غزلگاه خلیل خادمی

نوبهاران در غمستان رفت باید از نو تا زمستان رفت مرگ آمد زیر قرآن رفت و خدا هم زیر باران رفت بچه ها مشغول آزادی مشق شب تمرین آبادی ناگهان در بین یک بازی موشک آمد تا دبستان رفت مادری هم اشک را برداشت بمب پنهان توی بغضش داشت هسته ای را در خیابان کاشت آتشی شد تا نیستان رفت موج آمد در خیابان ها بسته شد با عشق پیمان ها شب به شب اعلام طوفان ها مرگ بر... در گوش شیطان رفت زخم هامان جنس بیداری ست سهم ما جز رنج چیزی نیست با…

دلم، روحم، وجودم ، تن ، شکسته گهی یار و گهی دشمن شکسته خودم آندوسکوپی کردم خودم را درون من هزاران من شکسته #خلیل_خادمی_دوبیتی

دست در گردن کوچه انداخته ای در اسارت خاک مانند زنی که سالها پای قرارش مانده گرچه قلب معشوق راهروی زیبارویان است هر طلوع شعر می شوی و همبازی لی لی کودکان هر غروب شانه ات مأمن گنجشکان در طلسم این سنگستان دخیل بسته ای به انگشتان هر شب کسی برایت مولانا میخواند موهایت در خنیاگری باد ، می رقصد شاخه هایت تمام شعرها را گردن گرفته اند ای الهام شاعرانه *رستگاری* به تو نزدیک است #خلیل_خادمی_سپید

هر شب کسی سکوت مرا چنگ می زند غم بچه ی من است ، به من، زنگ می زند بابا سلام : ضربِ نفس هات خسته ست جوری که نبض و رنج، هماهنگ می زند آنقدر پیرتر شده ای در نگاه بوم که درد مو به موی تو را رنگ می زند بابا، بزرگ تر شدم از بغض های تو تصویر من به آینه ات سنگ می زند ⬜. ⬜. ⬜ غم جان سپاس ، اینکه مرا یاد می کنی اینجا سکوت، یکسره آهنگ می زند تنها نشسته ام به امیدی که دلخوشی- آخر سری به آدم دلتنگ می زند هر شام پیش سفره ی …

تو رفتی و به من سیگار دادند مرا برچسب سهل انگار دادند ز بس که شعر ننوشتم برایت به مغزم بیمه ی بیکار دادند #خلیل_خادمی_دوبیتی

لباس فقر را دید و نظر داد کمی با مرگ خندید و نظر داد برای انتخاب سنگ قبرم اجل آمد ، پسندید و نظر داد #خلیل_خادمی_دوییتی

هر روز کلاس ِ درس قرآن دارم در زندگی ام پند فراوان دارم من منضبط و گوش به حرفم ، چون که در خانه معلم دبستان دارم #خلیل_خادمی_رباعی

پیغمبر و آیات و امامم هستی آموزش ِ درس صبح و شامم هستی من عاشق دربست معلم هستم زیرا که تو هم ضامن وامم هستی #خلیل_خادمی_رباعی

یک اتفاق تلخ و نامربوط افتاده ست در من هزاران خنده بی تابوت افتاده ست از خاطراتم انفجار درد می خیزد آتش به انبار پر از باروت افتاده ست غمگینی ام آغوش گرمت را فرو پاشید سنگینی داغ من از بازوت افتاده ست بیهوده می گردی میان شاخه های لخت وقتی که نعش بوسه ها از توت افتاده ست بیدی که طوفانهای سختی را تحمل کرد این بار پیش روت ، با یک فوت افتاده ست یک لحظه هم بالا نمی آید نگاهی که بر روی قاب عکس تو مبهوت افتاده ست وقت…

لبهای تو شاتوت شراب آمیز است موهای تو همرنگ ِ لب پاییز است انگار تمام رنگ ها دست تو دادند ازبس که تمام تو نشاط انگیز است #خلیل_خادمی_رباعی

یک سال فقیر از شعارش پیداست از دولت سرمایه گذارش پیداست بر قله ی صد هزار در فروردین سالی که نکوست از دلارش پیداست #خلیل_خادمے_رباعی

غم تنها شدن در فال می بُرد و روح یار خود بی حال می برد فشنگی که رفیقش خورده، برداشت پرنده کوه غم با بال می برد #خلیل_خادمی_دوبیتی