیزه، ولی ما اینو درک نمیکنیم تا وقتیکه از دستش بدیم و بعد رویاها فراموش میشن خوشبختی محال به نظر میرسه و زندگی رنگش رو از دست میده الان که هنوز داریش قدرش رو بدون و این جمله رو یادت بمونه: "سلامتی تاجی…

«شکرگزاری… یعنی زندگیتو فقط با چیزایی که نداری تعریف نکنی…» بعضیا کلِ هویتشونو می‌سازن روی: اون چیزی که نرسیدن… اون آدمی که نداشتن… اون رویایی که خراب شد… برای همین هرچقدرم خدا بهشون نعمت بده، باز خودشونو فقیر حس می‌کنن… چون روح، هرجا تمرکز کنه، همون‌جا زندگی می‌کنه… شکرگزاری یعنی روحتو از قبرِ حسرت بکشی بیرون… و یادت بیاد هنوزم چیزایی هست که ارزشِ نفس کشیدن دارن… ﴿ فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴾ ✨

‏ نخواستن،نشدن،نداشتن،ندیدن،نبودن،نفهمیدن همیشه بدنیست! ‏خیلی وقتا ایناس که تورو قوی میکنه و میذاره یاد بگیری همه چیو به راحتی رها کنی! ‏بعضی وقتا اگه بشه،اگه ببینی،اگه بفهمی،و... به ضرر خودته! ‏اینو شاید الان درک نکنی ولی یه روزی به این درجه از درک میرسی که همه نه ها بد نیست.