فصل تبخیر

هر شب می‌آید این تاریکی دریای سُرمه در گلویم می‌گذاردو برمی‌دارد از من چیزی به آب می‌دهد. با پلک‌های بسته می‌شنوم سایشِ دستی را که سرد می‌چرخدو وجب به وجب پوکم می‌کند از تو تنها التهابِ ردّی سرخ بر پوست و شکافی در اعماق که فردا تمامِ تنم را می‌‌بلعد حالا شورم و در امتدادِ تنم شناورم حالا بالاتر از گلو، غرقم اما با پلک‌های بسته، خیال می‌کنم تارانده‌ام سیاهیِ دریا را و نمی‌دانم که باز می‌کنم پلک‌و می‌بینم: دیگر، …

Signed Delgarm Hojjat

متن زیر را دو سال پیش نوشتم. یکی از آن صدها متنی بود که صرفا نوشته شده بود تا نوشته شود؛ و دیگر خوانده نشود. اما، دیروز خیلی اتفاقی بهش برخوردم. خواندمش و بدجوری با این متن همدلی کردم. خیلی به این روزهام شبیه بود. می‌گذارمش اینجا شاید کسی دیگر هم این احساسات شبیه به چیزی که من تجربه می‌کنم را بفهمد. مگر همین تفاهم بشر را به هم نزدیک نمی‌کند؟ الی الی لاما عزوتانی؟ * من با نقش‌های پیراهنم خاطره می‌ساختم …

Signed Gloomy Aitch

Listen to هزار سایه از دوزخ by keyvan talebkhani on #SoundCloud https://soundcloud.com/keyvan-talebkhani/tcb38kcqpsr2?p=a&c=1&si=51a5fbe7b4e043b287f0168fd72474a7&utm_source=other&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing

Signed Keyvan Talebkhani

«آزادی و تو» ۱ به تصویر درختی که در حوض زیر یخ زندانی‌ست چه بگویم؟ من تنها سقف مطمئنم را پنداشته بودم خورشید است که چتر سرگیجه‌ام را همچنان که فرو نشستن فواره‌ها از ارتفاع گیج پیشانیم می‌کاهد ـــ در حریق باز می‌کند؛ اما بر خورشید هم برف نشست. چه بگویم به آوای دور شدن کشتی‌ها که کالاشان جز آب نیست ـــ آبی که می‌خواست باران باشد ـــ و بادبانهاشان را خدای تمام خداحافظی‌ها با کبوتران از شانه‌ی خود رم داده‌ست؟ ۲ خیش‌ها …

Signed Keyvan Talebkhani

«مدیحه و مرثیه» به خاطر موسمی که نمی‌توانم به شعر بیفزایم ۱ در مرگ موسمی که هیچ‌گاه نخاهم توانست به شعر بیفزایم، به گلوی آوازخان تو چندان آسمان می‌بری که من از تو می‌خواهم شانه‌ی خود را باران کنی. اگر مهتاب سوت سوتک گزمه را به گردن غوکها می‌آویزد، اگر عابر حق دارد در وجود اشک بر گونه‌ی هر آن که چتر [باز نکرده شک کند، من بر خان مفرغی‌ی شام، با هفت برادران فلک و [مسعود کیمیا، باران را تا غروب کبوترانی که کشیدگی‌ی تن‌…

Signed Keyvan Talebkhani

۶ به کجا رسیده بودیم که زمان را بر مثال اسطوره‌یی [می‌نگریستیم؟ از کف شعر که جزر کامل چشمان توست، گلهای ابدی‌ی اقاقیا، بهار را اعتراف می‌کنند. آن جا که عطش شاخصتر از شاخکهای عظمتی‌ست [حشره‌وار که سرگردانیم را در تیزترین واحد زمان میزان می‌کند و عقربه را به روی انفجار زرد گلهای ساعتی میکشد، آن جا که تفنگ یاغیان در پیچ و خم جنگل می‌تواند برق زند، پیشانی‌ی تو مقدارِ روشناست. ۷ ای نگفته‌های مخطط که در نقشه‌ی خونم شبه‌جز…

Signed Keyvan Talebkhani

ماه‌ها تظاهر به کوری کردم. نمی‌خواستم پاریس را ببینم. به من چه! حالا نوستالژی چهره دیگرش را نشان می‌داد، چرا که تبعید مثل “جانوس” یونانی دو چهره بود. دیگر فاصله و مسافت نبود. من در فاصله بودم. حالا نوس بود، یعنی زادگاه بود که به زور وارد زندگی‌ام می‌شد. چند بار ایرانی‌ها وسط راه سفارت ایران غافلگیرم کردند که می‌خواستم بروم گذرنامه بگیرم تا به ایران برگردم. مست زادگاه بودم. حالا عشق به جایی بود که ترکش کرده بودم. بعد …

Signed Keyvan Talebkhani

یک عمر به انتظار دیدارت در خاموشی و دریا به انتهای کوچه خیره شدیم در یک پاییز در انتهای شبی که آویخته به گل های یخ بود نقبی زدی و به انتهای زمین رفتی فرسنگ ها از خانه دور شدی در انتهای زمین ایستاده بودی و ساعت حرکت قطار را که به بهشت می رفت پرسیده بودی جواب تو در زیرزمین بخار می شد ملایم مُرده بودی از فرط چشمان تو از خواب بیدار می شدم زبان مادری را انکار می کنم سپس شاخه های درختان در پرواز کبوتران گرم می شوند و م…

Signed Keyvan Talebkhani

«مقدمه‌ای بر رستم و اسفندیار» زمانه بر هر که از مادر بزاد پیروز است. بنا به مذهب، اسفندیار بی‌مرگ است، و بنا به افسانه‌ی پیروان همین مذهب، هیچ اسفندیاری را از مرگ رهایی نیست. چون زمان رفتن اسفندیار فرا می‌رسد، همچنان‌که جاماسپ گفته بود زمانه جان او را به دست رستم می‌ستاند. در این جنگ جاوید میان نیکی و بدی زمانه چیزی است جاویدتر و تواناتر از اهورا و اهریمن، زیرا آنگاه که نتواند چون اسفندیاری را در نبرد با بد دینان اه…

Signed Keyvan Talebkhani

سخنرانی مقاله‌ای از بهرام بیضایی با عنوان «شاهنامه، روشنفکری و شاهرخ مسکوب» در بزرگداشت شاهرخ مسکوب. #بهرام_بیضایی @fasletabkhir

Signed Keyvan Talebkhani

من اما اگر بودم به پرنده پیراهن می‌بخشیدم و شکوفه را تا برود تا که گل شود بدرقه می‌کردم که به تنهاییِ خود فکر می‌کند اول آن‌که به تنهایی می‌جوشد از این‌که ساعت‌ها به حرف من گوش می‌دهند یا نه فکر نمی‌کنم دیگر و به سنگ نیست که یادهایی را به سینه بفشاریم یا بمیریم برای کسی من اگر باشم مراعات انسان را مشروط نمی‌کنم. #هرمز_علیپور @fasletabkhir

Signed Keyvan Talebkhani

و گوش ماهی بزرگی را به گوش چسبانده بود ناگاه سربرآورد و بی‌تحاشی چیزی گفت و گریخت. و من هنوز ایستاده بودم بین تمام جمعیت پژوا‌ک گام‌هایش را می شنیدم می شنوم غوغای استخوان‌هایش را می شنیدم می شنوم انگار آن صدف را بر گوشم نهاده‌‌‌‌ام می‌لرزد از طنینش لب‌هایم سنگینی زمین گویی در انگشتانم مانده باشد نزدیک می‌شود آن نیمهٔ گریخته گیسوی موج برداشته بر شانهٔ خیابان‌های تباه هردم هزار چهرهٔ مرگ از برابرت برود و آن ‌که چهره‌ها…

Signed Keyvan Talebkhani