سکوت سنگین

چنین گفت پیران که مُردن به نام بِه از زنده دشمن بر او شادکام جنگ‌ بزنگاه نام و ننگ است. مرگ و زندگی! چگونگی ماندن یا رفتن است، که به هستی، به زمانِ ویژهٔ هر کسی، معنا می‌دهد، نه تداوم زمان به هر بهائی. برای همین مردانی خواست‌های دل و خوشی زیستن را وامی‌نهند تا نام خود را برآورند. اما در ساحتی فراتر از کامجویی، از شادنوشی و شادخواری و لذت سرشار زنده بودن، آنجا که مردی جویای معنای هستی خود است یا اراده می‌کند که به آ…

یوتوپیای مور افسانۀ بهشت زمینی نیست، بلکه بهانه‌ای است برای خرده‌گیری از جامعۀ خویش. آرمانشهر صفحه ۲۱ نوشته تامس مور ترجمه داریوش آشوری نادر افشار نادری انتشارات خوارزمی

اکنون که تجربه پیدا کرده‌ام می‌دانم کسی که کار بکند، کسی که زحمت بکشد، نیازی به دروغ و ریاکاری و تظاهر به دینداری و پشت هم اندازی ندارد. حالا می‌فهمم، باور دارم و می‌بینم! کسی که در خانه یا کارگاه کار می‌کند و زحمت می‌کشد، وقتی برای دروغ گفتن ندارد؛ دروغ را کسی می‌گوید که می‌خواهد به جای کار نکرده، حرف و شعار تحویل بدهد و از زحمت و دسترنج دیگران استفاده کند؛ کسی که زحمت بکشد و عرق بریزد وقتی برای زبان بازی و شلتاق کر…

چه غریب ماندی ای دل! نه غمی، نه غمگساری نه به انتظار یاری، نه ز یار انتظاری غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری سر بی پناه پیری به کنار گیر و بگذر که به غیر مرگ دیر نگشایدت کناری به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها بنگر وفای یاران که رها کنند یاری سایه

آن که از بال هما افسر دولت می‌خواست کاش از سایه دیوار قناعت می‌خواست که به این عمر کم از عهده برون می‌آمد؟ گر خدا شکر به اندازه نعمت می خواست صائب تبریزی

دانه اشک بود توشه راهی که مراست دل آسوده بود قافله گاهی که مراست گر قناعت به پر کاه کنم، چشم حسود پر برآرد به هوای پر کاهی که مراست چه کنم صائب اگر سر به گریبان نکشم؟ غیر بال وپر خود نیست پناهی که مراست

برده است از دل من وحشت تنهایی را با خیال تو سؤالی و جوابی که مراست هر که افتاد، ز افتادگی ایمن گردد چه کند سیل به دیوار خرابی که مراست؟ صائب تبریزی

تعمیرتان خرابی و تدبیرتان فساد آزار اهل دانش و فضل است کارتان بودی اگر حساب و کتابی به کار ملک برکندمی به قوّت از بُن حصارتان خرد و کلان ضعیف‌کشید و قوی‌ستای سنجیده‌ام حساب صغار و کبارتان عار آیدم که بازشمارم به نزد کس ای ناکسان دون ستم بی‌شمارتان شرم و شرف به جاه و مقامی فروختید زودا که روزگار کند شرمسارتان مظاهر مصفا

به خموشی نشود راز محبت مستور چه زنی مهر بر آن نامه که مضمون پیداست؟ صائب تبریزی

بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بخت قانعم با دل بیدار ز بیداری بخت شکر این نعمت عظمی چه توانم کردن که به دولت نرسیدم ز مددکاری بخت نیست ممکن که ز یک دست صدا برخیزد یار اگر یار نباشد چه کند یاری بخت؟ صائب تبریزی

هزار بادیه راه است تا تغزل تو هر آنچه بی تو سرودیم دلبرانه نبود سیامک کیهانی

بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار خبرت هست که مرغان سحر می‌گویند آخر ای خفته سر از خواب جهالت بردار تا قیامت سخن اندر کرم و رحمت او همه گویند و یکی گفته نیاید ز هزار ناامید از در لطف تو کجا شاید رفت؟ تاب قهر تو نیاریم خدایا زنهار سعدی