آرام آرام ؏شــق

آدم‌ها رفتار نادرست دیگران را به شخصیت آنها نسبت می‌دهند و رفتار نادرست خود را به شرایط اجتناب‌ناپذیر ... . @modopix_plus

میدونی رسیدنه کِی قشنگه؟ بعد از جنگیدن.. بعد از سختی.. بعد از اشک..! اونوقت اون رسیدنه، طعم چایی با عطرِ هل توی بارون میده یا طعم قرمه سبزی های جا افتاده مامان یا طعم اون تیکه آخر نون بستنی قیفی؛ دیدی چقدر لذت بخشه همش!؟ رسیدن بعد سختی هم همینه! اونوقت که از ته دلت میگی آخیششش.. ارزششو داشت اون همه جنگیدن. الهی که نصیب همتون این آخیش دلچسب...

همین روزها اتفاقاتِ خوب خواهند افتاد درست وسطِ روزمرِگی هایمان، دلخوشی ها راهشان را گم خواهند کرد و این بار سمتِ ما روانه خواهند شد شب هایی را می‌بینم که از خستگیِ شادی و لبخندِ روزهایمان می‌خوابیم و صبح هایی که با اشتیاقِ دلخوشی هایِ تازه بیدار می‌شویم من شک ندارم یکی از همین روزها، همه چیز درست خواهد شد #نرگس_صرافیان_طوفان‌

نگران نیستم، همه چیز درست می‌شود. آب ریخته روی زمین جمع نه، اما خشک می‌شود. قلب شکسته خوب نه، اما ترمیم می‌شود. و هنوز هم می‌توان، در گلدانی شکسته گل کاشت…

قدر کسی که برایت آهنگ می‌فرستد را بدان. او تو را لابه‌لای شعر‌های یک ترانه زیبا پیدا کرده است …

مرا روی قلبت بنویس. بنویس تا هرکسی که از کنارت رد شد، با هر تپشش بفهمد که دوستت دارم، که دوستم داری. حتی اگر فاصله‌مان زیاد باشد …

تو را به رسم خویش دوستت دارم، آرام و سر به زیر و فروتن، چو بیدی مجنون، که بادهای آوار را. تو را به رسم خویش دوستت دارم، صبور و گرم و صمیمی، چو خورشید صبحگاهی، که نرمینه‌ی سحر را. تو را دوست دارم به رسم سبزینه‌ها، به رسم دیرینه‌ی انتظار، به رسم خزه‌ای صبور، که آغوش سخت سنگ را. دوستت دارم، بسان جاری رود، که بیکران آبی دریا را. دوستت دارم …

⁠⁣دوست داشتن یک‌ نفر، مثل نقل مکان کردن به یه خونه‌ست. اولش عاشق همه‌ی چیزهایی میشی که برات تازگی دارن. بعد به مرور زمان دیوارها فرسوده میشن. چوب‌ها از بعضی قسمت‌ها پوسیده میشن، و می‌فهمی که دیگه عشقت به اون خونه، به خاطر کمالش نیست، بلکه به خاطر عیب و نقص‌هاشه. تمام سوراخ سنبه‌هاش رو یاد می‌گیری. یاد می‌گیری چطور کاری کنی که وقتی هوا سرده، کلید توی قفل گیر نکنه، یا در کمد رو چطور باز کنی که جیرجیر نکنه. اینا راز…

می‌پرسی خوبی؟ و تمام دغدغه‌های جهانم می‌شود: چطور بگویم "خوبم" که بیشتر به دلت بنشیند. من تمام حال خوبم را، برای احوال‌پرسی‌های تو کنار گذاشته‌ام …

برای خنده‌هایت همه هستند. اگر شانه‌ای برای اشک‌هایت داری، تو خوشبختی …

اسمش چیست؟ این حس، این حال! همین که وقتی به تو فکر می‌کنم، از گوشه‌ی لب‌هایم لبخند چکه می‌کند. اسمش چیست؟ این کار، این رفتار! که نشسته‌ام و تو را لحظه به لحظه مرور می‌کنم. اسمش چیست؟ این رویا، این خیال! اسمش را چه بگذارم، که تو “دوستت دارم” معنی‌اش کنی؟ …

برایت آرزوهای کوچک دارم. مثلا اینکه چشم‌هایت را که باز می‌کنی، خستگی‌های دیروزت را در خواب آرام دیشب جا گذاشته باشی، و تمام تنت لبریز باشد از طراوت و شادابی. مثلا اینکه یک لقمه نان و پنیر دلخوشی صبحانه‌ات باشد، قدم‌هایی سالم داشته باشی برای رفتن تا موفقیت، و مادری که هر صبح، دعای خیرش بشود بدرقه‌ی راهت. مثلا اینکه آدم‌هایی در مسیر امروزت باشند، که حال جهانت را قشنگ‌تر کنند. دلت به بودن همراه و هم‌نفسی خوش باشد، و س…