Amirhossein_allahyari

Photo, posted without a caption

باز آمد از دقایقِ شبگردی بنشست و گفت: وه! چه هماوردی!ا ای کبکِ سر به برفِ خیال اندر مَردند دیگران و تو هم مَردی!ا دستت نمی رسد پدرم کُشتی دستت چو می رسید چه می کردی؟!ا گفتم که: از پیاله دمت گرم است با ما کنی هر آینه دمسردی!ا از دستِ من نمی زنی ار باده زخمی بزن که تازه کنم دردی دولت نبرده اند یک اندازه زرداب و زعفران و زر از زردی!ا از چشمِ گردباد نمیبینم بنشیند ار به دامنِ من گَردی منشورْ نیست دورهٔ محنت را این گفته…

به تماشایِ تو افراشته کاکلْ طوطی تا چه ها پخته به پاتیلِ تخیّل طوطی!ا طعنه زد یار که: "از قحطیِ بلبل چو خران سرِ شوریده فرو برده در آغل طوطی!ا ادبیات ز تمثیلْ چنان کرده عدول که نشسته است چنین در بغلِ گل طوطی!ا وه که در حلقهٔ گل سلسله می جنبانَد وای از آن روز که افتد به تسلسل طوطی!ا" بلبلت بس که دم از نامِ تو زد طوطی شد نک چه سان گنجد در قامتِ بلبل طوطی؟!ا سببْ این است که افتاده چو عشاقِ غریب در شمارِ شهدا بی لِمَ …

#جنوب کودکِ تبدار و خاک بسترِ او وطن نِشَسته پریشان چو مادری برِ او وطن امیرِ سپاه و جنوب سربازش وطن سپاهِ امیر و جنوب سنگرِ او جنوب و جبهه و جنگ اند مؤتلف در جیم فدای جبههٔ جنگِ جنوب و لشکر ِ او چنان جریح ز تاراجِ اشقیا که شده است بیاضِ مقتل و دیوانِ شروه دفترِ او سرِ بُریده نهاده است بهرِ ما بر خاک که خاک بر سرِ ما و درود بر سرِ او کسی به مامِ وطن دست یاخته است از جور که بس به زیر کسان خفته است مادرِ او عبث بُر…

ز شب دو پاس گذشته است و بگذرد پاسی کم است فرصتِ صحبت چو مزدِ کنّاسی تپیده بود دل از خارخارِ او، هر چند که پای یکسره ستوار بود و سر راسی زمان زمانِ "سخن گویم" است اما حیف خیالِ وسوسه دارد زبانِ وسواسی!ا ولیک چشم قدم پیش می نهد مشتاق که: "من به پاش بریزم سرشکِ الماسی!ا" بر آن سرم که گریبانِ چشم وا گیرم: "چه جای #گریه_کنم بود پیرِ احساسی؟!ا زبان که بانیِ حرف است در ببست از شرم ولی تو خیره گشودی که وقت نشناسی!ا" کل…

کسی که پاسخِ تعظیم را به سر می داد همین که دردسری دید یادِ ما افتاد!ا سلام کرده و پرسیده: "هی فلان! چونی؟" دو لب به گفتنِ چــــون غنچه می کند قوّاد!ا ببین کجا گره افتاده است در کارش که باز، کرده ز دستِ گره گشایت یاد به خویش گفتم بنویس: "به به ای کوکب!ا دو ماه بود نمی کردی از منجّم یاد!ا که چیست دردت؟ وا گو که چاره اندیشم که پس نمی زند این خواجه دستِ استمداد و یا مگر که علیل است یارِ شیرینت؟ به وقتِ شادی خسرو به گاهِ…

تا بیشتر زیان کنم اندر دکانِ خویش بستم بساطِ چشم و گشودم دهانِ خویش زین پس دگر به دیدهٔ مردم نشانمش تا کی زنم به نشترِ خویش استخوانِ خویش؟!ا ای شیخ اگر که چشم دَری در وعیدِ من من هم ز روی وعده در آرم زبانِ خویش!ا ور طالبی بیا که نشانت دهم شنیع آن کز شَوَندِ شرم ندادم نشانِ خویش!ا آن بز که ریش در کفِ شیطان نهاده است بگذار چون و چند کند با شبانِ خویش تا کی ز خلقْ گیری در صحبتْ امتحان؟ پس داده این مصاحبِ دون امتحانِ خو…

Photo, posted without a caption

و اما کتابِ کتابستانِ #بُخلاء یا #اندر_احوال_بخیلان اثرِ شگرفِ #جاحظ که ترجمه اش پوست از من برکند منتشر شد!. یکی از وجوهِ ارزشِ این کتاب آن است که جزوِ معدود آثاری است که به طورِ کامل از گنجینهء کتبِ حضرتِ جاحظ به ما رسیده البته در کنارِ البیان و التبیین و الحیوان. وی در این اثر با زبانی شیرین و نظری طنزآمیز به احوال و حکایات و رسالاتِ بخیلانِ مشهورِ عهد خویش پرداخته!. و جای جای از اشعار و امثال سود جسته و می ت…

Video, posted without a caption

ز تون تا بینهٔ حمام را بگرفته بو نم نم زنانِ جنّیان اینجا به مِی شویَند مو نم نم تو هم کز جنّیان کمتر نئی در فتنه انگیزی نشین بر زانوی دلّاکی و زلفی بشو نم نم نشستی، گفتی: از مِی بیشتر می خواهم ای دلّاک!ا بچشمی گفتم و از اشک پر کردم سبو نم نم زهی زین کاسهٔ سر، جامِ برعکسی که می نوشند شیاطین شیرهٔ اندیشه ٔ مردم دَرو نم نم اذان دادند و خلق اِستاده در تکبیرِ خود عاطل زمان تنگ است و شیخی خسته می گیرد وضو نم نم!ا بگفتی: "…

این بوستان نیرزد و زیتون و تینِ او بر قهرِ باغبان و به مکر و کمینِ او بنشین و ختمِ کار به تقدیر واگذار بس چند و چون مکن به چنان و چنینِ او آه این رسولْ کیست که تا زلف برگشاد موسی به دینِ او شد و عیسی به دینِ او؟ آه این امامْ کیست که تا خطبه ای سرود خلقی گریست پیشِ نوایِ حزینِ او؟!ا این سیــنه ی من است، ز غم خسته ای که هست پیوسته تا ابد غمِ عالم قرینِ او ای سینه!، پیرِ داغِ جوان دیده!، خاکِ تو خاکی که غیرِ لاله نر…