هفت بیت

گیرم که به هر حال مرا برده ای از یاد گیرم که زمان خاطره ها را به فنا داد گیرم نه تو گفتی ... نه شنیدی ... نه تو بودی ... آن عاشق دیوانه که صد نامه فرستاد تقویم دروغ است ! تو اصلا ننوشتی میلاد عزیز دل من پنجم مرداد با آن همه دلبستگی و عشق چه کردی یک بار دلت یاد من خسته نیفتاد یعنی به همین راحتی از عشق گذشتی یک ذره دلت تنگ نشد خانه ات اباد این بود جواب من دل خسته ی عاشق شیرین رقیبان شده ای از لج فرهاد …

به رفتن از کنار من چه تلخ میکنی شتاب درون بطن فاجعه عذاب میکشم عذاب دوباره وصله های عشق به چینی شکسته ام زنی، درون آینه به سنگ میشود خطاب شکسته شد تمام من شدم شبیه احتمال کنایه میکُشَد مرا به پشت خیس این نقاب جهان ،سقوط و فاجعه میان ساحت غزل کویر خشک خاطرم در آرزوی یک سراب و جمعه ای که میرسد به کوچه سار خاطرات شدم شبیه پنجره به هرم تیغ آفتاب #دلارام_ترابی @haftbeyt

❤1

🌿 کجاست پیک اجل تا بگیرمش در دم کجاست مستی ی بی تو ! بریز ساقی سم تو نیستی که ببینی چگونه با ترتیب نشسته پشت سر هم عذاب و غصه و غم بدان که قاتل من فکر زیر باران است چه بی صداست شکستن به شیوه ی نم نم میان دفتر مشقم نوشته ای شعری هنوز هم که هنوزست غرق سرمشقم هنوز هم که هنوزست چشم تو اینجاست هزار خاطره داریم ما دوتا با هم دعا بکن که بمیرم , به این روش شاید... خیال چشمه ی چشمت نمی رود کم کم #رضا_گلستانی 🌿 @haft…

مانند شیشه ای که خریدار سنگ بود این دل شکستن تو برایم قشنگ بود رؤیای باشکوه رسیدن به ساحلت آغاز خودکشی هزاران نهنگ بود ماه شب چهاردهی که تصاحبت چون حسرتی به سینه ی صدها پلنگ بود خوشبخت آن دلی که برای تو می تپید خوشبخت آن دلی که برای تو تنگ بود تو یک جهان تازه پر از صلح و دوستی من کشوری که با همه در حال جنگ بود با من هر آنچه از تو بجا ماند نام بود از من هر آنچه بی تو بجا ماند ننگ بود پایین نشسته ام که تو بالا نش…

یا بیا این داغ را از عمق جانم دربیاور یا بیا نام خودت را از دهانم دربیاور بر زبان من نمی‌آید به جز نام عزیزت نام خود را دیگر از ذهن و زبانم دربیاور گر در آغوشم نمی‌آیی ملالی است اما حسرتت را از میان بازوانم دربیاور ابروانت را کمی باریک تر بردار بانو کم کم این شمشیر را از استخوانم دربیاور می‌توانستم اگر از یاد می‌بردم غمت را یاد خود را از ضمیر ناتوانم دربیاور زیر پای رفتن تو خرمنی از برگ خشکم شعله‌ای بردار و دود…

هرگز تو هم مانند من آزار دیدی؟ یار خودت را از خودت بیزار دیدی؟ آیا تو هم هر پرده‌ای را تا گشودی از چارچوب پنجره دیوار دیدی؟ اصلاً ببینم تا به حالا صخره بودی؟ از زیر امواج آسمان را تار دیدی؟ نام کسی را در قنوتت گریه کردی؟ از «آتنا»گفتن «عذابَ‌النّار» دیدی؟ در پشـت دیوار حیاطی شعر خواندی؟ دل‌کندن از یک خانه را دشوار دیدی؟ آیا تو هم با چشم باز و خیسِ از اشک خواب کسی را روز و شب بیدار دیدی؟ رفتی مطب بی‌نسخه برگردی …

❤1

در نگاهِ خلق، از دیوانگان کم نیستم فکرِ زخمی دیگرم، دنبال مرهم نیستم ظاهرم چون بید مجنون است و باطن مثل سرو از تواضع سر به‌ زیر انداختم ؛ خم نیستم لطف خورشید است اگر از ماه نوری می‌رسد آنچه فهمیدی غلط بود آنچه هستم ، نیستم شیشه‌ای نازک‌دلم ؛ اما بدان ای سنگدل ! خرد شد هرکس که می‌پنداشت محکم نیستم جام زهرت را بیاور! من برای زندگی بیش از این چیزی که می‌بینی مُصمم نیستم #حسین_دهلوی @haftbeyt

❤1

یک نیمه‌اش شیطانی و نیمی خدایی بود! نه آدم دوری، نه اهل آشنایی بود! هم لهجه‌ و هم چهره‌‌ی مخصوص خود را داشت! من آخرش اصلاً نفهمیدم کجایی بود! ـ در اوج گرما ـ تشنه با هم می‌شدیم، اما - من فکر آب سرد و او در فکر چایی بود! وقت قرار اصلاً نباید دیر می‌کردم؛ چون آدم "دیگر نمی‌خواهم بیایی!" بود! از روزهای مبهمی پر بود تقویم‌اش!؛ در بینشان یک تیک، روز آشنایی بود! از روزهای خالی تقویم ‌می‌ترسید! از اولش دلواپس روز جدایی…

❤1

من پادشاه سلسله‌‌ای نامبارکم بیهوده دلخوشید به یاران اندکم تنهایی بزرگ مرا حس نکرده است هرگز کسی جز آتشِ سیگار و فندکم آن غنچه‌ام که حسرت باغی بزرگ را جا داده‌ام به سینه‌ی گلدان کوچکم من چهره‌ام مهیب و صدایم شنیدنی‌ست چون نیمه‌ای پلنگم و نیمی چکاوکم نفرین به روزگار سیاهم که گشته است دل بسته‌ی نگاه کلاغی، مترسکم خود را فریب داده‌ام و فکر می کنم دنیا بزرگتر شده از پشت عینکم آن شاه ابلهم که شبی تاج خویش را بخشیده‌…

❤1

غرقِ غبارم، خاکِ خوزستانم انگار مثل خوره افتاده غم در جانم انگار جای رطب، خشخاش در من رشد کرده من کِشتِ پنهانِ بلوچستانم انگار از بس زمستان بود در این بی‌بهاری پژمرده شد شمشادِ سی‌سنگانم انگار هر مصرع از شعرم دو صد تفسیر دارد صدها مجلّد شرحِ المیزانم انگار روزی یقین نقشی به جا می‌ماند از من چون طاقِ کرمانشاهی بُستانم انگار هر تکّه از من را به یغما برده دستی آری، شبیهِ کشورم ایرانم انگار #فاطمه_اتحاد @haftbeyt

این حرفِ یه سربازه ، از غربت یه سنگر یک نامه ی خون آلود ، از جبهه ی خاکستر با بوسه به دستای ، مادرش شروع میشه میدونه که این سنگر ، فردا زیر آتیشه میگه اسم اون کوچه ، اسم من نشه مادر اسم نسترن روشه ، چه اسمی از این بهتر نسترن رو میشناسی ، اون دخترِ همسایه است میخواستم عروست شه ، اما بعدِ آتش بس برق چشم اون اینجا ، تووی جبهه با من بود اون دلیل جنگیدن ، اون معنی میهن بود مادر نکنه یک وقت ، خون منو بفروشن اونا…

بردار قاب عکس مرا از برابرت شاید که صاف شد دل از من مکدرت من هم شبیه شال تو سربار اگر شدم درگیر من مباش و مرا وا کن از سرت من هم از این به بعد یکی مثل دیگران من هم از این به بعد به جای برادرت... از حرفهای من که پریشان نمی‌شوی!؟ بالا نیامده‌ست که آن روی دیگرت!؟؟ پای تو بسته نیست! اگر فکر رفتنی بدرود! خیر پیش! خدا یار و یاورت... #علیرضا_نورعلیپور @haftbeyt