گزینهٔ شعر معاصر

انتظارت را می‌کشم ای مرگ که چهرهٔ نامرئی‌ات در تمام عکس‌ها پیداست انتظارت را می‌کشم ای مرگ ای تنهاترین معشوق که بوسیدنِ پاهایت را باید تا آسمان ادامه داد #پوریا_پلیکان

چرا شما نمی‌گویید در فصل بعدی داستان من كجای این خانه ایستاده‌ام و بروز ماه بر انگشت من چه ساعتی خواهد بود؟ من كه از ایفای روشنی، شكایت نكرده‌ام فقط آیینه را گم كرده‌ام و ساعتی را كه وقوع این خانهٔ تاریک است. #نازنین_نظام_شهیدی

از آن غروب غم‌انگیز همین چشم‌ها را با خود آورده‌ام نگاهشان کن! نگاه کن این سوگواران سرگردان را و سعی کن فراموش نکنی گریستن برای تو تنها وظیفه‌شان بود #لیلا_کردبچه درنا در بزرگراه، چاپ اول، نشر واج، ۱۴۰۳، ص۲۷.

حقیقت دارد که عشق آدم را تکه‌تکه می‌کند و مرگ ناچار می‌شود اجزای بیشتری را با خودش ببرد #لیلا_کردبچه درنا در بزرگراه، چاپ اول، نشر واج، ۱۴۰۳، ص۷۴.

چشم باز می‌کنم رفته‌ای! دست تکان می‌دهم مرده‌ای! پا روی خواب ماه گذاشته یک نفر پرده را کشیده است! #حمیدرضا_بصیرت از زمستان تنها تو بودی که آب می‌شد، چاپ اول، نشر واج، ۱۴۰۳، ص۱۹.

و سرانجام زنی که اجزای صورتش عبارت‌اند از چشم و ابرو و بینی و‌خمیازه، یک روز صبح چهار بار صبحانه خواهد خورد تا باورش شود بیدار است و به دست‌هایی که سال‌ها برای گرفتن دست‌هایت تمرین کرده‌اند خواهد گفت: «وقتش است!» نگاه کن به من به این تن فرسوده به این بضاعتِ مُزجاة زنی که با آخرین سکه‌اش به بازار آمده و دارد برای عوض کردن جای خالی‌ات با خودت چانه می‌زند نگاه کن به دست‌هایم به این دو‌مبارز‍ِ تیزچنگِ خسته که یکی می‌گ…

تو ناگهان بودی مثل صبح آن شنبهٔ بی‌هنگام که پرده را کنار زدم برف آمده بود و به رخت‌خواب برگشتم #لیلا_کردبچه درنا در بزرگراه، چاپ اول، نشر واج، ۱۴۰۳، ص۱۵.

فواره در شیون عمودی فواره قصه‌ایست اما دریغ و درد که در اوج آن کلام - چون قصه‌های کودکی، اندر مجله‌ها- در نقطه‌ای به کام، نوشته‌است: ناتمام. #محمدرضا_شفیعی_کدکنی نامه‌ای به آسمان، شش دفتر شعر، تهران: سخن، ۱۴۰۲، ص۲۱۹.

در سحرگاه سر از بالشِ خوابت بردار کاروان‌های فروماندۀ خواب از چشمت بیرون کن باز کن پنجره را تو اگر باز کنی پنجره را من نشان خواهم داد، به تو زیبایی را بگذر از زیور و آراستگی من تو را با خود تا خانهٔ خود خواهم برد که در آن شوکتِ پیراستگی چه صفایی دارد آری از سادگی‌اش، چون تراویدن مهتاب به شب مهر از آن می‌بارد باز کن پنجره را من تو را خواهم برد به سرِ رودِ خروشانِ حیات آب این رود به سرچشمه نمی‌گردد باز؛ بهتر آن است …

Photo, posted without a caption

با هیچ زن جز تو دل دریا شدن نیست یاراییِ درگیر توفان­‌ها شدن نیست در خورد تو، ای هم تو موج و هم تو ساحل! جز ناخدای کشتی مولا شدن نیست تو نور چشم مصطفی و کس به جز تو در شان شمع محفل طاها شدن نیست تو مادر سبطینی و غیر از تو کس را اهلیّت صدّیقه­ی کُبرا شدن نیست نخلی که تو در سایه­‌اش آسودی او را در سایهٔ تو، حسرت طوبا شدن نیست ای عالم امکان خبر، تو مبتدایش آن جمله­‌ای که درخور معنا شدن نیست سنگ صبور مردی از آن­گو…

‏غَسّلها وکفّنها ثم جَلسَ وحیداً یَبکیها بَعدَها هَمسَ في لحدها: "زهراء، أنا عَلي" ---------------- غسلش داد و کفنش کرد آن‌گاه نشست و تنها برایش گریست. بعد آرام درون قبر گفت: «زهرا، منم علی..» ■ السَّلامُ عَلَيْكِ أَيَّتُها الصِّدِّيقَةُ الطاهِرَة. @sherarabimoaser