|•unknown in 1984•|

ولی واقعا چیه این نوشتن که می‌تونه نورون‌هایی رو تفسیر کنه که علم هم نمی‌تونه؟

همین چند خط برای هزارتا خاطره است. من گمشده بودم و با چنگ و دندون دنبال خودم گشتم؛ خودم رو بغل کردم و زخم‌ها رو بخیه زدم. من لابلای جریان زندگی‌ای که از دست داده بودم دوباره پیدا شدم.

کنکور دادم. پشت کنکور موندم. یه روز بهاری عاشق شدم. کنکور دادم. دعوا کردم. شیش سال حرف دلم رو بیرون ریختم. جنگیدم. به عشق شک کردم. به عشق ایمان آوردم. از دوست‌هام دور شدم. رقصیدم. بالاخره رفتم رشته‌ای که دوست داشتم. رفتم شهری که تو رویا هم نمی‌دیدم. خوابگاهی شدم. سفر رفتم. بیشتر عاشق رشته‌ام شدم. درس خوندم. با دوستام آشتی کردم. روی پاهای خودم وایسادم. سفر رفتم.

خلاصه که روزها و ماه‌ها و سال‌ها من رو عوض نکردن. ادم‌ها و سفر‌ها و موقعیت‌ها من رو بزرگ که نه، ولی عوض کردن. این تغییرات رو دوست دارم و برام با ارزشن چون پشتشون یه عالمه حرف و حدیث خوابیده.

سه ساله اینجا ننوشتم... شبیه یه چشم به هم زدنه ولی وقتی بهش فکر می‌کنم چه قدر عوض شدم. تولد هیجده و نوزده و بیست هر چی فکر کردم هیچ حس بزرگ شدنی توی خودم حس نمی‌کردم و من همون ادم بودم و چی باعث می‌شد من یه بزرگسال باشم اصلا؟

وقتی از نوشتن دست کشیدم فکر می‌کردم خب چیزی برای نوشتن ندارم ولی مگه خاصیت نوشتن همین نیست که از هیچی هم بشه نوشت؟ یا اصلا مگه زندگی همه ادم‌ها نوشتن نداره؟ وگرنه این همه بلاگر و... از کجا می‌اومد؟

گاهی اوقات دلیل نوشتن تنهاییه؛ شایدم بهتره بگم احساس تنهایی کردن. اونجایی که انقدر نگفتی یا نشنیدن یا هر دو که تصمیم می‌گیری یه جا بگیش یه جا ببینی که می‌شنونش.

اگه امشب با «شب» آشنا می‌شدم و می‌خواست خودش رو معرفی کنه می‌گفت: «می‌گن توی یه دنیای موازی اگه دستت رو بلند کنی می‌تونی ماه رو بگیری».

این چند وقت از کتاب خوندن جدا بودم یا کتابای تخصصی خوندم بیشتر؛ دلم یه مجموعه فانتزی خوب می‌خواد یه چیزی که غرقم کنه تو دنیاش، یه چیزی که دنیاش من رو بکشه سمت خودش و من داستان خودم رو از توش در بیارم و نیست...

ازم پرسید چرا باید بعد یه روز سخت باید سه نصفه شب بحث اجتماعی بکنم؟ و من اینجوری بودم که کجاش عجیبه؟

و خب این مدت یه چیزی رو واقعا حس کردم و اونم این بود که بین درک و تحمل تفاوت زیادی هست. هر دو ممکنه باعث خستگی بشن ولی وقتی تحمل می‌بینم دست به خود سانسوری می‌زنم و درک؟ نمی‌دونم خیلی وقته حس نکردم درک شدم...

یادمه اوایل کرونا یه بولت ژورنال سفارش دادم و به شدت مشتاق بودم براش وقتی رسید به سختی با اصرار بابام ۲۴ساعت صبر کردم به خاطر اوضاع کرونا بعدش با کلی شوق بازش کردم و برنامه ریختم برای استفاده ازش دقیقا یادمه قبل عید هم رسید و چه زمانی بهتر از اول سال برای برنامه ریزی؟ اوضاع خوب پیش نرفت فکر کنم از صفحه اولش که اهداف سالانه بود دیدم زندگیم انقدر نامعلومه خیلی چیزا رو دلم می‌خواد ولی الان وقتشون نیست پس خالی موند. بعد…