احمد خسروشاهی

تمنای دل جز زلیخا به تمنای دل خود نرسید درره عشق هرآنکو که سرازپانشناخت #احمدخسروشاهی

((آناشعری)) یارادان یارادیب،یارادان گوندن محبت باغنا باغبان سنی بولبولون نقدر گوله عشقی وار اونداندا یارادیب مهربان سنی یازمیشام آناجان اورک باشنا یادمان چخماسین حرمتلی آدون سانماکی گوزومدن آتمیشام سنی جانیمدان شیرین دور خاطرون یادتون یادما دوشرکن اوشاقلیقیمدا یاتاندا سن منه لای لای چالاردون دئییرم اوگونلر گله جاق ببرده کوسنده گویلومی گلیب آلاردون آه چکیب دئیرم هرگئجه گوندوز کاشکی من بوسینه یتیشمییدیم اولونجه قال…

((قبله ی آرزو)) بادصبا چو آورد نکهت خاک کوی تو عطر بهار آید از سنبل مشکبوی تو برکف شانه چون دهی طره ی تابدار خود هست دل رمیده ام بسته به تارموی تو تا به ابد نمی‌رود از سرمن خمارشب تانچشیده ام می بیخودی از سبوی تو قبله ی آرزوی من گوشه ی ابروان تست باشدازآن نماز من شب همه شب بسوی تو ای مه چارده شبم ازچه نهان به پرده ای دیده ی اهل عالمی هست به جستجوی تو روبه کجا بیاورد جز در آستان تو ((خسرو))بیقرار شد بسته به تارم…

((حکایت من و دل )) دوشینه تا زیاده تهی شد پیاله ها چون نی ز اهل میکده برخاست ناله ها امشب کسی خبر ز مه من نمی‌دهد گشته مگر اسیر و گرفتار هاله ها دردا که در درون دل سنگ یار من حاصل نداشت اینهمه فریاد و ناله ها فریاد ازین فلک که زناسازگاریش چون پیر سالخورده شده بیست ساله ها دیگر مپرس قصه ی عشق وجنون ما آخر حکایت من و دل شد رساله ها این آه آتشین من خسته دل گواست کز من گرفته داغ جگرسوز لاله ها (خسرو)مجو مراد دل خ…

((جبرو اختیار)) . کسیکه درطلب بیش وکم نمی گردد به پیش پادشهان نیز خم نمی گردد بهوش باش که هرشخص آستان بوسی اگرچه شاه شود،محترم نمی گردد سخن زجبر نیار و زاختیار مپرس که عارف ازپی لاو نعم نمی گردد پیاله ای بزن امشب،که جرم مستی ما به کارنامه ی محشر رقم نمی گردد بیا که این دل من چون کبوتر بی تاب ز دوری تو مقیم حرم نمی گردد کجا برم غم دل را که دربهار حیات به کام ما دگر این چرخ هم نمی گردد هر آنکسی که بسازد به اندکی(…

((دلفریب کافرکیش)) جهنمی ست درآن جنتی که جانان نیست چه گلشنی ست درآن بلبل غزلخوان نیست بحیرتم گل من از چه رو نمی خندی شکوه گل که بجز با لبان خندان نیست کسی بکوی تو هرگز به چشم خویش ندید دلی که چون سرگیسوی تو پریشان نیست بجای اشک اگر خون بریزد از چشمم عجب مدار که درد فراق آسان نیست حدیث حسن تو با هرکه گفتم اوهم گفت شکوه حسن تو حتی به ماه کنعان نیست زکفرزلف تو ای دلفریب کافرکیش به شهرعشق وجنون هیچکس مسلمان نیست …

(سر عالم بالا) مرا نه مستی از آن ساغر و می میناست که مستیم ز لب ساقی قدح پیماست بنوش باده ی گلگون که در قمار حیات بباخت آنکه بفکر وظیفه ی فرداست تو پند پیر مغان درنیوش و در عمل آر که دستگاه قضا و قدر بدست خداست به سرو قامت خود بی جهت نناز ایدل که ارمغان جهان قامت کمان وعصاست هزارسجده ی زاهد به نیم جو نخرند چرا او به تمنای جنت ماواست سخن مگو دگر از عشق وامق و عذرا که عشق لیلی و مجنون همیشه پابرجاست مگر زکوی مح…

(لحظه های گنگ) دلم گرفته بیا درکنار من بنشین که دل زدردوغم دوریت رهابشود تمام ترس من از لحظه های گنگی بود که دل به آتش هجر تو آشنا بشود زمان همنفسی اینچنین قرار نبود که دستهای محبت زهم جدا بشود که گفته بود بگو؟حاصل گذشته ی ما فدای یک سخن گنگ و نابجا بشود شنیده ای که بزرگان همیشه می‌گفتند کجا سزد که دو دلداده بی وفا بشود زراه صلح و صفا دورگشته ای،چه شود ازین به بعد ترا عشق رهنما بشود زمان قهر وغضب مال قرن‌ها پ…

(گنج سلیمان) اگرچه چشم تو درقصد عقل و دین من است خیال خال تو پیوسته همنشین من است زخاک کوی تو ایگل کجا توانم رفت که هردو چشم سیاه تو درکمین من است بدشت عشق وجنون لاله هم به سینه نداشت هزارداغ که در قلب آتشین من است بگفتمش که شمیم فرح فزا زکجاست بغمزه گفت که از زلف عنبرین من است به یک نظاره حدیث غمم توانی خواند به گوشه گوشه ی هرچین که درجبین من است چو دید در پی آب حیات میگردم بعشوه گفت که در لعل شکرین من است د…

(درجواب شعر مرحوم استاد امین زاده از ارومیه)به آقای مرحوم فلاحت ) در دهه ی ۶۰ که زنده بودند جواب را من سرودم به درخواست آقای فلاحت معاون مال راه آهن آذربایجان) تاروی نگارمن درپرده نهان باشد مارا غم هجرانش تاهست جهان باشد عمریست که میگویم،من مست لب اویم گرمستی این مستان از رطل گران باشد دیریست پریشانم،از خلق گریزانم مارا به سر کویش ،آن به که مکان باشد از شعر ترحافظ خاطر نه حزین فرما تابوده همان بوده تا هست همان با…

((ننگ ونام)) درین هوسکده آنانکه خانه ساخته اند ز داغ عشق و جنون سالها گداخته اند لبی به سینه ی مجروح من بنه،که مرا بغیر لعل لبت مرهمی نساخته اند بسوی صومعه کی رو کنند از سر صدق چو عارفان ره میخانه را شناخته اند دگر ز بازی گردون چه باک آنان را که درقمار حیات آنچه بوده باخته اند نشان خنده به لبهای من نخواهی جست که تار شادی مارا به غم نواخته اند چه غم به سینه ی پر مهر من به نامردی که دوستان دغل تیغ کینه آخته اند …

((گلپوش کرده این)) جامی که ما زلعل لبت نوش کرده ایم درد و غم زمانه فراموش کرده این سنگ ازشراره ی نفست آب میشود چونیم ما که صحبت تو گوش کرده ایم در اشتیاق دیدنت ای آفتاب حسن کاشانه را به یاد تو گلپوش کرده ایم در دفتر زمانه نگنجد حمایتش آن گفتگو که با لب خاموش کرده ایم برما مگیر زاهد خودبین که روی دل برخال وخط و زلف و بنا گوش کرده ایم ساقی بیار باده که دل را به شوق وصل با خاطرات یار هم آغوش کرده ایم ((خسرو))کجاس…