دلتنگی‌های احمقانه

آدم یه روز از خواب بیدار می‌شه و می‌بینه واسه همیشه تموم شده. نه آرزویی برای رسیدن داره، نه چیزی برای از دست دادن. آدم یه روز از خواب بیدار می‌شه و می‌بینه یه نفر تمامش رو برده‌. من هرچی بودم و داشتم رو پیش یکی دیگه گذاشتم. توی گذشته جا موندم. گذشته یعنی دل‌تنگی، حالا من نه حال دارم، نه آینده، زمان واسه من فقط گذشته‌‌ست. یه نفر ته قلب من هست که دل‌تنگی‌ش دار،ه ذره‌ذره‌‌ام رو از درون می‌خوره. یه نفر که بی اون، من از آ…

صبح که خودم رو توی آینه نگاه کردم، دیدم یه چین دیگه، به چروکای زیر چشمم اضافه شده. نمی‌دونم از پیریه، یا از دوری. اما هرچی هست من دوست‌شون دارم. اینا واقعی‌ترین چیزایی هستن که از اون برام مونده. این چروکا، چروکای دوست داشتنه. چروکای منتظر موندنه. چروکای ذره‌ذره آب شدنه. ته قلب همه‌ی آدما، یه نفر هست که دیگه نیست. یه نفر که حجم نبودنش، از چین و چروکای صورت آدم پیداست، که این نبودن تنها دلیل پیر شدنشه. آدم، باید یه نفر…

سلام به همه‌ی دوستانی که توی این چند روز به کانال اضافه شدن. اول این‌که خیلی خوش آمدید. نکته دوم این‌که، این کانال فقط به نوشته‌های من تحت عنوان #دلتنگی‌های_احمقانه که تعدادش زیاده اختصاص داره و مطالب دیگه رو این‌جا منتشر نمی‌کنم که شلوغ نشه. موضوع بعدی گروه دیگه‌ای برای کامنت‌ها به این کانال پیوست هست به نام «دلتنگی‌های شما» که می‌تونید هم از دلتنگی خودتون بنویسید و هم اگه در مورد نوشته‌هایی که منتشر می‌شه این‌جا کا…

خاطره از چیزی که فکر می‌کنی به یادموندنی‌تره. مهم نیست چند ماه یا چند سال گذشته باشه. همیشه باید منتظر باشی تا یه جایی که نباید، یقه‌ات رو بگیره. یه بار بهش گفتم: «آدمای مثل تو زیاد نیستن که به داد همه برسن، اما الان بقیه برام مهم نیست، مهم اینه که کنارمی. تو باید جای من می‌بودی، تا از بودن، کنار یکی مثل خودت لذت ببری.» نگاهم کرد و گفت: «توی چشم بودن، آدم رو تکراری می‌کنه، برای عزیز موندن، باید کم‌پیدا باشی.» انگار…

وقتی می‌گم هيچ‌كس، يعنی واقعا هيچ‌كس. روزای زيادی بايد بگذره تا آدم قانع بشه فقط خودش هست و خودش. تا باورش بشه از بقيه به‌ جز يه اسم و چندتا خاطره‌ی كوچيك چيزی براش نمی‌مونه. بيست سال! چهل سال! هفتاد سال زندگی، فقط برای تلنبار كردن اسم روی اسمه. برای جايگزين كردن خاطره جای خاطره. اما حاصل جمع همشون صفره. يه روز می‌شينی عمرت رو ورق می‌زنی، سير تا پياز زندگی‌ت رو واسه خودت تعريف می‌كنی. اين‌جاس كه می‌فهمی، چه‌قدر برای …

به گفتن نيست، هميشه چشمای آدم همه‌ی ناگفته‌ها رو داد می‌زنن. فقط كافيه چند ثانيه بهشون خيره بشی. من فكر می‌كنم اگر كسی حرفت رو از توی چشمات نتونه بخونه، به زبون هم بياری متوجه نمی‌شه. بعضی اَشکا رو نباید ریخت، بعضی حرفا رو نبايد گفت، بعضی حرفا رو نبايد شنيد، بعضی حرفا رو بايد سير تماشا كرد. چشمای آدم، دروغ نمی‌گن. #پویا_جمشیدی #دلتنگی‌های_احمقانه @SillyNostalgias #خط‌نوشته‌ها @jamshidipouya

اينكه قهوه‌ام رو تلخ می‌خورم، يعنی هيچ دليلی واسه خوشحالی الكی ندارم. واقعيت زندگی چيزی نيست كه بشه با قند و شكر شيرينش كرد. وقتی كسی به زندگی آدم پا می‌ذاره، تنها مياد. اما وقت رفتن، تورو هم با خودش می‌بره. امروز يه نفر رو ديدم كه بُرده بودنش. اين رو از قهوه‌ی تلخی كه سفارش داد فهميدم. #پویا_جمشیدی #دلتنگی‌های_احمقانه @SillyNostalgias #خط‌نوشته‌ها @jamshidipouya

آدم بی‌دلیل احساس خوش‌حالی نمی‌کنه. بی‌دلیل لبخند نمی‌زنه. این یعنی برای حال بدت هم حتما دلیلی وجود داره. وقتی می‌خندی، آدمای زیادی خودشون رو باعث خوش‌حالیت می‌دونن، اما وقتی حالت خرابه کسی نیست که مسئولیت حال بدت رو گردن بگیره.کسی نیست که رو‌به‌روت بشینه و بگه: «متاسفم که خواسته یا ناخواسته باعث شدم این‌قدر غمگین بشی». اون نمی‌گه، تو هم چیزی به زبون نمیاری. اما این از اون حرفاست که ‌گفتن نداره. ما بهتر از هر کسی می‌…

آدم از فرداش خبر نداره، یه روز به خودت میای و می‌بینی، دلت می‌خواد اهلیِ یه نفر دیگه بشی. پا توی خیابون که می‌ذاری، حس می‌کنی هوا، دیگه هوای تنهایی راه رفتن نیست. حالا وقتی تلفنت زنگ می‌خوره تپش قلب می‌گیری، وقتی اسمت رو بدون هیچ پیشوندی صدا می‌زنه، دلت هوری می‌ریزه. گاهی «میم» مالکیتِ کسی دیگه بودن، به آدم انگیزه می‌ده، اعتماد به نفس می‌ده. به صد نفر نه می‌گی و به سمج‌ترین آدم زندگیت دل می‌بندی. همه چی خوبه، اما خب…

چيزی كه آدم رو پير می‌كنه، گذر زمان نيست، حرف نزدنه. مگه آدم چقدر می‌تونه حرف رو حرف بذاره و بريزه توی خودش؟ كلمه روی كلمه بچينه و شهر و كوچه‌هاش رو بالا پايين كنه؟ آدم هر چه‌قدر صبور، هر چه‌قدر توودار، يه جايی بالاخره كم مياره. يه جايی می‌بينی خسته‌ای از اين همه خودت و خودت بودن، از اين بی‌شنونده بودن. مثل آدم در حال سقوط، دست می‌ندازی كه فقط پيداش كنی. در حد دو كلمه. در حد يه سلام و خداحافظی ساده، در حد اين‌كه فقط …

موندن بهانه می‌خواد. وقتی توی دلگيرترين غروب هفته، چشمات رو می‌بندی، بغضت رو می‌خوری، دار و ندارت رو می‌ريزی تووی خودت.. يعنی بريدی. وقتی خودت رو صفر می‌كنی و از خاطراتت می‌زنی بيرون، يعنی ديگه دليلی برای موندن نداری. انگار خيلی زودتر از اينها بايد می‌فهميدی، بندِ ناف بريده شده رو به زور گره نمی‌زنن. چقدر دير فهميدی، برای موندن، بايد كسی می‌بود، تا بودنت رو به چنگ و دندون بكشه. اما نبود! بايد كسی می‌بود تا ترس از نبو…

شايد بهتر باشه آدم، قبل از اين‌كه اشتباهش رو بپذيره، اون رو دوست داشته باشه. شايد اين‌جوری بهتر بتونه قبولش كنه و باهاش كنار بياد، حتی ممكنه اين‌طوری يه اشتباه بزرگ، به بهترين اتفاق عمر تبديل بشه. من فكر می‌كنم هر آدمی توی زندگی، يه سِری «نبايد»ها داره،. مثلا يه حرفای رو نبايد بزنه، يه كارايی رو نبايد بكنه، يه جاهايی نبايد بره. كه البته نه از روی اختيار، بلكه مجبوره بهشون تن بده. خيلی وقتا كنار اومدن با اين «ممنوعه‌ه…