●با‌من‌بخوان●

بر مزارم بعد ها گاهی بیا، بنشین ببین تو برایم تب نکردی، من برایت مرده‌ام عظیم فلاح

افسوس که تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارد و تنهایی آخرین گریزگاه انسان‌های صادق است. صادق هدایت

آن سال‌های بعد روزگار سیاه مردم مثل زخمی ناسور بر پیشانی تاریخ ماند که ماند. هیچ‌کس سال بلوا و قحطی و جنگ را از یاد نبرد. هیچ‌کس این نحوست و نکبت را از یاد نبرد. عباس معروفی

هـر جا چراغی روشنه از ترس تنها بودنه ای ترس تنهایی من این جا چراغی روشنه اینجا یکی از حس شب احساس وحشت می‌کنه هر روز از فکر سقوط با کوه صحبت می‌کنه جایی که من تنها شدم شب قبله‌گاه آخره این جا تو این قطب سکوت کابوس، طولانی‌تره من ماه می‌بینم هنوز این کور سوی روشنو انقدر سو سو می‌زنم شاید یه شب دیدی منو روزبه بمانی

مادر می‌گوید ترس کاری با آدم می‌کند که یا فراموشکار شود یا نتواند چیزی را از یاد ببرد. عطیه عطارزاده

تصمیم گرفته‌ام شما را فراموش کنم و مطمئن باشید فراموش خواهم کرد. به عقیده و فکر شما بی‌اندازه اهمیت می‌دادم ولی بی‌ثباتی آن بر من ثابت شد. اگر من شما را از دست داده‌ام شما هم در عوض دلی را از دست داده‌اید که تپش‌های عاشقانه‌ی آن را در هیچ جای دیگر نخواهید یافت بیش از این حرفی ندارم. خداحافظ برای همیشه... . فروغ فرخزاد

بله ما غمگینیم. یا من غمگینم. می‌دانم. ولی همین است که هست. شاید نسل بعد بتوانند از چیزهای شاد هم بگویند. از علف هم بگویند، از یک جویبار، از دریاچه‌ای که بی هیچ نسیمی خودبه‌خود در یک روز آفتابی تا دورهای دور سطح آبی آرامش را موج‌های ریز پوشانده باشد. هوشنگ گلشیری

●با‌من‌بخوان● pinned «ابری تموم روز با من بود چشمام هنوزم خیس بارونه برگشتم از حالی که می‌فهمی برگشتم از دنیا به این خونه تو پشت قاب عکس پنهونی بارون به من می‌باره، تر میشم تو چند روز عاشق شدی و من هر روز دارم پیرتر می‌شم داغی مثِ روزای غمگینم حسی مثِ روزای شادم نیست من با تو…»

ابری تموم روز با من بود چشمام هنوزم خیس بارونه برگشتم از حالی که می‌فهمی برگشتم از دنیا به این خونه تو پشت قاب عکس پنهونی بارون به من می‌باره، تر میشم تو چند روز عاشق شدی و من هر روز دارم پیرتر می‌شم داغی مثِ روزای غمگینم حسی مثِ روزای شادم نیست من با تو عمری زندگی کردم یا بی تو بودم هیچ یادم نیست حتی نمی‌فهمم چرا امروز دلتنگ راهی کردنت بودم سرگرم پیدا کردن شالت دلواپس عطر تنت بودم امروز رو عکس تو خوابم برد پرسید…

باز آمد و باز آنچه نمی‌‌باید شد در من هیجان عشق بیش از حد شد من که سه صبح بودم، او عقربه بود دستی به سرم کشید و از من رد شد دریا پوراحمد

وقتی که حرف رفتنت حسرت به جانم می‌دهد چشمم خبر از وسعت درد نهانم می‌دهد گفتی که مجبوری و من اجبار را فهمیده‌ام تاوان اجبار تو را صبر و توانم می‌دهد؟ روزی برای دخترت تعریف کن حال مرا آخر کسی از نسل تو مرهم نشانم می‌دهد گفتی چه آمد بر سرت گفتم که تو گفتم که تو... نام تو هر جا می‌رسد لکنت زبانم می‌دهد صد سال باید بگذرد تا من فراموشت کنم اصلا بگو داغ تو تا آنجا امانم می‌دهد؟ هنگام دفنم آمدی بین جماعت دیدمت در حین تل…

من آن يخم که از آتش گذشت و آب نشد دعای يک لب مستم که مستجاب نشد من آن گلم که در آتش دميد و پرپر شد به شکل اشک در آمد ولی گلاب نشد نه گل که خوشه‌ی انگور گور خود شده‌ای که روی شاخه دلش خون شد و شراب نشد پيمبری که به شوق رسالتی ابدی درون غار فنا گشت و انتخاب نشد نه من که بال هزاران چو من به خون غلتيد ولی بنا قفس در جهان خراب نشد هزار پرتو نور از هزار سو نيزه به شب زدند و جهان غرق آفتاب نشد به خواب رفت جهان آنچنان …