هزار من

هنوز هم با وجود این سیاهی‌ها، پُر از شجاعتم.

File, posted without a caption

واقعا نمی‌تونم با ذهنم تنها بمونم. در ثانیه خودم رو به خاک سیاه می‌نشونم.

خسته‌م و هیچی رفعش نمی‌کنه. خستگیم با خواب زیاد، تفریح‌های آنچنانی، سفر و ریلکس کردن کم نمی‌شه. باید کلا همه‌چی پاک شه؛ یه‌شب بخوابم و صبح بیدار شم ببینم همه‌چی تغییر کرده و اینها همش خواب بوده. همه‌چی پاک شده و نیازی نیست من کاری بکنم، توضیحی بدم یا تغییری ایجاد کنم.

گاهی اوقات نیاز داشتم که بشنوم تقصیر من نیست، حتی اگر واقعا من مقصر بودم. دوست داشتم به آغوش کشیده بشم، حتی اگر منفورترین نسخه‌ی خودم بودم. دلم می‌خواست یه دستی برای کمک کردن برام دراز بشه، حتی اگر نردبون برای بالا اومدن از چاه وجود داشت. واقعا نیاز داشتم که انتخاب‌های دیگری برام روی میز چیده شده باشه، حتی اگر قوی بودن و صبر کردن تنها چاره‌ی زندگیم و کلید باز شدن درهای بسته بود.

اینکه به کسی نگی واقعا داره چی می‌شه، قوی‌تر نشونت نمی‌ده. یک‌بار هم که شده دستتو از روی اون زخمِ عفونت کرده‌ی سربازت بردار. یک‌بار که قطره‌های خون بپاشه توی صورتش و خورده شدن وجودتو ببینه، فکر نکنم دلش بخواد برات دَم از ادامه دادن بزنه. "گاهی اوقات ادامه دادن، کش دادن یه زخم کهنه‌ست؛ نه درمان."

دیگه برام مهم نیست که چی راسته و چی دروغه، چی درسته و چی غلطه. می‌خوام باورش کنم. آدم وقتی خوش‌باور باشه، همه‌چی براش راحت‌تر می‌گذره.

امروز همکارم تمام وسایل باقی‌مونده‌ی کِشویی که برای من بود رو، داخل یک‌جعبه‌ی بزرگ برام فرستاد کرد. دونه‌دونه همه رو از توی جعبه درآوردم؛ کتاب، آینه، ظرف بادوم و کشمش، استامینوفن، خودکار، جزوه، کرم دست و از این نوع خرت‌و‌پرت‌ها که یک عطر پلمپ و بسته‌بندی شده نظرم رو جلب کرد. اصلا یادم نبود عطری خریده یا هدیه گرفته باشم. به‌نظرم گرون و خوشبو میومد. هرچی فکر کردم یادم نیومد. بازش کردم و با اولین بو، دلم ریخت. خیلی دلم …

با حسی که می‌گه راه رو کلا اشتباه رفتی باید چیکار کرد؟

جمله‌های "دیگه گذشت" یا "دیگه تموم شد" یا "دیگه بهش فکر نکن" همیشه اذیتم می‌کنن. من نمی‌تونم بهش فکر نکنم. یه اتفاقی که نباید می‌افتاد، افتاد و یا برعکس، یه اتفاقی که باید می‌افتاد، نیفتاد و کاری از من ساخته نیست؛ اما مغزم این رو قبول نمی‌کنه. مغزم نمی‌پذیره که زندگی هنوز جریان داره، هرروز صبح آفتاب می‌زنه و هرشب ماه بیرون میاد و زمین و سیارات تو مدارهاشون گردش می‌کنن اما من نمی‌تونم زمان رو به عقب برگردونم. مغزم با …

یک نوعی از دلتنگی هست که من بهش میگم «دلم برات تنگ شده‌ی خالی». دلم برات تنگ شده، اما نه دلم برات تنگ شده‌ای که دلم بخواد بخاطرش ببینمت، باهات حرف بزنم، یا حتی بهت پیام بدم. هیچی. کاری نمی‌کنم اما دلم برات تنگ شده. دلم برات تنگ شده‌ی خالی.

آدم‌ها متوجه مرز باریکِ "همیشه مراقب بودن" و "مدام یادآوری کردن" نمی‌شن و این عذاب‌آوره. وقتی ازت می‌خوام مراقبم باشی یعنی از دور حواست بهم باشه، بهم زیرچشمی نگاه کن تا فرونپاشم، هرلحظه آماده باش تا جلوی افتادنم رو بگیری چون حفظ تعادل دیگه برام معنایی نداره، مراقب باش تا به‌جای پاک کردن زخمام با دستمال، روشون الکل نریزی و هولم ندی توی آتیش تا گُر بگیرم. باشه؛ مراقبم نباش. ولی چرا یادآوری می‌کنی؟ چرا همش به یادم میاری…