بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن)

با یاد لیلا مهدوی، وقتی کوه فریادش را برآورد که «پسرم، عاشقتم.» از تو بگویم تکانی نرم داده‌ام به هوا تا رَه از میان نسیم باز کنی به ملالِ سرصبحی دورترها ابرها یاد نمی‌آورند آفتابت ناطور دشت‌های مرداد است و آن که می‌سوزد هنوز در حزنِ روبه‌رشدِ علفزار نام افروخته‌ای دارد پس از کدام نظاره خواهم مرد بیرون بیفتم از «درون حجب» که پیمودنِ صورتت اول‌قدمِ سالکان است آه، سایه‌دار منی لحن بادخورده‌ی شاخسار م…

عقاب عزيز، با گردن سفيد افراشته پران‌پران قهوه‌اى چونان توتم سرخ‌پوستى براى خراش آسمان اين‌بار براى باران و ديدن لذت‌بخش اسبان جنگنده‌ى آزاد سرازير به اتاق من نشسته روى پيشانى صندلى تاريکى مرا لمس کرد و تو دخترانه نگاهش کردى ** راحت‌ترى بپرى بروى دوست دارم بمانى اما همان‌طور که روزى مرا فرورفته بودى از ابرهاى يکسره ى بافته‌شده که انداخته بودى‌اش پايين بالا را رفته بودم همان روز که درختان تنوم…

قلبم از هجوم سرگشته‌ی ماهیان پمپاژ می‌شود با مُشتی آغشته از رقص و اقیانوس درونِ قاب میخکوب شعله‌های موج دَم گرفته‌ام و بازدَم حیات منظرِ آکنده‌ای از روشنا ندارد منظری آن‌گونه که مرجان را همچون سرنوشت برگ از ساق‌های سربی‌ای‌اش جدا کند آن‌گونه که سکون سنگ‌ها را به وقت تماشای لحد خیس بوته‌ها و تب قطرات درد که کبود از آستین خاک باز می‌گردند با هلهله‌ی تلخ افق تطهیر کند آن‌گونه که امید را همچون پنجه‌ای ناشناس با چنگ ب…

گل‌ها تو را نمی‌شناسند رودخانه‌ها تو را نمی‌شناسند همسایه‌ها تو را نمی‌شناسند درخت‌های پایه‌کاغذی تو را نمی‌شناسند جیب تو پر از یادآوری‌هاست آزمندی دست‌ها و پرندگان که تمبر شده‌اند تو در وضعی نیستی که آینه‌ها را نجات دهی روزگاری در چارچوب پنجره‌ی یک اداره به دنیا آمدی #طاهره_صفار_زاده بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن): @bidaademooriyanehaa

بوی سنگ می‌دهم چراغ که می‌کشی سفید می‌شود گونه‌ی مجاورم با خودم پشت این تاریخ حرف می‌زنم زن‌ها آمده‌اند زود است که آدم دست بکشد زن‌ها که با سنگ حرف می‌زنند می‌پرسم چراغانی چرا صورت گلایل داغ می‌شود چشمی با من است خاک که می‌ریزند پرت که می‌شوم لهجه‌ی کبوترم مدام می‌گوید کوچک باش گریخته باش و روی این خیابان صبر نکن خودم را جمع می‌کنم شکوفه اگر نریزد به این پندار برمی‌گردم که تن کنار صورت توست پشت این داغ با خودم حر…

پروازی وسیع که ناگهان از جهان می‌افتد چشم‌بندش را برمی‌دارد و شلیک مرگ ضمن تمام ضرورت‌ها نامه‌ای ست از زبان افتاده ساعتی که قرار است در باز شود پاهایم راه بیفتد و بوی سوختگی از شکاف سینه‌ام بیرون مجدداً پخش می‌کنم متنی زنده از خیابان ساعت نمایشی روی چند سکو و اعتراض امتیازی که داده نمی شوم مجدداً ... در باز می شود چند سایه از تعقیبی سریع و اعتراف می‌کنم که نبوده‌ام هر جا که دیوار کافه‌ای‌ست دور میزی کوچک هر جا که قرا…

روی آفتاب را زمین بینداز و زیر بمب‌ها با من برقص من تمام خاک‌ریز‌ها را شنا کرده‌ام تا در دست‌های تو پهلو بگیرم #آیدا_مجیدآبادی بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن): @bidaademooriyanehaa

این‌جا خاورمیانه است گوشه‌ای از جهان و ‌ما چلپاسک‌وار تار انداخته‌ایم دور خودمان دست‌و‌پا می‌زنیم تقلای بیهوده دست از پا درازتریم که هر گوشه‌اش را که می‌گیریم از گوشه‌ی دیگرش مرگ می‌زند بیرون که هر گوشه‌اش شب است و‌ هر شب هزار داستان هزار سیاهی دارد و از چنگال هر سیاهی حادثه‌ای می‌چکد هر حادثه امتداد حادثه‌ای دیگر است در چرخش از تهران به کابل از کابل به جهان و‌ بیخ گلوی خاورمیانه را می‌چسبد این‌جا تهران مهسا…

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن): @bidaademooriyanehaa

خون می‌رود چندان که آبراهه آبراهه نیست می‌رود شک بریزد و شبهه به اراده‌ی آزاد رود روغن چراغ‌های دریایی شود و موج بیاندازد به عقل سرخ اقیانوس می‌رود با باران‌های موسمی برگردد. خون خواهر درونی ماست دستیش آب و دست دیگرش آتش پرندگان بسیاری دهان او را کاویده‌اند و مُهر عادت از پاهای مغلوب جاذبه برگرفته‌اند. کارکشته خون که کاشفان نکته‌دان جهان را پذیره‌ی مرگ می‌برد و هر صبح از گریبان شرق بیرو…

بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن) pinned a file

#آوازـوـآوار پیشکشیِ #بیداد_موریانه‌ها به شاعران زن افغانستان است. باشد که جهان جایی برای مهرورزی و دوستی شود و سکونتگاه صلح. بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن): @bidaademooriyanehaa