کتابهاونوشتارتقی جهانبخشی

اگر می بینی درجا می زند پشیمانی ام نه پای شدن دارد خواستنم نه خوش نشین چشمی ام من فانوسی ام که موح به موج پشت می کنم به دریا ... تقی جهانبخشی۶

پلاک دار این تنه ام به شاخه ها می آویزانم خورشید را از برگها کلاه می دوزم برای خاک سنگها بنام من روشن می شوند ... تقی جهانبخشی۶

بگذار به دندانم بکشند ماهیان گرسنه تا مسح آسودگی بکشد جان پرنده ام بعد ازآن قربانی کنم کابوس مور و مار را در خستگی تلقینی که می جود گورم را ! می خواهم زیر سر بگذارم جهت آفتاب را بغل کنم هر هیاهویی را در جمجمه ی بی تپشم می خواهم به هنگامه ی نبود فردایم سرشار از غرور قاصدک فرصتی باشم برای بیداری خدای خوابیده ام ... تقی جهانبخشی #عضو_افتخاری👇 @Iranihauk_new 👆🌹🙏🌹👆 #انجمن_ادبی_ایران_لندن

‍ ‍ ‍ 🌺 بنام او جناب آقای : تقی جهانبخشی - با درود ضمن تقدیر و تشکر از حضور ارزشمندتان به اطلاع می رسانم ــ سروده زیبای شما . . به موسسۀ ادبی ایران و لندن « بریتانیا » ارسال و مورد تایید استاد ارجمند « جناب دکتر بهرنگ امان، مؤسس انجمن ادبی ایران و لندن » قرار گرفت و « جهت نشر اثر » و « معرفی صاحب اثر به گروه انجمن ادبی ایران و لندن » و « کانال ادبی انجمن » اشتراک گذاری و نشر داده شد. ــ همچنین به سایر انجمنهای اد…

#برگه_شوندان تاریکی برابر چشم می داشت اگر روشنایی را هراسی نبود! هراس من از چیرگی شبی است که باور روز را از سرزمین یادها برده است ... #تقی_جهانبخشی https://t.me/shavandanpage

بدون چشمداشتی مدام گل می کند سادگیهایم نمی دانی چه حرفهایی به آب داده زبان ساده ام گاه دیوانه سر میخواند سکوت زخمی ام گاه ته نفسی که مانده از قهقهه ی درد تن می زند بیجاتر در تنم! کسی هست کمی زمان را نگه دارد می خواهم از سادگی از تراکمِ این همه زخم پیاده شوم میخواهم آغاز شوم به دیرینگی خودم برگردم به کوچه های راستی به رفته های کودکی ام ! تا کجا پشت ترافیکِ بی مهری نگه دارم سنگینی بغض را چگونه میان بیداری کابوسها …

درود به استاد جهانبخشی شاعر، ژرفترین و والا ترین اذهان وقلب ها عموما انهایی که بیش ازهرچه چیز از شعر حظ ولذت می برند ،وشعری که به حق شعرباشد می تواند یک مولفه ی برگزین حقیقت شعرباشدوحاصل برآمد یک تصویر پیشرو به سوی نگرش روشن درباب ذات شعرتعریف می شود، ودرنظام مندی شعریت مساله ی تجزیه وتحلیلی ازمفهوم یک حوزه ی معنایی درماهیت چندمعنایی روابطی ورای کلمه نهفته است،و مستلزم بحثی مفصل است . اما بدین ترتیب وقت…

#برگه_شوندان غروب که آستین بالا بزند جمع و جورتر راه پیدا می کند تاریکی به جمعه ترین حال! سر باز می کنند برکه های تنهایی به هر گوشه ی نادیده ام کسی نیست جان دوباره ای دهد حوصله را به ناممکن ترین احوال بیهودگی ام ! دیگر نمی شود با فکر آسمان بر چهره ی زمین شیار بکشم کمی احساس خوب قرض دهید در ناشادی خاک هوا را شخم بزنم! حالا که حقیقتی نهفته ام میان رازهایی مصنوع کدام هوش به مسیر گمشدگی ام پیدایش می شود می دانم از گذشته…

غروب که آستین بالا بزند جمع و جورتر راه پیدا می کند تاریکی به جمعه ترین حال! سر بازمی کند برکه ی تنهایی به کنج بیهودگی ام ! کسی نیست به ناممکنترین اوقات جان دوباره ای دهد حوصله را ! دیگر نمی شود بافکر آسمان بر چهره ی زمینم شیاری کشید کمی قرض بده احساسی خوب تا هوا را شخم بزنم در ناشادی خاک ! نمی دانم میان رازهای مصنوع هوش کدام حقیقت پیدا می شود به سطح گمشدگی ام ! حالاکه گذشته ی هر اندوه دیر و زود ندارد در سوخت و سو…

نسبتی دارند حرفها با آشوب گره خورده در گلویم گاه بغضی فضا باز می کند برخاسته تر روی پای یک رویا ! گاه جابجا می شود مرز وادادگی ام به دیالوگ چشمها ! نمی دانم از غلظت کدام نگاه به جا بیاورم خود را تا از پای این همه هیچ پاک کنم امضای تاریکی را ! می خواهم بعدازین بی هوا میان دست پاچگی فشنگها که کورانه سر سینه به دیوار می کوبند از پنجره ی رویا پلی بزنم به دیداری روشن ... تقی جهانبخشی

#برگه_شوندان واژه ها گیج از نفسهایی روشن جوهر سطرها گریبانگیر افقی تاریک شعرها پریشان از جغرافیایی دلتنگ رد نگاهها از سر نمی گذرد حالا برای گذشتن از شلیکهای شب در معرض روز روی بیاور به کدهای خاکی که پلاک می شود بر پیکر کمان ابروانی به قامت آرش که با تولدهای در تابوت سوار بر رخش امروز خودخوان حماسه ای دیگراند تو گویی رو به پایان است دنیا در خاکی که مقابل صفرهای تاریخ می گذارد تمامی صد خود را ... #تقی_جهانبخشی …

در این شعر ، صفرهای تاریخ، لحظاتی‌اند که رویدادها در آنها به تهی گاه معنا فروکاسته می‌شوند . اما همین صفرها هستند که به "پلاک شدن" مشروعیت می‌بخشند. "پلاک" در این متن، نماد هویت رسمی است، آن چیزی که بر پیکر سرباز در جنگ می‌نشانند تا اگر تکه‌تکه شد باز شناخته شود. اما شاعر این پلاک شدن را بر "کمان ابروانی به قامت آرش" می‌نشاند. اینجا تناقضی عمیق رخ می‌دهد:از یک سو، پلاک که مساوی است با هویت تحمیلی/تاریخی/رسمی واز سوی…