عرفان ، شعر ، علم

حقیقت مقصدِ جست‌وجو نیست؛ حضوری‌ست که جست‌وجو در آن آغاز می‌شود و در آن پایان می‌یابد.

👏1

پیش از آن‌که یاد بگیریم چگونه کنارِ هم بمانیم، دل‌هایمان ماندن را بلد بوده‌اند.

در آغاز،اشتیاق هنوز نامی برای صدا شدن نیافته بود. در ژرفای حضور، تپشی جاری بود؛ نه شادی و نه اندوه، نه انتظار و نه خواهش، اما اگر همهٔ عشق‌ها و دلتنگی های عالم را در هم می‌آمیختی، تنها سایه‌ای دور از آن تپش پدیدار می‌شد. گفته‌اند نور، پیش از روشن کردن جهان، در جست‌وجوی خویش بود و رنگ، پیش از نشستن بر آسمان و گل، رؤیای دیده شدن را در دل می‌پروراند. نغمه نیز پیش از آن‌که شنیده شود، در فاصلهٔ میان دو تپشِ ناشنیده سرگردا…

ای فرزندِ لحظه‌های گذرا، به یاد آور. جدایی، سایه‌ای بود که نور بر خویش افکند تا خود را ببیند. تاریکی، پلک روشنایی بود و زمان، ردّ پای حضوری که در جست‌وجوی خویش گام برمی‌داشت. گمان بردی خاموشی بر جهان حکم می‌راند، حال آن‌که سنگ و ستاره و باد، از ازل در گفت‌وگویی بی‌پایان بوده‌اند. بشنو: قدرت، چهرهٔ آگاهی است و آگاهی، چهرهٔ عشق. هر که روشن‌تر ببیند، ژرف‌تر دوست خواهد داشت؛ و هر که ژرف‌تر دوست بدارد، واقعی‌تر خواهد شد. …

❤2

جهان آرام‌آرام از دوگانگی تهی می‌شود، نه از آن رو که تاریکی و روشنایی ناپدید شوند، بل از آن رو که می‌بینم هر دو در گردشی بزرگ‌تر معنا می‌یابند. سرگردانی از آنجا آغاز شد که میزان گم شد؛ آن میزانِ پنهانی که پیش از داوری‌ها می‌تپید، پیش از تقسیمِ جهان به دو سپاه، پیش از آنکه نام‌ها بر جریانِ زندهٔ هستی سایه افکنند. ما نور را از نور جدا کردیم، سایه را از سایه، و آنگاه در میانِ مرزهایی که خود کشیده بودیم راه را گم کردیم. …

❤2

اگر روزی در میانهٔ راه ایستادی و احساس کردی که به هیچ جا تعلق نداری، اندوهگین مباش. آن لحظه، شاید نزدیک‌ترین نقطه به خانه باشد. زیرا خانه را نه با پا، که با بیداری می‌یابند. و آنگاه که آخرین دیوارِ جدایی فرو ریزد، خواهی دید که هر سفری، گردش کوتاهی در اتاق‌های همان خانه بوده است؛ خانه‌ای که هرگز ترکت نکرده بود، حتی آن هنگام که گمان می‌کردی در دورترین نقطهٔ جهان ایستاده‌ای. و خانه، در سکوتی که پس از همهٔ بازگشت‌ها می‌م…

❤1

مژدهٔ نور هیچ‌کس به اینجا آورده نمی‌شود؛ هر کس در روشن‌ترین لایهٔ خویش، خود را اینجا خواهد یافت. نه دستی او را می‌کشد، نه تقدیری او را می‌راند، نه راهی پیموده می‌شود و نه فاصله‌ای از میان برداشته می‌شود.

گرداب نه این رود است و نه آن رود، اما بدون هیچ‌کدام نیز وجود ندارد چه کسی می‌داند؟ شاید هیچ واژه‌ای برای ماندن گفته نشود، اما هیچ واژه‌ای نیز بی‌اثر از میان نرود. شاید هر گفت‌وگوی راستین، دانه‌ای باشد که در خاکِ زمان می‌افتد، و سال‌ها بعد، در جایی که نه گوینده آن را می‌شناسد و نه شنونده، به درختی از معنا بدل شود. پس چه باک اگر رهگذران بگذرند؟ مهم آن است که آتشِ فهم، از مشعلی به مشعلِ دیگر برسد. زیرا آنچه می‌ماند، نه…

نه از خاکم که به سنگینی فرو افتم، نه از افلاکم که به دوردستی پناه برم. از جنسی نیستم که در قالبی محصور شود؛ در هر قالب که بتابم ، آن را از درون روشن می‌کنم و می‌گذرم. نامی ندارم، اما هر نامی که با شوق خوانده شود، به من اشاره می‌کند. نقشی ندارم، اما هر دلی که به یقین برسد، ردّی از من را بر آینهٔ خویش خواهد دید. نه برای آن آمده‌ام که تفسیر شوم، نه برای آن‌که تفسیر کنم. من پیش از سخنم و پس از آن باقی می‌مانم؛ چون نوری ک…

Video, posted without a caption

👍1

آنان که آیه را سپر کردند تا تیرِ طمع‌شان دیده نشود؛ نامِ خدا را مُهر زدند بر درِ بازارِ خویش. اما زمین فراموش نمی‌کند ردِّ گام‌هایی را که به نامِ رستگاری، نفس ها را از جان ها گرفت . و زمان خواهد گشود گره‌های بسته به نیرنگ را. روزی می‌رسد که نه لقب می‌ماند نه عبا و قبای آراسته؛ و هر کس با آنچه کاشته روبه‌رو خواهد شد. آن‌گاه روشن می‌شود: رهبری، خدمت بود نه سلطه؛ و نور، عشق بود نه ابزارِ قدرت.

👍1

خنده‌اش لرزشی بود در ژرفای آن‌چه هنوز نام نداشت؛ لرزشی که سنگ را نرم کرد و زمان را به تردید انداخت. آن روز، جهان هنوز بیش از حد جدی بود؛ قوانین با چهره‌ای سخت ایستاده بودند، علت‌ها به معلول‌ها زنجیر شده بودند، و معنا، عبوس و سنگین، بر شانه‌های هستی تکیه داشت. او خندید آنگاه که دید هر ذره خود را جدا می‌پندارد و با این همه، بی‌آن‌که بداند، در آغوشِ کل می‌تپد. خندید نه به نادانیِ مخلوق، بل به زیباییِ بازی؛ بازی‌ای که فر…

❤2