ایدئولوژی

درین سرای بی‌کسی، کسی به در نمی‌زند به دشت پُرمَلال ما پرنده پر نمی‌زند یکی ز شب‌گرفتگان چراغ برنمی‌کُنَد کسی به کوچه‌سارِ شب، درِ سحر نمی‌زند نشسته‌ام در انتظار این غبار بی‌سوار دریغ کز شبی چنین، سپیده سر نمی‌زند گذرگهی‌ست پُرسِتَم که اندرو به‌غیر غم یکی صلای آشنا، به رهگذر نمی‌زند سایه

باز باران با ترانه با گُهَرهای فراوان می‌خورد بر بام خانه من به پشت شیشه تنها ایستاده: در گذرها رودها راه اوفتاده شاد و خّرم یک - دو سه گنجشک پُرگو باز هر دم می‌پرند این‌سو و آن‌سو می‌خورد بر شیشه و در مُشت و سیلی آسمان امروز دیگر نیست نیلی یادم آرد روز باران گردش یک روز دیرین خوب و شیرین توی جنگل‌های گیلان: کودکی ده ساله بودم شاد و خّرم نرم و نازک چُست و چابک با دو پای کودکانه می‌دویدم همچو آهو، می‌پریدم از سر…

شنیدم که در وقت نزع روان به هرمز چنین گفت نوشیروان که خاطر نگهدار درویش باش نه در بند آسایش خویش باش نیاساید اندر دیار تو کس چو آسایش خویش جویی و بس نیاید به نزدیک دانا پسند شبان خفته و گرگ در گوسفند برو پاس درویش محتاج دار که شاه از رعیت بود تاجدار رعیت چو بیخند و سلطان درخت درخت، ای پسر، باشد از بیخ سخت مکن تا توانی دل خلق ریش وگر می‌کنی می‌کنی بیخ خویش اگر جاده‌ای بایدت مستقیم ره پارسایان امید است و بیم طبیعت شو…

تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای تو پردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای تو ای گل خوش‌نسیمِ من بلبلِ خویش را مسوز کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان قال و مقال عالَمی می‌کشم از برای تو دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار گوشهٔ تاج سلطنت می‌شکند گدای تو خرقهٔ زهد و جام مِی گر چه نه درخور همند این همه نقش می‌زنم از جهت رضای تو شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر کاین سر پُر هوس شود خاک در سرای ت…

آمدن، رفتن، دویدن عشق ورزیدن در غم انسان نشستن پابه به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن کار کردن.. کار کردن.. آرمیدن چشم انداز بیابان های خشک و تشنه را دیدن از سبوی تازه آب پاک نوشیدن هم نفس با بلبلان کوهی آواره خواندن در تله افتاده آهو بچگان را شیر دادن کار کردن.. کار کردن.. آرمیدن یا شبی برفی پیش آتش ها نشستن دل به رویاهای گرم شعله بستن آری.. آری.. زندگی زیباست زندگی آتشگهی دیرینه پا برجاست گر بیفروزیش، رقص شعله اش…

به کجا چنین شتابان ؟ گون از نسیم پرسید دل من گرفته زین جا هوس سفر نداری ؟ به غبار این بیابان همه آرزویم اما... چه کنم که بسته پایم به کجا چنین شتابان به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم سفرت بخیر اما تو و دوستی خدا را چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی به شکوفه ها ، به باران برسان سلام ما را... محمدرضا شفیعی کدکنی

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود برگشت یار سرکشم بگذاش…

در روح و جان من، می‌مانی ای وطن به زیر پافِتَد آن دلی، که بهر تو نلرزد شرح این عاشقی، ننشیند در سخن که بهر عشق والای تو، همه جهان نیرزد ای ایران ایران دور از دامان پاکت دست دگران، بد گهران ای عشق سوزان، ای شیرین‌ترین رویای من تو بمان، در دل و جان ای ایران ایران، گلزار سبزت دور از تو تاراج خزان، جور زمان ای مهر رخشان، ای روشنگر دنیای من به جهان، تو بمان سبزی سر چمن، سرخی خون من، سپیدی طلوع سحر، به پرچمت نشسته شرح این …

دست تو باز می کند پنجره های بسته را هم تو سلام می کنی رهگذران خسته را دوباره پاک کردم و به روی رف گذاشتم آینه ی قدیمی غبار غم نشسته را پنجره بی قرار تو کوچه در انتظار تو تا که کند نثار تو لاله ی دسته دسته را شب به سحر رسانده ام دیده به ره نشانده ام گوش به زنگ مانده ام جمعه ی عهد بسته را این دل صاف کَم کَمَک شدست سطحی از ترک آه ! شکسته تر مخواه آینه ی شکسته را سهیل محمودی

من گداي در پُر دولت آن درويشم كه قدش بهر طمع، پيش شهي خم نشود

یه شب مهتاب ماه میاد تو خواب منو می‌بره کوچه به کوچه باغ انگوری باغ آلوچه دره به دره صحرا به صحرا اون جا که شبا پشت بیشه‌ها یه پری میاد ترسون و لرزون پاشو می‌ذاره تو آب چشمه شونه می‌کنه موی پریشون... تک درخت بید شاد و پرامید می‌کنه به ناز دسشو دراز که یه ستاره بچکه مثِ یه چیکه بارون به جای میوه‌ش نوک یه شاخه‌ش بشه آویزون...

دریای فراوان نشود تیره به سنگ عارف که برنجد تُنُک‌آب است هنوز #سعدی_شیرازی